Spanje, Costa Verde, Picos de Europa en veel meer

Klik op de foto’s en de afbeeldingen worden vergroot

Dinsdag, 12 juni Een reisdag naar camping Valdovino, Valdovino-La Coruna.
Met vereende krachten helpen we elkaar van de camping af. Rijden in een rechte lijn naar onze volgende bestemming. In Voldovino was het nog even zoeken naar de camping, helaas niet echt goed aangegeven in het dorp. Waardoor een van de deelnemers bij een soort van rotonde-tje iets te krap de bocht nam en een verkeersbord zich in de bovenkant van de caravan boorde. De camping heeft een krappe inrit. Een grappige indeling afgescheiden veldjes, waar we met zijn viertjes oppassen. Om met een grote caravan of camper het veldje op te draaien is wat aan de krappe kant. Het strand is op loopafstand en perfect voor surfers waardoor die dus goed vertegenwoordigd zijn. Het stikt hier van de volkswagenbusjes. Overal hangen wetsuits te drogen en liggen surfboards. Dat maakt alles kleurrijk. We krijgen een glas wijn of twee met een hapje  aangeboden door de camping. Koken hoeft vanavond niet meer.

Woensdag, 13 juni Rías Altas, laat je verrassen bij elke bocht. Hoge kliffen en prachtige baaien
Vandaag een vrije dag. Geen afkoppeling, aankoppeling, opbreken en afbreken. Heerlijk een vrij dag. Een tip bezoek het havenstadje Ferrol en/of LaCoruna. Op ons lijstje staat het strand bij Valdoviño, of A Frouxeira. Ons was verteld dat het een paradijs is. En dat klopt. Eén van de grootste stranden van Galicië met een prachtige duinpartij die het dorp tegen het geweld van de Atlantische Oceaan beschermt. Het strand, de lagune en het wetland zijn de thuishaven voor veel vogelsoorten. Dit gebied wordt aan de westkant beschut door een kaap die bekend staat als Punta Frouxeira. En daar vind je bijzondere dingen. Een eenzame vuurtoren A Frouxeira met uitzicht op de wilde zee. Het is wel duidelijk dat dit één van de modernste vuurtorens van Galicië is. Hij staat er pas 26 jaar. Het blauw is gekozen vanwege de Atlantische Oceaan. De vuurtoren zelf is niet open voor het publiek, de wandeling eromheen is leuk om te doen. Maar voorzichtig als je de kliffen nadert, ze zijn erg gevaarlijk. Verschillende mensen zijn hier gestorven, ofwel weggevaagd door enorme golven. We zien een soort relikwie vol bloemen en speelgoed ter nagedachtenis van een kind dat daar stierf. Wie zien verder geen informatie over deze tragedie. Op het terrein rond de vuurtoren vind je overblijfselen van een oude militaire basis. Een wirwar aan ondergrondse tunnels en bunkers. Was best interessant om te zien, maar ik was blij dat ik weer boven was.

Rustig slenteren, te ontspannen en een paar mooie foto’s te maken. Maar doe het heeel voorzichtig. De vuurtoren zelf is wel toe aan een opknap beurt. Afbladderende verf en graffiti. Tussen de golven, op een rotsachtig eilandje midden in zee zien we een kleine witte kapel. De kapel A Virxe do Porto van Nosa señora do Porto. Het verhaal gaat dat vissers het beeld van de heilige Maagd in de zee vonden en aan land brachten. Omdat ze de volgende dag het beeld weer terugvonden in de zee bouwden ze deze kapel en brachten het beeld daar. Om het te beschermen. Jaarlijks, op 11 juli is er een processie ter ere van deze maagd. De kapel van dichtbij bekijken is alleen bij eb mogelijk. Dus vandaag niet.

Donderdag 14 juni Costa Verde
De karavaan gaat verder naar de kust van de Costa Verde, de groene kust. Ze zeggen dat het hier 3x zoveel regent als in Nederland. Deze reisdag brengt ons naar camping Cudillero, El Pito-Cudillero (Asturias). Een schilderachtig plaatsje langs de kust. Het is een mooie route met vergezichten op zee en de strandjes en baaien en dat met een blauwe lucht en zon. Omdat we lekker opschieten zijn we rond drie uur op honk. Eindelijk weer eens een camping met veel groen, ruime plaatsen, zeer verzorgd. Alleen het internet is weer bar en boos. Een stiefkindje. Paul gaat de buurt verkennen met fiets en ik ja, ja er is een zwembad en mooi weer. Heerlijk een paar uurtjes in de relax stand, later sluit Paul aan.

