Frankrijk 2010

Elke motorrijder met een beetje zin voor avontuur voelt het water in de mond lopen als er beelden van de Dakar op TV verschijnen, voor ons de gewone sterveling op een Pan, veel te hoog gegrepen. Wij houden het dit jaar 2010 op Route des Grandes Alpes.

Dit is hem danDe “Route des Grandes Alpes” is de ca.800 kilometer lange route over de mooiste en de hoogste bergpassen van de Franse Alpen, van Thonon-les-Bains aan het meer van Geneve naar Menton aan de Middellandse Zee. Voor menig motorrijder is de weg zelf tot doel geworden en wij hebben haar bijna geheel gedaan.

De voorbereiding. In de wintermaanden zitten we met de vingertjes op de kaart en googlen we ons suf over waar mooi nog mooier is. Routes plannen, favorieten toevoegen aan Claire, de groene weggetjes markeren, met de fluostift op de Michelin kaart enz. Veel tips komen uit de motorreisgids over de Franse Alpen van HiglightsVerlag. De route des Grandes Alpes heeft ook een site http://www.grande-traversee-alpes.com/ Gedeeltelijk in het Frans. Ook dit jaar gaat de tent mee. We hebben een grotere aangeschaft wat betekent dat er wat aanpassingen aan de Pan moeten gebeuren. De topkoffer is vervangen door een bagagerek en het Corbin zadel is uitgebreid met een backrest. De Pan krijgt nog een was en poetsbeurt. Météo France wordt geraadpleegd voor de lange termijnvoorspelling het weer in de Alpen is nog niet best, een aantal passen zijn nog niet open. We besluiten om de route van zuid naar noord te rijden.

16 Juni En weg zijn weDe Aanrijroute 16 Juni-18 Juni  Het is droog, het zonnetje schijnt, nog een goedbedoeld “kruis-verhoor“ Is alles ingepakt”. Mais alors, mes amis, ervaringen zijn er om opgedaan te worden dus hebben we de daad bij het woord gevoegd en reizen we af naar het land van de schone Marianne. Eerst Claire opstarten, hoe deze ons naar Frankrijk stuurt. Tot aan Namen asfalt staren, de funfactor en adrenaline: zero. Daarna duiken we de Ardennen in, donkere bossen, afgewisseld met weidse uitzichten, velden vol koren. We Hotel Marmotte, Langreshouden het droog tot 60km voor Hotel Restaurant Marmotte, Langres. De Pan is gestald, onze spullen staan op de kamer, tijd voor een natje en droogje.

We trotseren de elementen der natuur een dag van regen, buien, regen, buien en ga zo maar door en tussendoor een waterig zonnetje. In de 19de eeuw wordt in de Vercors een weg in de rotsen uitgehakt om de aanvoer van olijfolie uit het zuiden en zuivel uit het oosten van de Alpen makkelijker te maken Gorges de la Bourne, ontoegankelijkeIMG_1972d ravijnen met in de kalkrotsen de verzonken weg een paar kilometer verder stokt onze adem, voor ons loopt een slingerende weg met aan de ene kant de gapende diepte van het ravijn en aan de andere kant ruwe IMG_1972erotsen die tot de hemel lijken de rijken; de naam Combe Laval. Na de Col de Rousset(1367) zakken we af naar Hotel Des Alpes, Die. De zon gaat schijnen, tijd op te genieten van terras en welverdiende goddelijkheden. Na een gezellige avond vroeg onder de lakens om de volgende dag het laatste stuk te rijden. Door een ongerept stukje natuur van Frankrijk met velden vol klaprozen over kleine D-wegen en volgen zo lang mogelijk de oevers van de Drôme. Bij Sisteron gaan we over op Route Napoleon, nog even Col de Vence(963) en bereiken onzeCol de Vence 963m bestemming.

De route In grote lijnen hebben we de officiële route gevolgd met hier en daar een ommetje links en rechts van de route. In de praktijk wordt de planning aangepast aan de waan van de dag. Om met de woorden van James T. Kirk te spreken: “To boldy go where no one has gone before”. In het begin van de vorige eeuw wordt door de Touring Club de France de route van een bewegwijzering voorzien. De bekende bruine bordjes, die langs de hele route (D902) staan, echter staan er onvoldoende van om er op te kunnen rijden. Maar met een goede wegenkaart en/of Claire is de route probleemloos te vinden.

19 JUNI-22 JUNI
www.camping-domainedelabergerie.comis the place to bee en is een ideale uitvalsbasis om de Alpen binnen te vallen, van hieruit maken we diverse tochten, maar eerst krijgt de Pan en wij een rustdag. We luieren wat, ontdekken de camping een bosrijk terrein Wat een gemakopgefleurd met veel bloeiende planten, tsjirpende cicaden en spelende eekhoorntjes, wandelen naar Vence een oud Romeins stadje. Voor de terugwandeling kiest Paul een alternatieve route door het bos, steeds bergop, door een opgedroogde waterval. De campingDat smaakt wel heeft een goed restaurant en prikken er een vorkje.

