Portugal, land van Harry Potters Universiteit, De Douro, Port en meer

Klik op de foto’s en de afbeeldingen worden vergroot

31 mei  Harry Potters universiteit in Coimbra en meer.
Vandaag dag 23 de helft van onze rondreis Spanje-Portugal zit erop. Het begint met wachten, wachten op de bus die te laat komt. Na de nodige excuses van de chauffeur, die zegt door de politie aangehouden te zijn. Dat klinkt ongeloofwaardig, maar goed  in een sneltreinvaart naar Coimbra. Stop in Coimbra aan de rivier Mondego. Daarna naar het hoogste punt met bus en daar is de universiteit, waar het barst van bijzondere verhalen. Waarom leeft er een vleermuisfamilie in de oude bibliotheek. Hoe kom je bij de boeken op de bovenste plank. Hoe lang moet je de gevangenis in als je een boek beschadigd. Waarom zie je tegels met Nederlandse gebouwen. We hopen dat al deze vragen door onze gids worden beantwoord. De bibliotheek gaat elke twintig minuten open voor maximaal zestig personen. “No photos.” Lees ik op de bordjes bij de ingang en langs de afzetting. Hoewel in onze groep toch een paar die daar maling aan hebben. Wij houden ons netjes aan de regels de foto’s zijn dan ook van het internet. De bibliotheek heeft drie ruimtes die gescheiden worden door sierlijke bogen. Van dichtbij blijkt het marmer kunstig beschilderd hout. Een techniek die veel gebruikt werd om op het dure marmer te bezuinigen. We staan opeengehoopt maar laten ons niet afleiden. Het is hier te mooi om niet te kijken. Hoe worden al honderden jaren de boeken beschermd tegen ongedierte.  Ja, door een vleermuizenfamilie. De beestjes leven in de loze ruimtes achter de boeken en eten het ongedierte. Elke dag voor sluitingstijd worden de meubelen bedekt met leren doeken om ze te beschermen tegen de uitwerpselen van de nachtdieren. En elke ochtend wordt de vloer weer schoon geschrobd om het bewijs van het nachtelijk bezoek te wissen. De Joanina bibliotheek verbergt nog meer geheimen. De gids vraagt ons hoe de bovenste boekenplanken bereikt kunnen worden. Tja, geen idee. Met een trap!!?? Inderdaad met een trap die slim verstopt zitten tussen de kasten. Of de plafondschildering die de illusie wekt dat er nog een hele verdieping boven ons is, terwijl het plafond harstikke plat is. Een paar verdiepingen lager is de universiteitsgevangenis. Hier werden rebelse studenten opgesloten tot ze tot inkeer kwamen. Als je bijvoorbeeld een boek had beschadigd  of gestolen ging je een maand de cel in. Het universiteitscomplex is gigantisch. Een doolhof van faculteiten en lange gangen. De bibliotheek is een pareltje, niet te verwonderen dat deze bibliotheek als voorbeeld zou gebruikt zijn voor de Zweinstein-bib in de Harry Potter films, spijtig dat je er ‘doorgejaagd’ wordt.  Terug boven de grond is er nog veel meer te bezichtigen. In Capela de São Miguel wordt onze laatste vraag beantwoord. In de hal van de kapel zie je azulejos met Nederlandse invloeden. In de tijd van de Spaanse koning Filips I en II is zowel Portugal als Nederland bezet dus toen tot hetzelfde rijke behoren. Dit brengt de tegelkunst uit Delft naar Coimbra. De kapel zelf heeft het traditionele blauw-wit, maar het kan ons weinig bekoren, temeer omdat het ook hier veel te druk is. De Sala dos Capelos, met een plafond met houten panelen en aan de muur schilderijen van alle Portugese koningen. Vanaf het balkon dat naar beneden kijkt, is de kamer behoorlijk imposant, vooral voor de

