Onderweg naar “thuis”

Klik op de foto’s en de afbeeldingen worden vergroot

Maandag 29.05.2017 Salamanca – Burgos 246 km
Goed gemutst vertrekken we van de camping, Burgos is ons doel vandaag. Weer via de autobaan (tolvrij). Het weer prima. Zonnig 25 gr. Wat een landschap , alleen maar graanvelden, zonnebloemen en soms wat groens, rijen bomen waar een riviertje stroomt, extra mooi door de bloeiende brem en klaprozen velden, verder helemaal niets  Hier wonen weinig mensen in hele kleine dorpjes, het klimaat is bar, hete zomers, koude winters, een on-Europees aandoend schouwspel. Een leuke stopplaats is bijna niet te vinden, ze zijn er wel maar altijd aan de andere kant van de weg. Vroeg in de middag komen we aan op camping Fuentes Blancas (2 nachten euro 38), gelegen in het gelijknamige park aan de rivier de Arlanzon. De camping ligt op bijna 800meter net buiten Burgos. Het is fris op deze hoogte, maar wel zonnig. We checken in en zoeken een mooi plaatsje. Een ruime en drukke camping met veel Nederlanders. Sanitair wat gedateerd maar schoon en wat me weer opvalt in landen waar een watertekort is, de douche gaf enorm veel water.  Waarom geen douche besparende douchekoppen? We doen verder niets meer als links en rechts een praatje maken en gluren bij de buren.

Dinsdag 30.05.2017 Buitengewoon Burgos
De bus naar het interessante en mooie centrum van Burgos stop voor de ingang van de camping, met de bus ad euro 1 pp ben je zo op en neer. Maar eerst van feitjes en weetjes. De stad werd in 882 gesticht. Het is de geboortestad van Rodriguo Díaz de Vivar, de beroemde El Cid,  het prototype van de romantische dwalende middeleeuwse ridder, die  rond 1066 bij Valencia, de Moren van het Iberische schiereiland heeft afgejaagd. Deze ‘Campeador’ (strijder) wordt tot nationale held uitgeroepen.  Het graf, tussen koor en hoofdaltaar, van El Cid en zijn vrouw is maar een simpele steen in de vloer… Verder staat Burgos vol met standbeelden en herinnerringen aan deze “grote man”. Onze eigen Willem-Alexander is een directe nazaat van El Cid, al zitten er dan 32 generaties tussen. De stad ligt op bijna 900m.  aan weerszijde van de Rio Arlanzón in de hoogvlakte waardoor veel koude winden uit het noorden hier vrij spel hebben: volgens een grapje duurt de zomer hier van 25 juli (Dag van Santiago) tot 26 juli (dag van Santa Ana). Maar liefst 8 bruggen verbinden de stad. De eerste brug werd in 1200 gebouwd voor de pelgrims naar Santiago de Compostella. Burgos is nog steeds volgens velen de ‘zuiverste’ stad van Spanje wat betreft de taal, cultuur, moraal en tradities. Van oudsher een gebied waar veel aanhangers van Franco vandaan komen. Ook al gaat jouw belangstelling niet uit naar kerken, als je in Burgos bent is een bezoek aan de kathedraal een pré. Het is heerlijk weer en onze eerste indruk is geweldig, we  wandelen door de verschillende straten met veel leuke tapas barretjes, lopen een stukje van de bedevaart route naar Santiago de Compostela. De route loopt dwars door het centrum van Burgos en wordt aangegeven door symbolen in de vorm van jakobsschelpen. Ook zijn er veel Amerikanen en Japanners die deze pelgrimsroute lopen. Op het Plaza Mayor met kleurrijke gebouwen en een standbeeld van Carlos III, zitten we lekker op een bankje om dit alles te bekijken, genieten van de zon en trekt de pantoffelparade aan ons voorbij. Hierna zijn we de enorm grote kathedraal Santa Maria gaan bezoeken. Van buiten steekt de witte kleur mooi af bij de diep blauwe lucht die je hier hebt. Voor 6 Euro pp (met korting omdat ik mijn nordic walking stok bij mij heb) mag je daar naar binnen en krijg je een Nederlandse digitale gids (audio) mee. Wat een pracht en praal is er te zien. Overweldigend, enorm veel dus. Wij vinden de gouden trap, escalada dorada, mooi die Michelangelo ontworpen heeft. Het is allemaal kunst wat er te zien is, uren, dagen, maanden, 500 jaren werk. Je begrijpt dat het