Na het ontbijt staan we in het gelid om aan de eerste Franse Col te beginnen. Een perfecte geestelijke gymnastiek, waarin de reflexen worden getraind en waaruit soms goede ideeën ontstaan. Zaak is deze vast te houden om ze later aan het papier toe te vertrouwen. Ooit gehoord van Col St. Martin, Col de Perus, Col de Brouis, Col de St. Raphael, Col de Braus of Col la Couillole, ze zijn minder hoog,betekent daarom niet minder mooi, steil of smal. Ontspannen, we hebben het bochten- ritme snel te pakken, rijden we door Gorges de La Vesubie, richting Col de Turini (1607), bekend van de rally van Monte Carlo. Na een afstand van 15km en 21 haarspeldbochten verder met veel stenen op de weg (het is noodweer geweest) staan we boven. Tijd voor een koffie- stop. Het restaurant is ingericht als een klein museum met foto’s van legendarische mannen en vrouwen. Onderweg zien we veel

oldtimers rijdend maar ook gestrande. De afdaling is een spiegel- beeld van de beklimming, nu met zicht op de nog te nemen Col de Braus(1002) De manier waarop de weg kronkelt als een slang is prachtig. Vanuit Sospel, rijden we door de vallei, de kleine Col de Perus(654) ligt halverwege de Col de Brouis(879). Een handvol bochten verder en staan op de top, van alle kanten een prachtig uitzicht op de omliggende bergen. Na een paar zijweggetjes kunnenMoederziel alleen we niet verder. Het bergdorpje voorziet niet in een doorgang. Er wordt beweerd dat de reis op zich mooier en belangrijker is dan de eindbestemming, wanneer we Menton binnenrijden en aan de boulevard staan moeten we hier aan denken want dit is ons zuidelijkste punt, verder gaan we niet. Officieel eindigt hier de IMG_2061Route des Grandes Alpes. Het is maar hoe je het bekijkt, voor ons begint het hier. Via Nice, rijdend over de Promenade des Anglais, richting camping. We hebben een lieve Duitse mevrouw, met een dikke Mercedes als buur. Zij spreekt ons aan of wij haar kunnen helpen met haar 12v. stekker voor het oppompen van haar luchtbed. Paul duikt in zijn gereedschaptas(je) en zo komen wij met elkaar aan de praat. Haar werk: Door heel Europa brengt en haalt zij auto’s op voor een bedrijf in München.

Door Parc National du Mercatour, via mooie slingerwegen en een IMG_2092uitzicht op de besneeuwde bergtoppen. Bij St.Martin-Vesubie, na een half dozijn haarspeldbochten, die zich om de col kronkelt, onze eerste voor deze dag Col St.Martin(1500). Smalle wegen, ruw asfalt, vele bochten en weinig verkeer. Op een gegeven moment zien we Roubion, een 12e eeuw bergdorpje, schijnbaarIMG_2089 onneembaar en tegen de berghellingen aangeplakt. Rustig doorrijden, door veel kleine tunnels en genieten van de prachtige vergezichten. In Roubion staat op het plein voor de kerk een gemeenschappelijke oven en Franse WC voor alle bewoners! We eten er een lekkere crêpe. Na Roubion wordt het wat kaler en krijgen de skihellingen de overhand. Daarna volgt Col la Couillole(1678). Het hoogtepunt is Gorges du Cians. De rivier heeft in de loop der eeuwen langzaam maar gestaag diepe kloven uitgesleten in de IMG_2101rotsbodem. Een vuurwerk van rode rotsen komt op ons af met klinkende namen. Jammer genoeg begint het te regenen bij Col de St.Raphael (876), nog een koffiestop in Sigale en rijden richting camping.

Wakker worden in de ochtend met het geluid van vrolijke vogeltjes, de zon op de tent, koffie met croissants. C’est la Vie. In de omgeving van Vence liggen 3 middeleeuwse dorpjes met die typische Provençaalse smalle straatjes. Ons panneke maakt vandaag weinig kilometers, wij maken kilometers met onze benen. Het eerste dorpje is Gourdon, hooggelegen als een adelaarsnest. 22 Juni GourdonWe worden gewezen op een mooi plekje met een onvergelijkbaar uitzicht op het dal. In de schaduw op een bankje eten we een ijsje. Tijdens een praatje met Nederlanders met fiets, komen we er achter dat we op dezelfde camping staan. Tourrettes-sur-Loup, stad van viooltjes. Bij het parkerenIMG_2122 op een piepklein parkeerplaatsje  “pour moto” ontmoeten we Igor, een Rus uit Siberië. Hij praat over een Goldwing, Assen, Hoogeveen en Madurodam. I want to show you something zegt hij een aantal keer, een fluitje en samen met zijn hond lopen wij met Igor mee. Steegjes door, Optrekje Igorsmalle straatjes en dan zijn huis. Aan het plafond honderden oude olielampen. De enorme TV op een Russische zender. Overal hangen foto’s van zijn familie en Igor in zijn jonge jaren. Het kwartje valt, Igor heeft aan Ice Speedway gedaan, op de foto’s zie je de namen van steden waar hij over praat. We worden meer dan gastvrij ontvangen en Igor verteld over zijn leven in Siberië, zijn vlucht naar Amerika en zijn leven in Tourrettes-sur-Loup. Na een uurtje nemen we afscheid, onder de indruk van deze bijzondere man. St. Paul de Vence, bekend om zijn artiesten, kunsthandel en schilders, met ook die Provençaalse geuren en kleuren. Veel Amerikanen, die eenIMG_2124 originele Matisse voor weinig geld willen scoren. De avond in het restaurant op de camping is heel gezellig en een internationale. Rechts van ons een Frans stel met Harley, er worden geheime tips uitgewisseld. Links van ons de Duitse mevrouw, die ons een drankje aanbiedt. Achter ons het Nederlandse stel die we eerder in Gourdon ontmoet hebben. Het is een kakofonie van Frans-Engels-Duits en Nederlands. De bediening heeft het ook naar de zin er komt zelfs een fles limocello op tafel.

