Ready, set, go with the flow!

Klik op de foto’s en de afbeeldingen worden vergroot

Vrijdag 12.05.2017 Marrakech, “rode stad’ of “oker stad”
Op de camping een heerlijk zwembad met jacuzzi, een restaurant en daarom heen een heerlijke tuin met oleanders en rode peperboompjes, die iedere dag persoonlijk door Hassan worden verwend met de waterslang. Zelfs zitjes en lounge banken.  Nette toiletten en douches.  Ook krijgen we bezoek van een stel kippen, een paar pauwen en een eend. Zij hebben kennelijk allemaal als thuisbasis deze camping. Vandaag eerst heerlijk uitgeslapen. Om half tien aan het ontbijt. Een wasje, beetje schoonmaken, een plonsje zo kom ik de dag wel door. Paul gaat voor Ontdek Marrakech  op de fiets. Verzamelen bij stalletje 51 op Jemaa el Fna plein. Een Nederlandstalige gids neemt je mee langs de highlights van de stad. De fietstour duurt 3 uur. De gids neemt je mee door de smalle straatjes van de oude binnenstad en langs een aantal bezienswaardigheden zoals de Kasbah wijk met de Saadische graven, te bezoeken voor 10 Dirham, Ben Youssef Madrasa, koranschool, het Bahia  paleis en de Koutoubia moskee. Terug op honk, lekker relaxen. Niet veel gezien en  gedaan Rondje tuin en weer op stoel 35 graden wordt makkelijk gehaald. Aan het eind van de dag een gezellige HH aangeboden door twee deelnemers.

Zaterdag 13.05.2017 Marrakech, Excursie
Vroeg op om 09.00 uur staat de bus klaar voor vertrek naar Marrakech. De beloofde Nederlands sprekende gids staat er niet. De Acsi groep die vlak voor ons vertrekt heeft de Nederlands sprekende gids 😊. Wij doen het met een Engels sprekende gids, die weinig heeft te melden. Helaas. We beginnen bij Jardin Marjolle. Deze tuin is aangelegd door de Franse schilder Jacques Majorelle (1886-1962) Na zijn dood kocht de Franse modeontwerper Yves Saint Laurent en zijn partner Pierre Bergère de Vila en de tuin. Nadat Saint Laurent in juni 2008 overleed, werd de as over de tuin gestrooid en is nu in bezit van de erfgenamen. In deze botanische tuin zijn meer dan 400 palmen en 1800 cactussoorten. Maar er staat nog veel meer, dikke bamboe, yucca’s, bougainville, laurier, hibiscus. Wat een enorme cactussen. Via vier wandelpaden loop je tussen de planten, lente vijvertjes met goudvissen. De villa zelf is donker blauw geverfd met gele bloempotten. Erg apart en erg leuk al die heldere kleuren blauw, geel, oranje, groen. Tijd voor koffie americana, ergens op een dakterras in een steegje Bovenop de muren zijn altijd wel een aantal ooievaars te vinden. We bezoeken het Bahia paleis “Paleis van de Favoriet”, waar de grootvizier met zijn haremdames woonden. Het paleis heeft prachtige cederhouten plafonds beschilderd met arabesken. De vloeren van marmer, omgeven door zuilen en drie fonteinen. De grote binnenplaats was ooit het domein van de concubines. Buiten in de tuin met z’n allen op de foto. Daarna is het wandelen, lopen en wandelen door de medina met zijn vele kleine nauwe straatjes, pleinen en soeks met honderden kraampjes met de meest uiteenlopende producten. Een bezoek aan een soort  “kruidendokter”, die zichzelf een wonder apotheek noemt.  We krijgen een geweldig enthousiaste presentatie. Hij heeft allemaal kruiden voor diverse kwaaltjes en hij beloofd dat het allemaal helpt. Snap niet dat de Nederlandse gezondheid organisaties hier niets mee doen. Denk dat minstens 90% van de ziekenhuizen en klinieken in Nederland kunnen sluiten. Ook huisartsen en medisch specialisten zijn dan overbodig. Alleen geloof ik het niet. Diversen dames en heren laten hun nek masseren en kopen hier, door de wonderdokter aangeprezen olie. Het fijnste is dat we hier ook even kunnen uitrusten. De lunch in een prachtige entourage bij Riad Dar Essalam. Het eten overheerlijk met soep, salades, brochette van kip en rund met couscous en nog een brochette, en nog een brochette. Dachten dat we het gehad hadden nee. een tajine met heerlijk draadjes vlees met vijgen. Op eigen gelegenheid lopen we over het plein “Djemaa el-Fna”, waar overdag nog niet veel te zien is. Een bezoekje aan het wereldberoemde Café de France mag natuurlijke niet ontbreken. We drinken een jus op de bovenste verdieping en hebben een mooi uitzicht op het plein. Rond 17.00 uur verzamelen bij de koetsjes en terug camping.