afstuderende studenten om hun werk te verdedigen tegenover de professoren. Aan het hoofd van de zaal de belangrijke groene stoel, zit de president van de jury. Het bezoek eindigt door te genieten van het uitzicht vanaf een balkonnetje aan het einde van een gang. Via een klein deurtje kunnen max 12 mensen de balustrade op om over de daken naar de stad te kijken. Wandelen door kleine en  hobbelige straatjes richting de oude kathedraal, daar tegenover koffie met wat lekkers. Er is gelegenheid om de Sé Velha te bekijken. Maar doen het niet. De binnenkant is vast mooier dan de buitenkant, dat is plomp. Het is wel het oudste klooster van Portugal. Verder af dalen door de historische wijk met steile schilderachtige straatjes echt pittoresk. Halsbrekend door Torre de Almedina een van de laatste overblijfselen van de middeleeuwse stadsmuur en dan staan we in de winkelstraat in de benedenstad, naast de rivier. We flaneren heen en weer. Staatmuzikanten voor de sfeer compleet te maken. Bij het klooster van Santa Cruz met een mooie voorgevel is een sfeervol pleintje en een fontein waar we genieten van een lokale lekkernij. Een clown die stuntelige kunstjes staat te doen trekt onze aandacht. Geen enkele voorbijganger gunt de man een blik. Toch gaat hij onvermoeibaar verder. Het weer is erg drukkend als de eerste druppels vallen toch even het klooster in. De eerste twee koningen liggen hier begraven. Opmerkelijke gebeeldhouwde graven en een mooie Barok pijporgel. Helaas een dag met stralende zon en stortbuien. Showers afgewisseld met Sunny spels.

1 juni Een reisdag naar Camping Quinta Chave Grande Sátão/Casfreires,  Viseu
We beginnen de dag met regen, daarna een piep klein zonnetje, net genoeg om toch noch buiten te ontbijten en daarna als snel weer dikke wolken. Daarna snel weg van de kust, richting binnenland in de hoop dat het weer wat beter wordt. Onderweg enorme uitgestrekte bosgebieden met veel hoge zwarte stronken als overblijfsel van bomen na een bosbrand! Je moet er niet aan denken dat je daarin terechtkomt. Tegen half 4 zijn we op de camping. Deze ligt in een dal, heeft terrassen en is rijk aan allerlei bomen. Prachtig in alle opzichten en zeer rustig gelegen, met zwembad. Na veel manoeuvreren, twee maal op een ander plekje staan we, naar we hellen voorover, wat met de wielkeggen niet helemaal op te heffen is. Vanwege het slechte stroomnet staan we gespreid om het terrein. Regelmatig klapt de stroom eruit. Inmiddels is het lekker weer geworden, zodat we van een luie middag in de zon genieten en Paul met fiets de omgeving verkend. Later wordt het wat frisser, maar de Port, aangeboden door Lidia, de camping eigenaresse, die ook nog behoorlijk Nederlands spreekt maakt veel goed. ’s Avonds met 10 fanatieke mannen en vrouwen Jeu de Boules gespeeld, waarbij zelfs een boom gevaar liep en mijn vingers door de kou ook niet meer deden wat ik wilde. Snel daarna naar binnen, kachel aan en aan een glaasje port.

2 juni Naar de Moezel!!
Vannacht eruit voor een sanitaire stop, temp. 6° C. Vanmorgen bij het opstaan was het al 8° C. Getoeter de bakker op de camping lekker!. Broodjes en koeken voor een belachelijk lage prijs. Om 8 uur aantreden voor de dag excursie door de Douro-vallei. De grote rivier komt uit Spanje en is getemd door stuwmeren Temp. al 11°C. Dus het gaat de goede kant op. Na het wat stadse en bebouwde deel van de route gaan we binnendoor verder. Steeds vaker zien we wijnaanplant op terrassen hoog tegen de heuvels. De stukken met wijnbouw worden met regelmaat afgewisseld door bos en wat vroeger bossen waren. Het is echt prachtig hier. En de zon die laat zich steeds vaker zien, de temperatuur schiet omhoog. Midden tussen de uitgestrekte wijngaarden ligt de topper van de Dourovallei, het kleine plaatsje Pinhão. Dat het leven hier voornamelijk draait om de productie van wijnen en port, mag duidelijk zijn. Zelfs op de azulejos van het oude stationnetje wordt de wijnoogst afgebeeld, panelen vol traditionele klederdrachten en de glooiende heuvels in de omgeving. Na de koffie stop rijden we naar Quinta de Panascal voor een wandeling door de wijngaard en een proeverij van Port. Te