dus een ratjetoe van stijlen is geworden.  We hebben ruim 2 uur in de kathedraal doorgebracht.  Iedere kapel is weer anders. Je vindt Gotisch, Romaans, Barok en Renaissance Je kan het mooi vinden of niet. Je ziet zoveel zeldzaam mooie dingen dat je ogen er pijn van doen. Aan de andere kant is het ook hier zo dat overdaad schaadt. Dus ik plaats wat foto’s en als jullie meer willen zien, het is ongeveer 1500 km. rijden. Tussen de middag eten we in één van de talrijke tapasbars, tegenover een hostel (Refugio) voor de pelgrims. We nemen natuurlijk het pelgrimmenu paella, lapje rundvlees met frites en ijsje na, incl. pilsje een fles wijn voor 12,50 pp euro). Verder dolen we saampjes over de prachtige boulevard met fonteinen, standbeelden en allerlei coniferen. Aan het einde staat de mooie Arco de Santa Maria, een toegangspoort van de oude stadsmuur. Langs de oude muur lopen prachtige esplanade’s waar het onder de platanen aangenaam vertoeven is.  Natuurlijk sluiten we de dag op een gezellig terrasje met een Tapas en Cava.

Woensdag 31.05.2017 Burgos – Urrugne (Fr) 250 km
Nog wat laatste boodschappen in Spanje gedaan en op naar Vive la France. Ook vandaag proberen we zoveel mogelijk tolwegen en snelwegen te vermijden. We hebben weer een prachtige route gereden met klimmen en dalen en veel haarspeldbochten. We rijden langs Burgos en vangen nog een glimp op van de prachtige kathedraal en gaan dan rechtsaf via de N1 richting Vitoria Gasteiz. In het begin is het landschap heuvelachtig maar een beetje saai. Bij Vitoria-Gasteiz rijden we Spaans Baskenland binnen. De stad is een paar jaar geleden uitgeroepen tot groenste stad van Europa, dus aan neerslag geen gebrek, zou tevens een van de 5 fijnste steden zijn in Spanje om te wonen. Links en rechts indrukwekkende rotswanden terwijl wij nu door een vruchtbaar dal rijden. Het landschap doet een beetje aan Oostenrijk en Noord-Italië denken, ook qua bebouwing. Onderweg zien we weinig personen auto’s maar des te meer vrachtwagens en een enkele caravan of camper. Deze route is kennelijk niet erg in gebruik bij recreatie verkeer. Wat is het hier prachtig zelfs de tunnels door de bergen ontbreken niet. Ten noorden van Altsasu ligt de Puerto de Etxegarate (650m). Mooie uitzichten want het is heerlijk helder weer. Dan volgt een spectaculaire afdaling, de rijbaan richting zuiden kent haarspeldbochten en ligt deels aan de ‘verkeerde’ kant van de rijbaan richting noorden. Snap je het nog. Dan richting het noorden, richting San Sebastian. Stukje tolweg en dan weer stukje tolvrij en zo gaat dat een paar keer.(Totaal Euro 5,03). Irùn is Spaans en Hendaye is Frans. Beide steden zijn eigenlijk aaneengegroeid verbonden door de brug Puente de Santiago, die over de rivier Ridasoa ligt. Het is rond 13.00 uur als we de grens ongemerkt nemen en daarmee kunnen we een dikke streep onder ons Spaans avontuur zetten. Geen tapas en Cava wijnen maar gaan over op Pain complet, Vin Rouge en Blanc. We zijn dus ondertussen in Frans Baskenland. Binnen 20 minuten belanden we in Socoa-Urrugne met zijn in Baskische kleuren geverfde huizen. De camping Larrouleta (ACSI Euro 17) is snel gevonden en krijgen een mooie plek.
Nadat we gesetteld zijn gaan we op pad. Tussen Socoa-Urrugne, Saint Jean de Luz en Hendaye ligt de kustroute Corniche Basque. We bewonderen de prachtige unieke krijtrotsen, die op spekkoek lijken, in een landschap vol heidevelden en kleine valleien. Genieten van de spectaculaire uitzichten en het ruizen van de golfen. Door naar Saint Jean de Luz.(Baskisch: Donibane Lohizune) Is Biarritz het Scheveningen van de badplaatsen, dan is St Jean de Luz zeker het Zandvoort onder de badplaatsen. Als je door het drukke centrum hebt geworsteld met