Zondag 14.05.2017 Marrakech, Djemaa el Fna plein
Zondag Moederdag-Moederdag-Moederdag  Moeders worden op deze dag verwend. Hier in Marrakesh worden ook de mannen verwend. I count my blessings. En ik wens extra liefde aan alle vrouwen die geen moeder meer hebben, hun moeder moeten missen, die moeder hadden willen worden of niet. Om 08.30 uur een rij campingtafels en stoelen in alle soorten en maten. Hans en Els hebben de hele “gang” uitgenodigd voor een heerlijk ontbijtje met alles wat bij een goed ontbijt hoort. Koffie en/of thee zelf meenemen. Na deze gezellige happening uitbuiken aan het zwembad. Het is wederom rond de 35 graden de enige actie is een plons in het water tot meer activiteiten komen we vandaag niet. Op zo’n 500 meter afstand is het voetbalstadion van Marrakesh. We hebben het vermoeden dat het Marokkaanse voetbal elftal aan het voetballen is. Met fans die je luidruchtig aanmoedigen gaat het natuurlijk een stuk beter. Eind van de middag worden we met taxi’s naar Marrakesh gebracht. We hebben nog wat tijd om over de soek te lopen. Compleet verschillend met Fès en toch hetzelfde. Druk, druk, druk. De ezels zijn vervangen door brommers. Ze racen en crossen tussen de mensen door met hun twee tak motortjes met een stank van uitlaatgassen. Het plein is weer een ander verhaal. Gedurende de dag is de invulling telkens anders. In de ochtend en middag zijn er vooral sinaasappelkramen te vinden waar je verse jus kunt kopen. Kramen met noten, vijgen, dadels en andere lekkernijen en natuurlijk de slangenbezweerders, valken en aapjes aan kettingen. Gewapend met GPS door de Souk naar Restaurant Nomad voor een diner op het dakterras. Pff. 3 hoog. Wat is het er leuk en lekker gegeten en zonnig en relaxed met uitzicht op de daken met honderden schotels en een gekrioel van duizenden mensen op het plein. Tijd voor het Djemaa el Fna plein by Night. Ondertussen is het plein omgetoverd tot een groot openlucht restaurant, met rook, walm en stank van de bbq’s. Met vlotte babbels, good prices, complimenten en grapjes worden de toeristen aan tafel gelokt. Een beetje vervelend is het wel dat overal door jonge gasten een menukaart voor je neus gehouden wordt. Erg opdringerig. Naast de eetgelegenheden vindt je grote kringen van mensen die luisteren naar een verhalenverteller of kijken naar een toneelstuk of luisteren naar muziek. Her en der zijn medicijnmannen te vinden die voor elke kwaal iets in huis hebben en zijn er waarzeggers, dansers, bedelaars te spotten. We komen ogen en oren tekort. Tegen 23 uur met taxi s, waar je met z’n zessen in kon, naar de camping terug. Op de weg is het chaos auto’s, bussen, taxi’s, ezels, scooters, fietsers, paard en wagen en vast nog wat exoten en regels zijn er niet. Waarschijnlijk die met de hardste bumper.