23 Juni-25 Juni
De vaste ochtend rituelen komen op gang, wassen, scheren, ontbijt, tent afbreken, alles inpakken om naar onze volgende bestemming te rijden. Bij Puget-Théniers aan de hoofdweg van de Vallée du Var, richting vestigingstadje Entrevaux. De meer dan 300 vestingwerken van Vauban, vormen samen een linie langs deCite Vauban grenzen van het Frankrijk van de 17de eeuw. Ondertussen komen ze ook voor op de lijst van het Unesco werelderfgoed. Een ophaalbrug leidt over de rivier de Var de burcht in. We besteden er niet zoveel tijd aan als we zouden willen. Maar tja, we willen ook weer zoveel op 1 dag zien Wat een vuurwerk aan kleurenen doen! Gorges Daluis is een ommetje die je altijd bijblijft. Een magnifieke kloof van rood leisteen en tunnels naar Guillaumes. Een kloof met na elke bocht nieuwe, elkaar in schoonheid overtreffende panorama’s en diep beneden zie je de blauwe rivier die kronkelend haar weg zoekt tussen de knalrode rotsen. Aan de ingang van de kloof ligt een leisteenrots die vanwege de gelijkenis Guillaumes nog in de zonmet een vrouw “Gardienne des Gorges” wordt genoemd.La Gardienne des Gorges Guillaumes is een “gentil” (vauban) dorpje en ligt aan de weg naar onze volgende col, tijdens de koffie maken we een praatje met een collega van mij. Verbaasd hoe klein de wereld is. En dan het bord Col de la Cayolle(2327) “ouvert” hier links af. We zien het in de stralende zon of zoals de Franse zeggen “plein sud”. De zuidkant is breed met strak asfalt en mooie bochten, halverwege slaat het weer om en banen ons door een weg van natte grijze brij. De top ligt in de mist, vergezichten: zero. We zien een konijn, kijken nog een keer geen konijn maar de IMG_2156Murmeltiere, bergmarmot en geen kleintje. De noordkant een smalle en golvende weg, ruw asfalt, de bochten hebben geen naam, het is een zeer hobbelige aangelegenheid door Gorges Bachelard. We staan aan de andere kant en de zon schijnt. Een herder met zijn schapen blokkeert de weg. Tijd voor een fotostop. We roepen bonjour. Alle IMG_2161dagen hier aanwezig zijn, we zijn jaloers. Komen aan op camping www.loisirsubaye.com. Na een paar rondjes om de camping (denken) we een mooi plekje aan de rivier Ubaye gevonden te hebben. Worden hartelijk ontvangen, met de woorden trek in een biertje, door de buurtjes. Deze mensen kennen een nicht van mij. Weer staan we verbaasd hoe klein de wereld is. Na nog een biertje is de hoogste tijd om de tent op te zetten, de lucht is aan het betrekken en we halen het niet om de tent droog op te zetten, de regen komt met bakken uit de hemel. Een wijze les: zet eerst de tent op en ga dan aan het bier. Het eten en de bar zijn prima. De eigenaren de familie Delaby zijn zeer vriendelijke mensen.
De afgelopen nacht niet zo goed geslapen, het water van de rivier is oorverdovend. Het eerste wat we doen, de tent verplaatsen en verder van de rivier. Vandaag is een (semi) rustdag. Uitgebreid heerlijk etenlunchen bij Le Relais de Lac, La Lauzet-Ubaye. Nadat de buikjes zijn gevuld en de blaasjes geleegd maken we een rit langs het stuwmeer Lac de Serre Ponçon. Het azuurblauwe water steekt schril af tegen de ruwe rotsblokken, vooral met een mooie blauwe lucht en de groene bomen, een lust voor het oog. Opeens zien we ze “Les Demoiselles Les Demoiselles CoifféesCoiffées”. Grote en kleine rotsblokken rusten op pieken van door erosie afgesleten bergkammen. In de loop van de eeuwen zijn deze verhogingen steeds verder uitgesleten tot reusachtige, soms wel 40m hoge smalle piramides. Een prachtig natuurverschijnsel. De Ubaye gaat over in de Durance en rijden op de N94. Ja, af en toe flits er een Route Nationale onder de wielen. In Guillestre krijgt de portefeuille een laadbeurt. Cafés in overvloed op een bontIMG_2186 marktplein en maken ons op voor de laatste col. Geen spectaculaire haarspeldbochten, maar door een glooiend landschapIMG_2172 met uitzicht op de Parpaillon, rijden we toch bergop in een lappendeken van groene kleuren. Een prachtig uitzicht op de Col  IMG_2189Vars(2109) in een oase van rust. Begeleid door onze zacht grommende viercilinder doen we een terrasje in Barcelonnette, met zijn Mexicaanse geschiedenis. In de 19e eeuw gingen drie broers hun geluk beproeven in Mexico. Dit wordt een succes en al snel volgen er meer. Toen ze terugkwamen, lieten ze zien hoe rijk ze waren geworden en bouwen mooie Mexicaanse villa’s. Voor het eten staat er een stoofpot van mouton op het menu.

