Spanje, Costa Brava en veel meer

Klik op de foto’s en de afbeeldingen worden vergroot

19 juni de laatste dag Memory Lane
Dag 42 de laatste is niet zo moeilijk en buiten de caravan weer rijklaar maken en boodschappen doen blijft er niet veel meer over dan het afscheidsdiner. Wij stellen de terugreis nog even uit. We hebben sinds we op 1 mei van huis vertrokken een prachtige reis gemaakt, maar onze eigen harde schijf was vol.  Na alle indrukken de afgelopen weken zijn we toe aan rust. Die hopen we te vinden aan de Costa Brava en hebben een plekje gereserveerd op camping Rubina Resort in Empuriabrava. In de middag doen we nog een klein rondje nu met 4 wielen toen in 2004 met 2 wielen  en bezoeken San Vicente de la Barquera. Even mooi als haar naam doet vermoeden en tegen de achtergrond van de Picos de Europa. Voor dat je het stadje in rijdt over een van de middeleeuwse bruggen kom je langs een prachtig uitzichtpunt en wordt je beloond door de azuurblauwe oceaan en de ronde baai waar bootjes slaperig wachten tot dat ze weer door het water worden meegenomen. Natuurlijk ook nog even naar Comillas. Een van de weinige plaatsen buiten Catalonië waar een bouwwerk van Antoni Gaudi, de beroemde Spaanse architect, te vinden is. El Capricho  (een gril, een rariteit). Hij kreeg de opdracht van Don Maximo Diaz de Quijano. een vrijgezelle dandy, die schathemelrijk was geworden in Cuba. Het is een heel apart, gezellig huis geworden. Een soort peperkoekenhuisje met veel art-deco elementen. De arme Maximo had behalve centjes ook een enge ziekte uit Cuba meegenomen. Toen het huis net af was is hij daar geheel alleen gestorven!. Naast het huis van Maximo staat een gigantisch paleis: Palacio de Sobrellano. Waarom is er nou juist op die plek bij dat minuscule dorpje een paleis gebouwd? Nou, dat zit zo: Antonio Lopez woonde met zijn ouders in Comillas. Antonio was slim en  maakte binnen de kortste keren fortuin in Zuid Amerika. De koning kreeg dat te horen en bombardeerde hem meteen tot markies. Antonia liet een paleis bouwen in zijn geboortedorpje in de hoop dat de koning en zijn vrouw er zouden komen logeren. De Spotters van toen hadden er geen flauw idee van dat El Capricho het enige gebouw buiten Catalonië zou worden.  Opmerkelijk is verder dat Gaudí, die doorgaans bij vrijwel al zijn bouwprojecten zelf de bouw leidde vanaf de bouwplaats, bij de bouw van dit huis nooit aanwezig was. Hij besteedde het werk uit aan een vriend, Christòfol Cascante i Colom. Dit alles hebben we in 2004 beleefd. Verder de dag relaxt doorgebracht met lezen, zonnen, Paul bezig met de route voor morgen. Dan is het omkleden en op naar het afscheidsdiner. Zowel de mannen als de vrouwen zingen nog een toepasselijk lied of twee. Na het diner nemen we hartelijk afscheid van elkaar en als we weer terug zijn op de camping gaat iedereen snel slapen, want iedereen heeft nog een lange rit voor de boeg. Het was een onvergetelijke reis. Ondanks de tijdelijke afwezigheid van de zon.