de auto en over de brug bent, dan een parkeer plek zoeken. We zijn nu op bekend terrein en parkeren bij ons hotelletje waar we in 2004 geslapen hebben op weg naar Noja, Spanje.  Compact en gezellig met een heerlijk zandstrand, heel veel terrasjes, die druk bezet zijn, logisch het is super weer, lekkere sfeer, mooie huizen een leuk marktplein met veel platanen. De geschiedenis van Baskenland is ook die van de vissers. In de haven van Saint-Jean-de-Luz, kabbelen de vissersboten op het water. In het centrum van de stad verwijzen de straatnamen naar de moedige mannen die in naam van de koning ten strijde trokken tegen de vijand. De meest genoemde naam is die van Lodewijk XIV, die hier in de kerk getrouwd is in 1665. Ben je Hendaye uit, dan zit je in Spanje. Maar daar heeft het niet zijn populariteit aan te danken, wel aan het strand, wat een halve cirkel rond de baai vormt met uitzicht op de beroemde rotspartijen de Twee Tweelingen (les Deux Jumeaux). Een merkwaardig natuurfenomeen. We gaan lekker aan het strand zitten, bijkomen en genieten van het heerlijke weer, rond 30 graden, heerlijk windje. We gaan op zoek naar Hotel de Paris Hendaye, waar in 2004 een Nederlandse en Oostenrijkse delegatie slaapt. Helaas is dit Hotel ter ziele. We steken de grens over om meteen even te tanken, want hier in Spanje is de benzine goedkoper als in Frankrijk. De vriendelijkheid van het Baskische binnenland zet zich voort als we richting Sare rijden, daar moeten we beslist  bij het station van de col Saint-Ignace, het nostalgisch tandradbaan van la Rhune nemen. Een aanrader als je in de buurt bent. Volgens de boekjes dan. Aangekomen bij de parkeerplaats weinig reuring, geen trein te bekennen. Maar even naar de kaartverkoop, waar op een scherm de verschillende tijden van vertrek staan. Ja, de laatste trein is al vertrokken. Dat wordt hem niet. Er zijn leuke winkeltjes met allerlei Baskische specialiteiten o.a. Cider is één van die oeroude Baskische producten die nog steeds op een natuurlijke, traditionele wijze gemaakt wordt. De Basken zijn trots op hun cider. Cider wordt gemaakt van de appels die groeien aan de vele appelbomen die er staan in het Baskenland. De appels worden in september geplukt en fermenteren tot november en worden dan gebruikt om er die pure, zonder toevoegingen 100 procent traditionele cider van te maken. Heerlijk fris. Wat we ook meenemen is de goden drank EKI garagardo. Een alcoholische drank gebruikelijk gegist uit mout, met hop en enkele andere ingrediënten die voor een bittere smaak zorgen. dus bier rood blond van kleur. Eki is de Baskische godin van de zon. We waren het niet van plan maar rijden door naar Centre Ville Sare, benieuwd wat daar te zien is. We zitten nu echt in Baskenland, overal zijn teksten in het Baskisch, niet te lezen, want het is een heel eigen taal. Maar ook een geheel eigen cultuur incl. sport, vlag en gerechten. De huizen zijn ook bijna allemaal wit met bordeaux rode of groene luiken. Veel van die huizen stammen uit de 15e eeuw. Anders dan bijvoorbeeld dorpen en steden in de Provence, vind je hier geen dicht op elkaar gebouwde huizenrijen, maar staan ze juist vaak een eindje van elkaar verwijderd. Het zijn daarbij ook meestal niet de kleinste huizen. Sare is klein, een typisch Baskische plaats met een plein en een Pelote speelplaats. Pelote is een typisch Baskische sport. Met de hand of een houten bat wordt een bal tegen een muur geslagen. Het is een soort van squash en het is er heel populair. Eenmaal op de camping nemen we een warme douche en is het tijd voor een borrel.