We beseffen maar al te goed dat in het hooggebergte de omstandigheden razend snel kunnen veranderen, als is daar voorlopig geen denken aan, als we in Barcelonnette in de stralende zon zitten. Kom van het dak af, waarschuw niet meer muziek van Peter Koelewijn. Wij gaan naar het dak van de Alpen, de hoogstOp naar de 2802 meter doorgaande bergpasweg en geven ons panneke de sporen. We hebben geluk geen wolkje aan de lucht, de weergoden IMG_2226Wat een natuurzijn ons gunstig gezind. De Col de Restefond/La Bonette is niet gesloten en  gaan de uitdaging aan. Gooien de tank vol, verwachten voorlopig geen benzinestations. Geleerd van onze ervaring verleden jaar. In Jausiers begint de beklimming. De weg is soms smal dan weer breed, vals plat, stijlen stukken, langgerekte bochten en haarspeldbochten wisselen elkaar af in veelvoud. Het asfalt piccobello. Kilometers lang geen huis, geen mens te zien. In volledige eenzaamheid samen met ons panneke en IMG_2201een handvol motorrijders en fietsers. De vergezichten op de besneeuwde bergen en op kleine bergmeertjes die je hebt zijn onbeschrijfelijk. Voorzien van bochtige bergwegen waarvan de motorrijder kickt. De Col de la Bonette ligt op 2715m. De pas is een doorgang tussen twee rotsblokken. Rechtsaf gaat het naar Cime de la Bonette. De borden geven aan: op eigen risico, let op glad. Een zeer ouderwets smal weggetje, de diepe afgrond en de afwezigheid van vangrails, doen misschien afbreuk aan de veiligheid maar een maal boven is het decor af. De lucht is ijler, dat merk je. IMG_2232AHet uitzicht op 2802m is zo enorm weids, magnifiek. Tot aan deCol la Bonette(2802) horizon de besneeuwde toppen van de Alpen. Er is een samenhorigheid tussen motorrijders en fietsers, alle met de gedachte dat hebben we toch maar gefikst. We bezichtigen de reünies van Camp des Fourches. Via doorgaande wegen, langs de oevers van de Tinée bereiken we Isola. Dan gaat het richting Isola 2000. Een aangelegd skidorp, in de zomer uitgestorven er is geen teken van leven te bespeuren. Een compleet assortiment bochten, de weg breed, tegemoet komend verkeer: nada. Is de weg tot Isola 2000 breed, nu verandert die in klein bergweggetje, een auto en een motor kunnen elkaar maar net passeren ons doel Oud fortis Col de Lombarde(2350). Het bord vermeldt: Pas open “geen sneeuwkettingen nodig”. Een oud fort bewaakt de grensovergang tussen Frankrijk en Italië. Een woest landschap met puinhellingen en bergmeertjes en uitzichten op bergen en nog meer bergen en nog meer bergen. De Italiaanse zijde doen we niet, Col de Larche of Colle della Maddalena is gesloten. ’s Avonds lezen we IMG_2279in de krant, vanwege wegwerkzaamheden. In St. Etienne-de-Tinée, een verlaten lunch, we kunnen nog net aanschuiven voor de Plat de Jour. Moeten nu de keuze maken terug over de Bonette of Cayolle.We gaan voor de herkansing Col de La Cayolle. Via de D2205 richting zuiden. Verleden jaar hadden wij op deze weg haast geen benzine meer. Wat schept onze verbazing juist 200 meter waar we gekeerd zijn is om de hoek een benzinestation. Aan de voet van de Col Valberg (1672) krijgen we een vloedgolf over ons heen. We vinden nog net een bushalte en zijn verplicht om de regenpakken aan te doen. Voor de tweede keer rijden we de Col Weer een grijze brijde la Cayolle op met regen en mist. Zo warm als het is in het “dal”, zo koud wordt het naarmate we verder naar boven komen. Bij momenten moet Paul op Claire rekenen om te weten of er een bocht aankomt. Er is een auto rally aan de gang, wat deze mensen voor capriolen uithalen om iedereen in te halen is onverstelbaar. Iedereen gaat voor ze aan de kant, ook voor ons, we doen net of we erbij horen. Aan deIMG_2276 andere kant is de weg droog, zien we de lucht opklaren en gaat de zon weer schijnen. Bij de casino gaan de regenpakken uit, halen we de boodschappen. Wat wil een mens nog meer een stuk stokbrood met kaas en worst, een lekker flesje wijn. 