Vrijdag 15 juni Oh niet weer Oh niet weer (regen)
Vandaag staat op het programma Oviedo. Het is de oudste, christelijke stad van Spanje in de regio Asturië. Vanmorgen werd ik al vroeg wakker. Volgens de klok zou het ook al wat licht moeten zijn, maar vandaag toch niet. Ik had een vermoeden dat de donkere wolken overheersten. Een paar vogeltjes hoorde ik zingen, de rest van de vogels lieten het afweten. Ik geef ze groot gelijk. Toch maar uit bed gegaan en naar buiten gekeken, want het geluid wat ik hoorde was ook al niet al te best. En ja hoor, het was weer zover. Het nat kwam weer flink uit de hemel. Onze eigen harde schijf raakt al aardig verhit van alle oude imposante gebouwen en architectuur?. We melden ons af voor vandaag en gaan terug naar bed. Hoera, de hele dag tijd voor ons zelf.

16 juni Hier draait het leven om eb en vloed. Getij voorspellingen, vistijden
Vandaag een vrije dag. We willen uitslapen, maar zoals altijd als we ons dat voornemen, zijn we vroeg wakker. Daarom plannen gemaakt om weg te gaan. Eerst even lekker rustig aan gedaan. Het wordt een dag van playa, pittoreske dorpjes en stijgen en dalen langs de kust. Tussendoor laat ik bij een barbería mijn haar knippen. Het meisje maakt er veel werk van en dat voor de prijs van euro 9. De plaats San Esteban de Pravia ligt aan de monding van de rivier de Nalón. San Esteban was vroeger belangrijk voor kolenoverslag (van trein naar boot). Je kan er nog resten van zien. Onaangetast door de tijd. Bij de rivier, die we tot aan zee kunnen volgen. We besluiten ook om naar de punt van de pier te lopen. Het uitzicht over de Barra is prachtig, de wilde zee. Een Vissers paradijs, een klein kapelletje, een bootje die voorbij komt, een eenzame vuurtoren. De weg die hoog boven de kust kronkelt heeft talloze baaien met schitterende panorama’s met uitzicht op de oceaan. Als we Pravia binnen rijden zien we een heel ander soort dorpje. Een mooi plein met y casas típicas, een Palacio de Mouta en een beeld van Rey Silo (783). Vanavond even googlen.  Rey Silo was koning van  Asturië. Hij verplaatste de hoofdstad van het koninkrijk van Cangas de Onis naar Pravia. Op de achtergrond een hotel genoemd naar deze man. Daarna doorgereden naar Cudillero een havenplaatsje met gekleurde huizen tegen de helling zijn aangeplakt. Het vissersplaatsje is zo smal dat je er niet met een auto in kan. Je blijft kijken naar alle kunstgrepen die mensen doen om een huis te bouwen: kriskras dooreen. We gaan naar de haven om wat te eten  Talloze visrestaurantjes!.  Als we de kaart bekijken voor een menu del dia is het allemaal flink aan de prijs. We houden het bij een wijntje. Verder is opvallend hoe veel huizen er slecht onderhouden uit zien.  Toch een leuk plaatsje.  Iedereen heeft deze dag om zijn eigen manier ingevuld. Alles is goed als je maar geniet!

Uit 2004

17 juni  Vandaag rijden we naar de laatste camping, de afstand bedraagt 180 km over de autoweg. Het is een kustweg door een bergachtig gebied. Er is een alternatieve route, die mooier is maar wel slingert en daardoor vermoeiender is. Het uitzicht op de autoweg is ook zeer mooi, vandaar de keuze. Het weer is goed en op een parkeerplaats drinken we koffie en ontmoeten hier een aantal reisgenoten, die ook een pauze nemen. Bovendien mogen we niet voor twaalf uur op de camping verschijnen,  Dat blijft een dingetje bij de reisleiders. Aankomst Caravaning Oyambre Barrio los Llaos S. Vicente de la Barquera. Zodra we de brug overrijden komen de herinneringen naar boven. In 2004 hebben we dit gebied onveilig gemaakt tijdens de Honda Pan European Gathering op uitnodiging van de Spaanse club. We verbleven toen in Hotel Zenit-mar in Noja. De camping is een terrassencamping. Wij staan op een van de lagere terrassen. Niet echt om naar huis toe te schrijven. De plaatsen waren veel de te zacht en zeer modderig. Dat is logisch omdat het in Noord West Spanje altijd veel regent. Gooi er grind op zou je zeggen. Het centrale plein met restaurant receptie is levendig. Een mooi toiletgebouw, maar wel heel ver lopen als de nood hoog is. Alleen de douche geeft warm water. Afwassen met koud water is geen pretje. Als de caravan goed staat laten we ons verwarmen door de zon. Nog even een duik in het mooie zwembad en daarna een beetje suffen voor de caravan. Rond half vijf hebben we “mannendag”   De keuken van het restaurant op de camping heeft zijn best gedaan. Meerdere schalen met hapjes,  vlees, vis, kaas etc.  die er goed ingaan. Ook de pakken rode en witte wijn vindt gretig aftrek,  zodat  we met een goed humeur naar de caravan gingen.