Donderdag 01.06.2017 Urrugne – Bergerac 300 km
Frankrijk voelt  weer vertrouwd de taal, bourgondisch, de wijn, de sfeer. Niet voor niets hebben we velen jaren hier rondgezworven. Vanmorgen weer met een glimlach wakker geworden, blauwe lucht en de zon!. Na het ochtendgebeuren wordt het de hele dag reizen.  We hebben deze reis het principe, we betalen niet voor de weg. Dus proberen we tolwegen te vermijden. Dat betekent dat we veel kleinere wegen rijden, heel veel rotondes, stoplichten en door de dorpen. Het kost dan ook veel meer tijd. De eerste 200 kilometer rijden we tussen de bossen, bossen en nog eens bossen van het platteland van Les Landes. Een saai stuk weg, bijna een rechte streep omhoog. Bij één van de rotondes in de buurt van Tartas wordt mijn oog getrokken naar een patisserie boulangerie, met een ruime parkeerplaats.  Heerlijke koffie en dan die taartjes verrukkelijk. Voor onderweg nemen we nog een baguette artisanal mee. Op het terras komen we in gesprek met een wat ouder Nederlands echtpaar met camper. Ja, wij zijn op de terugreis voor hun moet het nog beginnen. Vanaf Mont de Marsan is het even druk met vrachtauto’s. Zodra we weer ‘groen’ Bergerac rijden wordt het meteen rustiger. De camping La Palouse (euro 16,20)  in  Bergerac staat goed aangegeven dus snel gevonden. De eenvoudige, maar mooi gelegen camping ligt aan de Dordogne, met uitzicht op het stadje. We zijn niet de enige campinggasten, want de camping kreeg na onze aanmelding het bord “complet” aan de poort dus dat was geluk hebben. Later lopen we in 10 minuten via de oude brug naar het Middeleeuwse centrum. Smalle straatjes met oude vakwerkhuizen met zijn typische houten balken en horizontaal metselwerk, kerkjes, een kasteel en veel gezellige pleintjes met fonteinen en terrasjes, gezelligheid troef. Bergerac, de stad bekend om zijn Cyrano de Bergerac, de wijn die zijn naam draagt, en die andere wijn, Monbazillac. Heerlijk flaneren met als leukste plekje Place Pelissiere met z’n beroemde inwoner. We bekijken de kerk van Saint Jacques een halterplaats voor pelgrims op weg naar Santiago de Compostella  We nemen een lekkere Pastis op een zonnig terrasje met uitzicht op de Dordogne, we zitten tenslotte in La France.

 

Vrijdag 02.06.2017 Bergerac – Limoges 200 km
We hebben besloten vandaag gaan we stapsgewijs terug naar Thuis. Rond 10.00 uur vertrokken en om een lang verhaal kort te maken, de hele dag gereden. Tolvrij en hoofdzakelijk de N21 met af en toe een afbuigingkje. De N21 is over vrijwel de gehele lengte een enkelbaans weg, door dorpen en steden met drempels, rotondes en verkeerslichten. Geen spectaculaire dingen onderweg. Behalve dan, dat bij het tanken bij Super U, de parkeerplaats achter het station zo slecht is aangelegd met krappe bochten, betonnen randen en drempels. Dan maar achteruit eraf. A Nom de Dieux. Fonetisch is de titel te vertalen als Nondeju. Bij aankomst Camping D’Uzerat (2 nachten euro 30,80) blijkt het siësta te zijn tot 15.30 uur. En geen mogelijkheid om alvast een plaatsje te zoeken. Een prettige ontvangst, de beheerder begeleidt je naar je plekje en komt na een poosje vragen of alles naar wens is. Het sanitair  is wel aan een opknap beurt toe muren met afgebladerde verf, stokoude vloer, verouderde opbouwwaterleiding. Alles matig onderhouden alhoewel het lekker fris naar chloor rook. Wel goede, warme douches. Het terrein is parkachtig met veel grote bomen.   We hebben deze camping uitgezocht als uitvalsbasis om Oradour sur Glane te bezoeken. We kwamen te laat aan om het dorp te bezoeken dus dat wordt  morgen. We zijn benieuwd hoe het er is. Het zal heel indrukwekkend zijn. Het is nog steeds mooi weer, maar erg drukkend, dus kunnen we no nog buiten zitten en van de laatste zon genieten met een wijntje en een hapje. Daarna gekookt lekker vlees en groente.