Maandag 15.05. 2017 mini roadtrip naar Essaouria 193 km.
Vandaag een bijna rechte weg naar Essaouira , een vissersplaatsje aan de kust. Niet zo’n grote afstand de verwachting is aan het begin van de middag te arriveren maar….eerst zonder kleerscheuren uit Marrakesh zien te komen. Dat is weer een spannende onderneming door het chaotische verkeer, dwars door de stad. Vier rijen auto’s op drie banen, rotondes met acht afslagen waar iedereen kris kras door elkaar rijdt. Een hoop getoeter en gedrang, taxi’s die je aan alle kanten snijden. Degene met de meeste lef (of deuken) wint. Met de ingeklapte spiegels en de goede stuurmanskunst van Paul lukt het door doordrukkende Marokkaanse auto’s  de ontstane verkeerschaos te verlaten. Vanuit Marrakesh rijden we naar het westen. Een mooie 4-baansweg, maar wel een beetje saai. Het landschap is vlak, de route is vlak, geen klimmen en dalen; we rijden richting kust. De mooie uitzichten zijn verdwenen. Natuurlijk nog steeds veel mensen langs de weg, fietsers, ezelwagentjes met een afdakje, die gewoon tegen het verkeer inrijden. Kinderen langs de weg heen en weer naar school. Overstekende kudde schapen. We rijden het gebied in wat bekend staat om zijn vele argan-bomen en geiten in die bomen. Geitjes in bomen, blijken in dit deel van Marokko doodnormaal  te zijn. Ze knabbelen vruchten tussen de bladeren vandaan. Een zeldzaam gewas waar na een licht bedenkelijk proces (de geitjes poepen de pitten uit zodat ze verder verwerkt kunnen worden) een smakelijke olie uit geperst wordt: arganolie, een kruising tussen amandel- en sesamolie. Duur, dat wel. Maar heerlijk! Langs de kant van de weg veel coöperaties waar alleen vrouwen werken die of gescheiden zijn of weduwe en dringend een inkomen nodig hebben. Als attractie hebben de Marokkanen langs de toeristische route ook een paar bomen met getrainde geiten

geplaatst. Voor een kleine vergoeding kan je dan even een foto maken. Real or Fake. Dichterbij Essaouria ruiken we de Atlantische Oceaan en zien we de mist opkomen van zee. Iets wat hier vaker gebeurd. Dichter bij Ida Ougourd, waar Camping Le Calme is, onze uitvalbasis voor de komende twee “vrije” dagen rijden we over een eenbaansweg weg met zeer slechte kanten en rafel randen. De weg wordt steeds smaller en slechter, de vering wordt in toenemende mate door gaten in het wegdek geplaagd en als er dan ook nog tegenliggers komen die niet begrijpen dat wij echt de kant in gaan.??!!  De toegangsweg naar de camping is 150 meter onverhard en hobbelen weer over een keien pad. Yes This is Africa (TIA) De camping is van alle Marokkaanse 😊 (on)gemakken voorzien en vrij modern. Een plaats onder een Arganboom die als voordeel heeft wat schaduw maar als nadeel dat hij z’n vruchten verliest met het nodige geluid van een soort steen die of het dak valt. ’s-Avonds in het idyllische restaurant van de camping weer een voortreffelijke maaltijd; het Marokkaanse eten blijft verrassen. Vooraf een Marokkaanse salade.  Dan een Tajine rundvlees met pruimen en amandelen of Tajine kip met citroen en olijven. Als dessert chocolade mousse. Brr. dat lust ik beslist niet. Paul wel. Nog even beppen met elkaar en dan is deze dag ook weer voorbij. Welterusten!