26 JUNI-27 JUNI
Bepakt zitten we, met uitzicht op de bontgekleurde markt. Naarmate de zon stijgt, wordt het tijd om te rijden. We vermaken ons weer kostelijk op de weg naar de Col de Vars.
Het gitzwarte asfalt draait en keert dat het een lieve lust is, met een dozijn bochten om het motorfeestje compleet te maken. Door de Combe du Queryras, een weg door het bos, over woeste beekjes, langs ravijnen. Het asfalt kronkelt de hoogte in. We wiegen heen en Casse Déserteweer, van de ene naar de andere bocht. De route naar de Col d’Izoard (2361), die is rotsig en kaal, een steenwoestijn waarin groen ontbreekt. ‘Casse Déserte’ een betere naam kunnen ze voor dit gebied niet verzinnen.  Op de top staat een Obelisk, er isIMG_2310 een gratis fietsmuseum. De enige kiosk nodigt ook niet uit voor een bak koffie, maar we nemen het toch. Vaak is het zo dat aan weerszijden van een Col twee verschillende landschappen te zien zijn, door de klimaatverschillen aan beide zijden is er al gauw een verschil in plantengroei. Bij de Col d’Izoard is dat ook heel duidelijk. Aan de ene kant rijden we door een bosrijk gebied met afwisselende landschappen, aan de andere kant een maanlandschap met merkwaardige gruisrotsen. Zowel op de Col d’Izoard als op de Col de Vars staan identieke Refuges Napoléon. Refuge NapoleonAls dank voor zijn euforische ontvangst in Gap heeft het departement geld ontvangen voor de bouw van deze schuilplaatsen voor zwervers, kooplieden en pelgrims. Briançon kondigt zich van ver aan, het oude stadsdeel, torent als een adelaarsnest uit boven de chaos van betonblokken. Bestemming bereikt aan linkerzijde meldt Claire met haar indringende stem. We staan op een geitenpad maar links geen camping te zien. We volgen de aanwijzingen op de bordjes die we tegenkomen naar www.camping5vallees.com/

Briançon ligt ook op een kruising van wegen. Ze zeggen dat Briançon meer zonuren heeft dan Nice. Het ontbijt, gemaakt door de campingbaas is een Franse klassieker, een soepkom koffie, heet en pik zwart. Via de N91 een “rode baan” door een prachtig breed dal, met als constante factor de rivier Guissane, Serre Chevalier en Massief des Ecrins. Naarmate we de Col du Lautaret(2058) naderen zie je met elke kilometer de natuur veranderen en de wegen meer Col de Galibier 2645mkronkelen. Op pashoogte richting Col du Galibier. De naam Galibier heeft een mythische klank, dankzij de Tour de France. Als snel passeren we het massieve gedenkteken dat moet voorkomen dat de oprichter van de Tour de France, Henri Desgrange, vergeten wordt. En dan begint het echte werk. In koerstermen een kuitenbijter, voor ons een ideale speeltuin, met veeleisende haarspeldbochten en het machtige uitzicht over grote delen van de Alpen, een ware belevenis. De weg loopt omhoog door een ruw, met rotsen doorweven landschap, tussen besneeuwde bergtoppen als een witgordijn. Het doet bijna pijn aan je ogen, zo mooi is het hier. Boven op de Col du Galibier (2645) 4graden maar adembenemend. Ook erg druk met fietsers en motorrijders. Logisch de Col is een favoriet, wat hij is bochtig,