20 juni – 21 juni
Donderdag om 6 uur vertrekken de eerste caravans, iedereen gaat snel weg op zoek naar de zon. Zo ook wij, maar op een meer christelijke tijd. Toch nog een klein opstakeltje. Zoals jullie weten staan we op een van de lagere terrassen Om hier vanaf te komen moeten we een scherpe bocht nemen en gelijk omhoog. Dus vaart maken is er niet bij. Geen optie is om verder naar beneden te rijden en daar te keren. Veel te drassig. Spelen met het gaspedaal en koppeling en een beetje teamwork staan we boven. Santander-Bilbao-Pamplona. Alles gaat voorspoedig en ondertussen al door 3 regio’s Cantabrië-Baskenland en Navarra. We rijden langs het stuwmeer van Yesa. Een paradijs voor dagjesmensen en watersportliefhebbers. Het is stil hier doodstil of toch niet ik voel de warmte van de zon en een aangenaam briesje. Dit is het land waar het leven goed is. Geen massa toeristen. Alleen een prachtige natuur, zeldzaam blauw water en rust. Kilometers kronkelen we langs dit stuwmeer. Het dorpje  Berdún op de top van een heuvel, langgerekte wegen, met wandelaars en fietsers op weg naar Santiago, omgeven door een dor steppeachtig ruig landschap. Heel apart. In Aragon ligt het natuurpark Los Mallos Riglos met een hoog waauw factor. Een smalle weg met haarspeldbochten en we zien de rode steile bergen met hun vreemde vormen, met hun dieprode gloed, waardoor het bijna lijkt of ze in brand staan, al van verre. De Mallos de Riglos bestaat uit een reeks verticale rotsformaties, die waken over het dorpje Las Peñas de Riglos, in de Huesca. Elk van de 21 “Mallo’s” draagt een eigen naam, de hoogste rots is de “Stamper”, anderen heten “het Kasteel” of “het Mes”. Aan de voet van deze reuzen baant de Gállego rivier zich een weg naar lager gelegen gebieden. Een magische natuur. Komen aan op camping in La Almunia de San Juan. Niet makkelijk te vinden het dorp  maar ook de ingang van de camping. Een zeer eenvoudige camping. Voor 1 nacht prima. Een aardige eigenaresse en prima sanitair. Na een heerlijke nachtrust ontbijtje op weg naar ons einddoel. Bij Lleida gaan we in een rechte lijn naar het oosten. Ook hier verlaten land met hier en daar een verlaten boerderij. Hier groeit echt niets meer dan dor struikgewas. Het woord ‘Utah’ schiet me te binnen….Als we Vic naderen rijden we Catalonië binnen. Olot wordt omringd door gedoofde vulkanen en Figueres is weer bekend om Dali. Rond 14.00 uur op eindbestemming Camping Rubina Resort, Empuriabrava. Op deze camping nemen we rust, rust en nog eens rust. Ongestoord genieten van deze prachtige regio Costa Brava, waar vind je dat nog meer. Een groep inwoners met visie heeft dit aanvankelijk moerassig gebied in 1968 in een volledig nieuw jasje gestoken. Zij hebben er toen voor gezorgd dat je er nu voor elk huis kunt aanmeren met een bootje!. Het stadje bevat wel 25 km bevaarbare kanalen op een gebied van 500 hectare en is daardoor zelfs de grootste jachthaven van Europa! Geen wonder dat Empuriabrava ook wel ‘het Venetië van Spanje’ genoemd wordt. De camping is van alle gemakken voorzien. Een mooi zwembad, restaurant, snacks, een fitness ruimte. Ongeveer 400 meter lopen naar het strand. Het weer is top maar wel alle dagen een behoorlijk windje. Wij houden het op het zwembad. Verder wemelt het van de knal groene halsbandparkieten. Een luidruchtig vogeltje.

We verkennen de omgeving. O.a. Roses prachtige gelegen aan een uitgestrekte baai. Een uitdagende bergweg naar Cadaques. Een schilderachtig plaatsje en bekend om zijn schilders en schrijvers. Waarvan de bekendste Dali is. Gaan lekker uit eten. Het leven bevalt ons wel hier. Wat ons opvalt is een drukte van halen en brengen van caravans. Bv door Parking Caravan Costa Brava, Figueres met een oranje kroontje op de auto’s. We vragen eens bij de buurtjes die hun caravan daar stallen. Een uitgelezen dag om maar eens op onderzoek uit te gaan. Toetsen het adres in de Garmin en gaan een bezoekje brengen aan Suzanne en Barend. We worden zeer hartelijk ontvangen. Tijdens een bakkie koffie vertelt dit echtpaar met passie over hun bedrijf. We zijn snel om en reserveren een buitenplek voor de komende periode en komen terug eind augustus. Een  rust- en scharreldag ter voorbereiding op het reizen morgen. Op het gemakje breken we alles af en ordenen we de caravan. Controle dat er geen bederfelijke etenswaren achterblijven. Om iets over 8 uur rijden we de camping af. Stallen ons sleurhutje, nog een bakkie koffie en gaan met die banaan. Het is rustig weer, weinig wind, wat sluierbewolking, prima rijweer. Kilometers maken is het vandaag over Franse wegen.Ten noorden van Millau, het voormalige versterkte dorp Sévérac-le-Château ligt tegen de hellingen van een eenzame heuvel midden in het dal waar de Aveyron en enkele zijrivieren samenkomen. We hebben weer zicht op de Grand Causse de Sévérac  imposante granietsteen bergmassieven. Het blijft mooi om hier te rijden. Aan het einde van de dag op zoek naar Hôtel de Verdun – Au chat qui roule. Het hotel ligt in het centrum van Nevers, tegenover het park Roger Salengro en op 5 minuten lopen van de historische kern. Nadat we ons in een overigens prima budget hotel hebben geïnstalleerd toch nog maar even het stadje in voor een wandeling langs de kathedraal en het stadhuis en om een hapje te eten. Laatste loodjes. We hebben de wekker gezet om een beetje bijtijds te gaan rijden want echt vroege vogels zijn we helemaal niet. Maar om negen uur gaan we op weg. Ver voor Parijs begint het weer file file. We nemen een alternatief in de hoop de file te vermijden. Dat begint voorspoedig, maar eindigt helaas ook in een file. Ja, we hadden het kunnen weten. Dit maal via de Westerschelde Tunnel en Zeelandbrug. Nog even wat boodschappen doen en zitten om 19.30 uur aan een koud wijntje. Onze lieve (ex) buurtjes hebben aan ons gedacht.

Tot Augustus