Zaterdag 03.06.2017 Oradour sur Glane-Monument van de waanzin
Vanmorgen worden we vroeg wakker door een raar geluid. Wat is dat? Het lijkt wel regen? Nou, dat wás het ook, en hoe!, wat ziet de wereld er dán anders uit. We hebben in geen máánden regen gehad, en mopperen dat we doen! We starten sloom op. We voelen de reisdagen in ons lijf. Beetje rommelen rond de caravan, uitgebreid sanien. Naar de Bricoman (doe het zelf zaak)  Gereedschap erbij beetje knutselen en voor 3,41 zit alles weer zoals het hoort. Na de lunch richting Oradour sur Glane, dorp met een verleden, wat op een half uurtje rijden ligt. Hoe zijn wij aan Oradour sur Glane gekomen..dat zal ik jullie vertellen. Ik heb het boek Een meisje uit Oradour van Michele Claire Lucas gelezen. Dit heeft mij zo aangegrepen dat ik nieuwsgierig werd naar het dorp. Op 10 juni 1944 wordt door de “Waffen SS”, 642 mensen vermoord, met name vrouwen en kinderen. Het dorpje ligt er nog net zo bij als meer dan zeventig jaar geleden, bevroren in de tijd. Als we onze auto geparkeerd hebben brengen we eerst een bezoek aan het “Ondergronds Memorial-Center”. We nemen een rondleiding met audio. Binnen is het donker en wordt aan de hand van foto’s, films en ander audiovisueel materiaal de geschiedenis van het dorp in de Tweede Wereldoorlog verteld. Na de rondgang  lopen we het dorp van toen in. Het is niet te beschrijven wat we zien. Het is ijzig stil. Nou begon de dag grijs, toen grijs en nu weer grijs. Dikke wolken verzamelen zich, klaar voor een donderde strijd. De hemel huilt. Uit respect voor de overledenen is het dorp niet meer herbouwd, maar zo gelaten, als het was. De tramrails, de spanningskabels, auto’s, hier en daar een naaimachine, keukenraad etc. doen je echt een stap in het verleden zetten en je beseffen wat

voor drama zich daar heeft afgespeeld. Het is enorm indrukwekkend om ook de verwoeste huizen te zien. En te beseffen dat de inwoners van Oradour sur Glane in nog geen zes uur tijd, hier werden afgeslacht. Slechts zeven inwoners wisten te ontsnappen. Het bezoek eindigt in een souvenir winkel waar boeken en dvd’s te koop zijn. Tevens kunnen we daar even schuilen. Beduusd, en vol ongeloof lopen we in de stromende regen terug naar onze auto. Bij “thuis komst” maken we iets te eten. Het was een heftige dag. We gaan op tijd naar bed.

Zo. 04.06.2017 Limoges – Camping De la Forêt, Montargis 250 km.
Ma.05.06 Montargis – Camping du Clair de Lune, Maubeuge 350 km.
Dinsdag 06.06.2017 Maubeuge – Camping de Gijzel, Helvoirt 225 km
Vanochtend het boeltje weer gepakt, de watertank gevuld, wc’tje gekuist en op weg naar  oost-west – thuis-best. Onze dag afstanden worden voorlopig weer bepaald door  de plaats van de campings en natuurlijk “tolvrij” Ja, wat moet je dan vertellen over 3 reisdagen. Ons huis lonkt en de kilometers rijgen zich aaneen als we ons een weg banen door Frankrijk en België. De reis heeft niet veel bijzonderheden op geleverd. Lange wegen, groene bossen, veel grote gele velden met koolzaad kilometers lang enz. Wij zijn dus ‘binnendoor” gereden. Door dorpjes voorzien van veel obstakels en rotondes, om het gebruik ervan te ontmoedigen. Via allerlei D-wegen, dit was dus niet goed. We raken  aan de sukkel door een verkeerd ingetoetst tussenpunt. Daarna is er twijfel over een alternatieve route. Kilometers door desolaat uitgedroogd landschap. Smalle weg, krassende bramenranken. 3 km korter, maar minstens een uur langer onderweg. Het kan ook té onbekend!. Wij besluiten om zo lang mogelijk door te rijden, want op de parkeerplaatsen is het ook niet alles. Daar is veel vrachtverkeer met voornamelijk Polen. Bij Brussel en Antwerpen zit het verkeer lekker tegen omdat men de ring wegens werkzaamheden heeft gesloten dat leverde dus een verkeersinfarct op versterkt door de plensbuien. Dinsdag 06.06.2017 13.49 uur homeland, terug in ons natte land, een rit met  hindernissen, veel wind. Echt balen ons sleurhutje gaat heen en weer. We strijken neer op de camping.