ouderwets smal, de vangrails ont-breekt en de uitzichten op de gletsjers voegt het hunne toe. Tijdens de beklimming en afdaling worden er her en der foto’s genomen door “Griffiphoto’s”. De afdaling is het best te beschrijven als kort, stijl, smal, concentratie en niet naar beneden kijken. Dan wordt alles weer groen van sneeuw naar alpenweiden. Wat een genot, het wegdek, deIMG_2338 bochten, het weer, helemaal prima. Hoppen naar de Col du Télégraphe(1570).Deze bergpas is vrij vlot te nemen. 17 kilometer lang spartelt de relatieve brede weg heen en weer dat het een lieve lust is. We ronden de ene bocht na de andere. Bij een weg opbreking komen we 2 panrijders tegen uit Frankrijk en Italië. Gedrieën rijden we naar St. Michel-de Maurienne, waarna een Hoe moeten we rijdenieder zijn eigen weg gaat. In de Franse Alpen liggen de cols niet zo dicht bij elkaar zoals de Passo’s in de Dolomieten en stellen ons de vraag, verder rijden over een saaie verbindingsweg of alles in omgekeerde versie nog een keer. Het antwoord is eenvoudig. De brug over de rivier Arc en bij de rotonde 4e links. Wederom de 17km overzichtelijke bochten, vlot tempo, remmen, terugschakelen, insturen, gassen en opschakelen. Dit spel herhaalt zich ontelbare Apartmalen. Bij Valloire staan wel 200 motoren op het plein voor de kerk. Tijd om al dat moois te bekijken. We slenteren over een marché met allerlei quads, zelfs met sneeuwschuivers, en opgesmukt met live muziek en champagne, voor ons niet wiIMG_2393j zitten aan een jus de fruits. Voor de tweede maal rijden we de Galibier op, helaas begint het te druppelen en deze keer nemen we het tunneltje. Bij de Col du Lautaret een cappuccino bij Café de la Ferme, met een prachtig uitzicht op de gletsjers en Massif de Sorreiller. Al deze passen kunnen rijden op 1 dag, is een heel Bakkie koffieaangenaam iets.Opvallend is dat in de Haute-Savoie waar de Route des Grandes Alpes doorheen loopt, de gezichten geen typisch Franse trekken hebben, sommige van de karakterkoppen zou je eerder in Zwitserland of Oostenrijk verwachten. De N91 brengt ons naar Briançon. Een bewaarde vestingstad ook weer van de bekende Vauban. Zodra je een van de imposante stadspoorten passeert zegt het klik. Weer die Provençaalse geuren en kleuren. De kleuren hadden wel degelijk een functie want er waren immers geen

huisnummers. Je mag je niet voorstellen dat je wijk in die tijd bediend werd door een kleurenblinde postbode. Slenteren door een kluwen van smalle straatjes met in het midden een afvoergeul, winkeltjes waarvan sommige niet groter zijn dan een koektrommel. In het park een demonstratie van volksdansen. Helaas is het dorpje uitgegroeid tot een stevig stadje, onder de toeloop van toeristen. We eten een snelle hap bij de koning der “snelle happen” de McDonald’s.

28 JUNI-30 JUNI
Op naar de volgende bestemming, wat geen eens zover hier vandaan is. Het luistert zeer nauw om alles op ons panneke te krijgen, het is weer passen en meten. De N91 brengt ons naar Col du Lautaret. Nu gaan we rechtdoor en bergaf. Het afgelegen dorpje La Grave is schitterend gelegen aan de voet van Glacier de la Meije. In het kleine dorp staan veel oude houten huizen. Het dal wordt Combe de Malaval. Met één oog gericht op de verkeerslichten: bij rood gelijk stoppen: Opletten vallend gesteente. Langs het stuwmeer Barrage du Chambon, een tunnel en nog een tunnel en bereikenIMG_2420 onze eindbestemming Bourg d’Oisans aan de voet van de grote reus. Nadat alles weer spic en span staat op http://www.camping-colporteur.com/ sturen we naar de beklimming van de Alpe D’Huez(1860), geen Col maar een wintersportoord en bevinden ons op het parcours van de Tour Alpe D’Huez 1860mde France. Je moet deze toch wel een keer gedaan hebben, al is zij niet echt de mooiste. Vanuit Bourg d’Oisans tellen we 21 aftellende bochten, in een hoogteverschil van 1000 meter, met in iedere bocht een naam van een winnaar. De beklimming is technisch gezien een makkie, een brede weg met overzichtelijke bochten. Een wielerparadijs, veel leuzen op de weg, ook Nederlandse. Vele peddelaars proberen het lijden van hun grote voorbeelden aan den lijve te ervaren. Daardoor is het in sommige bochten op de weg naar boven behoorlijk krap. Boven kom je niet op een top, maar “weer zo’n dorp”, bestaande uit hotels, souvenirwinkeltjes etc. zelfs een IMG_2439voetbalveld is te zien. Weinig weten, dat je Alpe D’Huez via de andere kant kan afdalen en zoeken kleine onverharde weggetjes met panorama’s op Massif des Grandes Rousses en Pic Blanc. Bij Lac Besson houdt het op en staan bij een prachtig bergmeer. Onze blik valt op een oude omgebouwde berghut, ingericht met ski prularia. We drinken Cafe Gourmander een Café Gourmand. De afdaling via de Col de Sarenne(1999) is een stuk minder gemakkelijk. Als we eraan beginnen staat er een bord met max. 20km. Niet een keer hebben we die snelheid gehaald. Ongelijke wegen, onverhard, kiezel, gevallen stenen, af-wateringsstukken en geulen voor het smeltwater zorgen ervoor dat we alle aandacht nodig hebben om ons panneke recht te houden. Maar mooi dat het er is, desolaat rustig, prachtig en adembenemend. Toch is het gelukt en hebben