voet moet het laatste  steile stukje afgelegd worden, het is warm en dat is te merken. Ieder krijgt een audioguide mee voor een wandeling door de wijngaard. De bodem is van leisteen en hierin zijn de wijnstokken geplant. De wortels gaan wel tot 10 m diepte en er is geen bevloeiing nodig. De druiven zijn de grondstof voor de bekende port. Het ene mooie vergezicht na het andere. We proeven en kopen eerst een witte Sirocco(koud) en dan een Bin27 (rood) en een zoetere versie. Na een hete wandeling kunnen we even bijkomen in de bus die brengt ons, steeds langs de Douro, naar Peso de Regua met een goede lunch in Restaurante Varanda de Regua. Vanaf het terras van het restaurant nog een laatste blik op de ijzeren boogbrug over de Douro, ontworpen door niemand minder dan Gustave Eiffel. Tenslotte gaan we naar Lamego. Hier staat een barokke Bedevaartkerk Sanctuaria de dos Remedios met heel veel, 686 trappen. Verdeeld tussen 9 plateaus. Versierd met azulejos tegeltableaus, dit keer over Maria. Gelukkig worden we “boven” afgezet. Veel bedrijvigheid, kraampjes met streekproducten. Verder niets ja een bron met geneeskrachtig water. Voor de dorstige pelgrim die de trappen van beneden af hebben bedwongen. Via een achteraf deurtje kunnen we de kerk in. Een indrukwekkend altaar en een bijzonder blauw-wit plafond. Allee hop, we beginnen zigzaggend de trappen af, met kloppend hart in de keel. Onderweg prachtige vergezichten. Af en toe moest ik even halt houden. Onderweg naar beneden worden we ingehaald door een Portugese pelgrim en toen we bijna beneden waren, kwam hij weer terug naar boven gelopen. Die pelgrims hebben het toch maar zwaar. Beneden nemen we een ijsje, wachten op de bus en richting camping.

3 juni Sanctuary of our Lady of Lapa  (Heiligdom van Onze-Lieve-Vrouw van Lapa)
Rustig wakker worden vandaag staat er niets op het programma. Het weer is te slecht voor deze tijd van het jaar. Volgens sommigen is een reis naar Portugal ideaal vanwege het zachte klimaat. Daar merken we (nog) niet veel van. Was naar Lidia gebracht en ’s avonds alles weer schoon en droog. We willen toch nog even wat van de omgeving zien en gaan samen met A&S naar Sernancelhe en vallen met onze neus in de boter, dit hadden we niet verwacht. Een gezellig volksfeest met een markt waar naar oude traditie goederen worden geruild. Op ons gemakje zwerven we langs de kramen, laten ons verleiden, proeven en kopen. Het heiligdom is gebouwd op de rotsen, waar volgens de overlevering, de Heilige Maagd zou zijn verschenen. Die rots loopt over het altaar heen en heeft een kleine doorgang achter langs. De afbeelding die toen is gevonden trekt veel pelgrims. Elk jaar is er een Maria-verering. Uiteraard is Maria een gezegende vrouw omdat God haar verkozen heeft de moeder van Jezus te mogen zijn. Er is net een kerkdienst aan de gang, we staan hutje aan mutje en kunnen net een blik werpen op de “rots”. Voor foto’s even naar het WorldWideWeb.  Na wat omzwervingen toch wel een beetje trek gekregen komen terecht bij Olívia Cruz And Sisters Lda Pastelaria Doce Paiva. Het menu Diario eenvoudig, lekker en een leuke prijs. Maar dan de Pastelaria geweldig gebak uit eigen bakkerij en patisserie met een keur aan typisch Portugese baksels. Voor jullie een vraag voor ons een weet welk gebak hebben we meegenomen voor thuis. Om even voor half 8 komt een bestelwagentje voorrijden. Voor de liefhebbers is er port te koop. Gisteravond hebben we een voorproefje gehad, dat positief uitviel. Dus…

 