Woensdag 07.06. tm. Vrijdag 09.06.2017 Laatste stop
Het is niet de eerste keer dan we op Mini Camping de Gijzel staan. Het is een mooie, goedverzorgde en gezellige camping, grote plekken met een kunstgrasmat voor de voortent/luifel en super schoon sanitair. Anja en Piet (eigenaren) hebben we een aantal jaren geleden leren kennen op een beurs en we hadden gelijk een “leuke” klik. Elke vrijdag komt de frietkar langs all you can eat voor euro 6 pp. Er worden leuke dingen georganiseerd wel of niet tegen betaling, maar hoofdzakelijk in de lange weekenden en het hoogseizoen. Begrijpelijk dat we op deze camping rust, rust en nog een rust inlassen. We beginnen de dagen met een verse croissant en een zacht gekookt eitje. We gaan bij de Wit in Schijndel lunchen en wat dingetjes voor de caravan kopen. De caravan is niet helemaal ongeschonden door de reis gekomen. Vanwege de slechte wegen en warmte in Marokko begint het een en ander los te laten aan het Exterieur. Met de diversen foto’s gaan we naar een Schade caravanherstel bedrijf in de buurt van de Stalling om e.e.a. te overleggen. Om een lang verhaal kort te maken de expert van de verzekering is langs geweest. Geen schade aan onderstel en/of chassis. Voor de verzekering is dat een schade door “eigen gebrek” Omdat wij de tweede eigenaar zijn dekt onze verzekering de schade niet. De reparatie komt voor onze rekening. De schadehersteller kan echter niet garanderen dat het niet nog een keer gebeurt omdat de schade volgens hem ontstaan is door een ontwerpfout. Contact met onze dealer, die weer contact met de fabriek in Duitsland. Al met al zijn we er zo’n 3 maanden mee bezig geweest.  We hebben besloten om er niets aan te doen en kijken het even aan. Verder is het boodschappen doen, caravan van buiten en binnen (weer) schoonmaken en klaarmaken voor vertrek naar stalling. Alleen hebben we twee dagen “beleef je caravan van binnen dag”. Rain all day. Alles wassen zit er dus niet in. Vrijdag verheugen we ons op de frietkar. Helaas vrijdag geen frietkar.

Zaterdag 10.06.2017 En dan… de laatste etappe 115 km.
Met de bolderkar brengen we al het linnengoed, dekbedden, dekbedovertrekken, gordijnen etc. naar de auto. Dan gaan we volgend jaar anders doen. We hebben ons laatste routeboekje te voorschijn gehaald en zijn dus nu op weg naar huis🤔  We laveren probleemloos van Brabant naar Land van Maas en Waal en verder naar  Zuid-Holland. Om 17.00 uur steken we de sleutel in het slot van onze woning en zijn we waar we 65 dagen geleden begonnen thuis!. We hebben bijna 9.500 km. gereden. Geen noemenswaardige calamiteiten. Van en naar Tarifa hebben we onze eigen reis gemaakt en ook prachtige dingen gezien. Zoveel dagen op zo weinig vierkante meters met elkaar zijn we ook goed doorgekomen. Wat hebben we GENOTEN met een grote G. het was super en hebben een heel fijne tijd gehad. De wasmachine draait volle toeren en proberen de draad van het thuisleven weer op te pakken.

Meer foto’s zie Fotoalbum