deze Col ook overleefd. We vragen ons af wat iedereen aan de andere kant doet. Dan volgt nog een toefje op de taart. Stijl, smal en bochtig is de weg door het ongerepte dal, het asfalt ligt er brandschoon bij. Bergtoppen, verborgen bergdorpjes, waar de tijd is blijven stilstaan. Uiteindelijk komen weer bij Barrage du ChambonIMG_2484 en is het met de rust gedaan. Ons laatste ritje is via de D213 naar Les Deux-Alpes(1645), De weg loopt door bossen met flinke steile stukken en is op een bepaald moment uitgehakt tegen de rotswand. Een rondje door Les Deux-Alpes en rijden richting camping. We hebben Nederlandse buurtjes en ook nog motorrijders. De vrouw is druk bezig met de tent op te zetten, de man is wel in voor een praatje en rijdt BMW GS. Ligt natuurlijk altijd wat gevoelig. Vanuit de camping is het enkele minuten lopen om in het centrum te komen. Het hele dorp is oranje gekleurd, waarom zou dat nu zijn????!!!!. Bij de Italiaan La Romanche, gaat Paul voor de pizza, ik neem een gerecht met reblochonkaas.

Vandaag is een dag als geen ander. Al een aantal dagen kijkt Paul met argusogen naar het achterslofje van de Pan en wordt bij tijd en wijlen het profiel gemeten. De slijtage gaat veel harder dan verwacht. Ons panneke is een gevoelig typetje, met dit profiel brengt ze ons niet thuis en besluit Paul om actie te ondernemen. Een keer links, een keer rechts en staan in Centre ville. Het hele dorp wordt bezet door fietsers uit heel Europa, dit is op de camping ook zo. Het weekend voor de Tour de France wordt hier de Marmotte gereden, een wielerevenement voor amateurs met dit jaar 8000 fietsers. De mannen en vrouwen zijn zwaar in training om dit parcours tot een goed einde te brengen. Een aantal dagen geleden zijn er op de Col du Galibier, foto’s genomen. Laat nu dit fotobedrijf op 100m. afstand zitten van de patisserie. Een klein uurtje wachten Col de Galibieren kunnen de mooiste foto meenemen op een USB stick. Ondertussen zitten we bij Café Les Deux Mondes aan de Irish Koffie, zonder whisky, reserveren we tijd om te googlen naar Honda,The power of Dreams en met behulp van Claire is de dealer gevonden in St.Martin D’Heres maar 60km hier vandaan. We weten dat Frankrijk plat ligt tussen 12.00-14.30 uur en staan voor een gesloten deur. Van de buitenkant ziet de zaak er goed uit en dat geeft meer vertrouwen. De temperaturen zijn gestegen tot 38gr. en zoeken verkoeling bij de McDonald’s. Stipt om 14.30 uur rijden we de Pan naar binnen en met een nieuwe pneu rijden we naar de camping. Verbaasd zijn we, de rekening valt goedkoper uit dan in Pays-Bas. Flits, knetter, boem, knal, we halen nog net droog Bourg D’Oisans, dan gaan de sluizen open, de temperatuur zakt naar 14gr.

Drie verrassende uitdagende cols, met alle drie net 2000 meter Bij Allemont begint de 30km schaduwrijke beklimming van de Col du Glandon. Bij het stuwmeer Barrage du Verney rijdt je via haarspeldbochten de dam op om dan bovenop de barrage te rijden. Verder langs de rivier Eau D’Olle, het terrein van de EDF, Électricité de France, met zijn waterkrachtcentrales. De weg loopt zeer IMG_2501onregelmatig omhoog, met vele bochten, dan weer steil omlaag, om weer steil te klimmen en dat gaat maar door. Bij Defilé de Maupass ligt een nieuwe weg, die gebouwd is na een aardverschuiving die de oude weg heeft weggeveegd. Dan volgt het tweede stuwmeer, Barrage de Grand Maison, met zijn turkoois groen water. Het is prachtig over deze bergkammen te rijden, langs hoogvlaktes met intens groen. Nog een paar bochten en staan op de Col du Kan het nog groenerGlandon(1924). Op de col is het erg druk,En weer schaapjes tellen niet met mensen maar met schapen, gemzen en geiten in een prachtig decor. Een avontuurlijk weggetje kronkelt langs weiden waar runderen grazen. De koeien van het Abondance ras zijn de heldinnen van het land van de raclette en fondue, zij zijn het die de melk leveren voor de Beaufort- en Reblochonkazen. De bruine Abondance koekoeien zijn te herkennen aan hun witte kop, met vaak weer een bruine “zonnebril”.