4 juni  Camping Municipal Quinta da Agueira, Mogadouro
Wakker geworden door de vogels die zijn aan het fluiten. Maar toen we onze caravandeur  open deden, begon het te regenen. De vogels floten niet voor de zon, maar natuurlijk voor regen. Nadat we bij de bakker, allemaal lekker brood ingeslagen, kon de rit beginnen. Bij het witte kerkje linksaf. Een paar deelnemers hebben het kerkje gemist, maar later toch weer op de goede weg gekomen. Zo nu en dan, tussen de regenbuien door, laat de zon zich even zien. In Mogadouro stuurt de navi ons helemaal door het dorp naar de camping en de straatjes waren best smal, vooral de laatste. Het erge is dat ie ons ook langs het dorp had kunnen sturen, wat dat betreft snap ik ‘m niet. Maar goed we zijn weer heelhuids aangekomen. De camping ligt aan de buitenrand van Mogadouro naast een sportcomplex. Aan de ene kant de bergen en aan de andere kant een kasteelruïne. Mooi ruim toiletgebouw en uitstekende voorzieningen. Toegegeven, om warm water uit de douche te krijgen, is soms wel wat creativiteit nodig, maar het komt gewoonlijk wel goed. Omdat de kranen op een timer werken, moet de knop om de halve minuut worden ingedrukt. Wisten wij veel!. Mooi plekje uitgezocht. Koffie gedronken, broodje erbij. Mogadouro werd in de 13e eeuw door het Portugese koninkrijk veroverd op de Moren en geschonken aan de Tempeliers, die hier een kasteel Penas Róias lieten bouwen. Van dit kasteel blijft alleen de toren over. Een mooi uitzicht over het stadje en de heuvels.  Hierna zijn we het dorp ingegaan. Een langgerekte hoofdstaat, best veel winkels. Zijn nog een soort winkel van Sinkel ingegaan, daar hadden ze echt heel veel. Het nodige ingeslagen we kunnen weer vooruit. Maar goed, ook hier zie je dat er winkelpanden leeg staan. Mogadouro is eigenlijk groter dan we hadden verwacht. Vrij modern met veel pleinen en groen.

5 juni Mirando do Douro, busexcursie met gids en lunch, boottocht door de Canyon van de Douro
10.30 uur verzamelen bij de bus. Miranda de Douro ligt op een rots, hoog boven de Douro en vormt de grens met Spanje. Van 1545 tot 1762 was de stad het culturele en religieuze centrum van Tras-Os-Montes, tot er een ramp plaatsvond: de kruitkamer van het kasteel ontplofte tijdens de 7-jarige oorlog tegen Frankrijk en Spanje, waarbij 400 mensen het leven lieten. Hierna komt het nooit meer goed met dit stadje, dat nu vooral overleeft door de textielproductie en het Spaanse toerisme. In het plaatsje aangekomen hebben we eerst wat  tijd om door de winkelstraat te lopen.  Wij dus in de koopmodus, maar al snel zien we dat de mode hier voornamelijk uit de jaren ’70 stamt Na onze mislukte ‘shopping spree’, lopen we naar de kathedraal met dubbele vierkante torens. Hier hebben we ook een uitzicht op de rivier en stuwdam. Terug door kleine straatjes en oude huisjes. Op een plein staan bronzen beelden van een man en een vrouw gekleed in traditionele kleding van deze streek. Het zijn  Mirandese arbeiders in landkostuums.  Het kerkje van barmhartigheid Misericórdia is een bezoekje waard met een mooi interieur. Daarna een uitgebreide lunch bij Hotel Parador Santa Catarina waar we onder andere de bekende Bacalhau geserveerd krijgen jammie. Aangekomen bij de boot voor een tochtje door het natuurpark (mini canyon) van de Douro. Direct aanschuiven en wachten in de rij. Tijdens het wachten wordt er verteld dat de kinderen stil moeten zijn gedurende de trip. !!. Dan mochten we aan boord. Allemaal rijen met stoelen (ongeveer 10 per rij). En er wordt ook niet gestuurd vanuit het personeel dus de eerste mensen gaan natuurlijk aan de raam zitten. De groep splits zich en we zitten niet bij elkaar. Gedurende de volledige tocht wordt er uitleg in het Spaans gegeven en in het Portugees. Dit is voor onze Duitse gids niet erg handig. Maar zij deed haar best om alles zo goed mogelijk te vertalen over de begroeiing, dieren en vogels. Verder een real-time demonstratie van onderzoek naar de kwaliteit van het ecosysteem, met uitleg via de microscoop op een TV-scherm. Geen spectaculaire dingen. Je moet echt geluk hebben om roofvogels of otters te zien. Ondanks dat er constant gemaand word tot stilte: Silentio , shhht , shhht. Of het nu stil was of niet , geen enkel dier gespot onderweg (geen vogel, geen vis, louter wat insecten). Er is op de terugweg ook gelegenheid om op het dek foto’s te maken. Dat is fijn, want binnen in de boot is het amper te doen door de spiegeling van het glas of andere dingen die in de weg zitten. Weer terug aan wal kun je de rode en witte port proeven en is er nog een demo met diversen roofvogels. Dit uitje gaat niet in de boeken in als “fantastisch”.