18 juni De Picos de Europa. Vandaag gaan we weer veel mooie natuurschoon zien.
Om half negen bij de bus, want het is een eind rijden, de normale weg is vanwege reparatiewerkzaamheden afgesloten.  Dus moesten wij 2 uur omrijden dat was helemaal geen ramp. Idyllische weidelandschappen voeren omhoog naar de adembenemende bergen met kalksteenmassief van de Picos de Europa. We zitten bijna met onze neus tegen het glas en genieten van ieder moment en alles wat we mooi vinden. De smalle weg slingert van dorpje naar dorpje en links en rechts rijzen de bergwanden hoog op. De Picos de Europa dankt zijn naam aan zeelieden die, bij benadering van de kust, het gebergte als eerste teken van het vasteland van Europa zagen. De bergweiden bieden hun voedsel aan schapen, koeien en geiten voor vlees, de melk en de verschillende lokale kazen. De bekendste is Cabrales kaas en wordt ambachtelijk bereid uit een mengsel van koe, schapen en geitenmelk, van vee dat uitsluitend gevoed wordt met gras en hooi van de hoge bergweiden. In dit berggebied komen nog bruine beren voor zo’n 20 exemplaren, deze zijn beschermd en schade die door deze dieren worden aangericht, worden door de overheid vergoed. Na vele kilometers komen we in Potes, een schilderachtig dorpje met charmante steegjes en doorkijkjes. Het is daar gezellig druk met een kleine rommelmarkt en leuke winkeltjes. Na een kwartiertje rijden wacht ons de lunch bij Hostal Nevandi gevestigd in een historisch oud huis aan de oevers

van de rivier de Nevandi, waar stevige kost uit de regio wordt geserveerd. Soep met fijne vermicelli en een beetje tomaat als entree, daarna wordt een schaal, fabada, met diverse vleessoorten uit de streek opgediend. Allerlei mootjes: bloedworst, draadjesvlees, vet, buikspek, pittige worst op een laagje kikkererwten. Bij dit alles de gebruikelijke drankjes. Als dessert een vanillepuddinkje met caramelsaus met een glaasje aguardiente de orulo de libana, een Spaanse gedestilleerde alcoholische drank, die vervaardigd wordt uit destillatie van de overblijfselen (pitten, steeljes, schillen van de druiven na de wijnbereiding. Orujo is hier zeer populair. Gelukkig verdund met zuiver water. Na deze maaltijd die zoals te verwachten valt, niet bij iedereen in de smaak viel, rijden we naar de letterlijke en figuurlijke hoogtepunt: het Picosgebergte met de hoogste top van 2648 m. Met de liftcabine gaan we in 2 groepen naar boven

Kabelbaan Fuente Dé
Fuente Dé, wat is dat eigenlijk? Fuente Dé is een gehucht van zo’n 7 (!) zielen. Wie arriveert, begrijpt dat het hier maar om een ding draait: de teleférico. Deze kabelbaan schiet je in 3 minuten 753 meter de hoogte naar ongeveer 2000m. Vanuit de cabine is het uitzicht al gelijk adembenemend. Maar dit wordt nog overtroffen door het uitzicht boven waar je bij helder weer wordt getrakteerd op de pieken en dalen van de Picos de Europa, het imposantste gebergte van Spanje. Boven zul je je ogen nog verder uitkijken terwijl je wandelt door rotsmassa’s en nieuwsgierige bergbokken je pad kruisen. Maar kijk ook omhoog naar de imponerende roofvogels die in de lucht hangen. Een geliefd uitzichtpunt is de Mirador del Cable dat uitkijkt op de besneeuwde toppen van de Picos de Europa. Wat kan de natuur er toch prachtig uitzien. In de cafetaria koop ik nog een fles Picos de cantabria de orujo bekroond in 2012, 2013 en 2016. Terug naar beneden zijn we elkaar even kwijt. Ik sta al bij de kabelbaan en Paul zit nog op het terras. Meneer van de kaartjes verkoop is zeer streng ik mag niet terug. Beneden nemen we nog een ijsje. De terugweg is weer even bijzonder als de heenweg. Genieten! Onderweg komen we nog koeien op de weg tegen, die op weg zijn naar de weide. De mannen meer geïnteresseerd in Porsche Carrera, cabrio uitvoering. Al met al, het was een topdag, die kan niet meer stuk.