Dinsdag 16.05.2017 Rondom Ida Ougourd en Mogador (Portugees)
We hebben twee vrije dagen voor de boeg. Het is bijna half 11. Wat heerlijk.  Na lekker geslapen te hebben zitten we te genieten, voor de caravan van de zon. Zoals ik al schreef staan we hier in een arganbomenboomgaard. (3x woordwaarde). Zonder geiten, maar wel met pauwen en mooie vogeltjes. We moeten niets vandaag, het ochtendritueel verloopt dan ook in alle rust. Hier een praatje , daar een praatje. We hebben de tijd aan ons zelf. Na de lunch gaan we op pad. Eerst rondom de camping We hopen een foto te kunnen schieten met geiten in de boom. Helaas niets gezien. Onverhard rijden we naar Ida Ogourd Ida betekent: dorp en Ogourd betekent woensdag. Ze worden genoemd naar de dag waarop ze plaatsvinden. Ja, het is vandaag dinsdag dus geen markt. Wat een armoede er hangen een paar mannen tegen een muurtje, een eenzame ezel. Verder is hier niets te beleven. Een van de deelnemers schrijft dit: We zijn vanmorgen naar het dorp gelopen en toen voltrok zich weer een bijna niet te beschrijven wereld voor je ogen. Een  markt zonder enige toeristische invloed kortom; niet te beschrijven maar ik zal een poging wagen. Het begint al aan het begin van de markt met de ezelstalling. Honderden Ezels. De Marokkaanse 4 x4 wordt gestald met beide voorpoten aan elkaar gebonden om te voorkomen dat het beest wegloopt.  Die ezels hebben het niet naar hun zin, steken elkaar aan met het niet naar hun zin hebben en “roepen” naar elkaar met hele gierende uithalen. Mensen brengen met de ezel hun waren naar de markt. Alles lag op de grond, op een stoffig kleedje en iedereen zit op de grond. Fruit, boontjes, paprika, tomaten, wortels. Een geit wordt ter plekke geslacht en hangt uit te bloeden. Weer een ander biedt “verse” vis aan en ontdoet de vis ter plekke van alle ingewanden.  Een baal stro en graan. Maar  ook trieste dingen. Er werden daar niet alleen ezels beslagen, maar ook geslagen. Schapen worden op het dak van de auto gesjord. Kippen samengebonden in netten. Voor de mensen hier zijn dieren gewoon voedsel of handelswaar. We wijken af van de begaande paden. In Marokko betekent dit dat het wegdek in slechte staat is, is de baan aan beide kanten zeker een halve meter afgebrokkeld wat maakt dat het berijdbare deel zeer smal is. Dit is niet direct een ZEN-tripje. In een rustig tempo een prachtige route afwisselend aan de kust dan weer het binnenland in. Het is weer genieten van de natuur. Het

landschap veranderd meer struiken en cactussen. Mooie vergezichten, gekleurde canyon-achtige landschappen met enkele verstrekte dorpen. In de rivier waar we langs reden ,de Sous, stroomde behoorlijk wat water. De weg/brug op verschillende plaatsen weggeslagen. Wat hier veel gebeurd in de winter. Door eenzame landschappen bij tijd en wijle desolaat. Een minpuntje de temperatuur stijgt tot boven de 40 graden. Je voelt de hitte op je huid. Sta je te genieten van het uitzicht. Stopt er een klein vrachtwagentje (taxi) en wat komt daar uit een koelkast en een grote zak met wasmiddel. Ondertussen zien we uit de diepte een ezeltje met kind aankomen. De spullen op de ezel en terug naar huis. Wat zal mamma blij zijn. !!. Gemoedelijk rijden we over kleine weggetjes over zonovergoten helling richting de stranden van  Sidi Kaouki, the place  to be als je van surfen houdt. Weer een smalle eenbaansweg, die gebruikt wordt voor zowel verkeer richting Sidi Kaouki als het verkeer uit Sidi Kaouki. We meanderen door het duin/strand landschap en kijken naar de klotsende oceaan, strand, kamelen en surfers. Dit is een plek voor puristen. In Essaouria gaan we nog even op onderzoek uit en komen in een gewone woonwijk. Toevallig is daar een marktje, hier zie je geen toeristen, maar de lokale bevolking. Hier worden koetsjes met een paard ervoor als taxi gebruikt. We zien ook nog een gigantische metalen schroothoop, waar de mannen zonder enige bescherming werken. Terug op honk en. plons “aangenaam” koel is het water in het zwembad. ’s Avonds is het met de hele groep pannenkoeken eten. De mannen als pannenkoekbakker. Met 4 pannen tegelijk gaat het snel. Het beslag en de overige ingrediënten zoals appel, kaas en rozijnen, die werkelijk verzopen in de rum. De ene nog rauw, de andere doorbakken. Wij vonden het geen succes. Maar dan het toetje, door Els gemaakt. Heerlijk roomijs met verse vruchten en een toef slagroom. Dat maakte weer veel goed 😊