Bij Relais de Glandon, St. Etienne de Cuines is het tijd voor de plat de jour, een echt bikers en fiets café. Nadat we uitgebuikt zijn maken we ons op voor de tweede tweeduizend. Bij La Chambre begint het 50km lang een natuurbelevenis naar de Col de la Madeleine. Ook een bekende Tour de France col. Na een solo van Boogie, in de tour van 2002, is hier de aanzet geweest om uiteindelijk op La Plagne als eerste over de meet te komen. Een zeer rustige weg, het doorgaande verkeer in de regio rijdt over een saaie “rode baan” of autosnelweg, die hier naast elkaar vlak in de buurt ligt. Erg steil gaat het niet, de weg breed, daarin tegen zijn de bochten niet te tellen. Het asfalt is een lappendeken. Van ruw asfalt, vorstschadeasfalt, grof asfalt, fijn asfalt naar boter zacht asfalt. Veel wegwerkzaamheden, over twee weken komt hier immers de Tour langs. Naarmate we dichter bij de top komen, wordt de weg smaller, auto’s moeten voor elkaar aan de kant. Na St.François volgen nog 20 haarspeldbochten en staan op pashoogte Col de La Madeleine (2000). In rap tempo gaat het inIMG_2549 omgekeerde versie richting St.Jean de Maurienne, daar is het even zoeken naar weer zo’n heerlijk smal weggetje, met oude boerderijen. Tot aan het dorp St. Sorlin-d’Arves is het vrij vlak, daarna slingert de smalle weg omhoog met mooie haarspeldbochten, passeren nog een bergmeertje en staan op de derde tweeduizend Col de la Croix de Fer(2068). Er staat dus echt een ijzeren kruis. Bij de berghut drinken we wat. Het uitzicht op het Cafe au laitwoeste landschap is fantastisch en je zit allerlei toppen van de Alpen, als of je naar een overzichtskaart kijkt. Te bedenken dat onze eerste tweeduizend van de dag nog geen 2km hier vandaan ligt. Een belvedère bij Barrage de Grand Maison biedt een uitzicht over het stuwmeer. In Bourg D’Oisans doen we nog een terrasje, de inkopen worden gedaan bij de boulangerie en charcuterie. Het is een dag van schitterende, overzichtelijke slingerweggetjes en afdalingen met ontelbare haarspeldbochten geweest.

01 JULI-03 JULI
Stilaan naderen we het keerpunt van onze reis en gaan richting Pays-Bas. Thonon-les-Bains hebben we niet gehaald, er waren teveel ommetjes. Reden om nog een keer terug te komen. ’s Morgens is de zon al vroeger op dan wij, gelukkig maar, afgelopen nacht is de hemel opengebroken. Door Grenoble Centre Ville, Onze Claire raakt een beetje van streek door de vele wegafsluitingen. Dwars door Le Parc Naturel Régional de Chartreuse met zijn prachtige natuur, bossen en kleine cols, maar ook met zijn legendarische likeur. Wederom trotseren we de elementen der natuur de temperaturen zijn tropisch en stijgen tot boven de 35gr. Het lijkt wel de omgekeerde wereld, aan de Côte D’Azur koud en nat, is er toch wat aan de hand met onze 3rd rock from the sun. I.p.v. de Nationale te nemen hebben we deze verlaten en een paar mooie verrassende kleine wegen genomen. Verder langs Bourg en Bresse, stad van prachtige kippen, om bij Maçon de péage op te gaan. De hoge toppen zijn eraf, het landschap wordt vlakker. We weten dat bij image1Hotel Chez Francoise, Bannes het koud biertje op ons staat te wachten. Een heerlijke douche, lekker eten, nog een wandeling en vallen in een diepe slaap. De TV5-weervrouw voorspelt wederom een tropische dag. Vanuit Bannes is het goed te doen om naar huis te rijden, maar met deze temperaturen ligt het tempo een stuk lager. We besluiten om nog een overnachting te doen. Ook vandaag rijden we via mooie doorgaande wegen richting Lage Landen. Bij Verdun

Bron: R.Cossee
Bron: R.Cossee

hebben we sterk de neiging om in de Maas te springen en rijden ongemerkt Frankrijk uit. Gelukkig weet Claire de weg, want wij hebben geen puf meer om daar verder op te letten. Bij wijze van spreken. Een zalig bed wacht op ons bij Hotel de France, Bouillon, genoemd naar Godfried van Bouillon, de man van de eerste kruistocht en baas vanBouillon Jeruzalem. Na een wandeling door het dorp, een lekker glaasje wijn, A votre santé, tijd voor het diner, goed verzorgd en een leuke bediening, meer heeft een motorlijf niet nodig.

Een kleine 400km te gaan, de autosnelwegen vermijden we. Een broodje kroket bij de Engel, Baarne Nassau, een fikse stortbui en zijn naar 4500km thuis.

De Franse Alpen, dagen met bochten linksom, rechtsom, haarspeldbochten, snelle wegen, brede wegen, slechtwegdek, perfect asfalt, zon, regen, dagen die ons altijd zullen bijblijven en dat alles met ons Panneke. De Pan blijft een topmotor en we hopen er nog jaren plezier aan te beleven.

Images and Words