Woensdag 17.05.2017 Rastatown  Essaouira wordt Astapor
Essaouira is het prachtige decor van Game of Thrones Astapor of te wel Slaver’s Bay en dat ontgaat je zeker niet zodra je een rondje door de stad loopt. Een kleine plaats met een rijke historie.  Ooit was de stad een magneet voor piraten en een springplank naar Europa, met een uitbundige specerijen- en slavenhandel. Het is typisch Marokko, maar toch ook weer niet.  De geschiedenis van Essaouira gaat ver terug, maar de rode draad is toch wel de haven. Nog steeds halen vissers hier iedere dag verse vis uit zee, voornamelijk sardientjes. In de haven is het de hele dag door gezellig druk. Zijn het niet de mensen die voor lawaai zorgen, dan doen de meeuwen dat wel. Jimi Hendrix (De wind blaast inspiratie door de kronkelige straatjes) heeft in 1969 hier zijn sporen nagelaten en is nu een soort hippiestad. Overal Rastafiguren en Bob Marley schilderijen, petjes, kleding etc. De stad is de thuishaven van een paar grote festivals, waarvan het Festival voor Gnaou (soefi-muziek) en Wereldmuziek het bekendste is. Klinkt goed want ze waren al flink aan het warm draaien. We genieten een half uurtje van dit ‘gratis’ optreden. Een multiculturele gemeenschap van Berbers, Arabieren en afstammelingen van de zwart-Afrikaanse slaven en natuurlijk de Hippies die hier zijn blijven hangen. In de haven wordt hard gewerkt, tegelijkertijd door de werklui veel gelachen, onderling geintjes uitgehaald en gekissebist over geld en kwaliteit, althans, zo leek het.

De vers gevangen vis, die direct na de vangst al in de boot in gekleurde kratjes was gestopt met een schep ijs er overheen, werd aan wal snel in kleine vrachtwagens geladen. Rondom de vrachtwagens zwierven jongetjes in de hoop vis van de grond te rapen. Vissen die bijna letterlijk tussen wal en schip waren geraakt, in dit geval net voor het inladen. Na een korte stop op de weegbrug en een knikje van de politieman reden de vele kleine bevroren visjes op weg naar hun eindbestemming. Enkele lotgenoten kregen de eer om op een klein plastic zakje in de felle zon op het vieze asfalt direct in de haven aan de man te worden gebracht. Af en toe kregen de visjes met de hand een plensje water over zich heen gegoten. Samen met gesmolten ijs en bloed van vissen die ter plekke van hun ingewanden werden ontdaan, vormde het vele plassen op het hete asfalt. De meer bijzondere soortgenoten gingen van hand tot hand om onder luid gepingel aan de hoogste bieder te worden verkocht. De vrachtwagen met vers ‘ge-crushed’ ijs stond met de laadbak half schuin omhoog, jongemannen zwetend eronder om grote witte zakken met ijs te vullen. Verderop werden de zakken ijs met twee man van wal aan boord geworpen, het schip gereedmakend om weer uit te varen. Dit alles onder het toeziend oog van vele kleine blauwe vissersbootjes en twee grote in aanbouw zijnde houten schepen, op de helling, nagenoeg klaar om te water te worden gelaten. We komen ogen en oren te kort. En als decor, de grote groepen meeuwen, en die lieten hun grote poepjes gewoon op ons vallen. Maar dat mocht de pret niet drukken. Tussen de middag lunchen we in een van de zo’n twintig “openluchteettentjes” op een rij. De concurrentie is groot en klanten worden met duw- en trekwerk (aanbod – prijsverlaging) de tenten in gelokt.  Verderop gingen de uitbaters nog met elkaar op de vuist, omdat de tentjes in het midden te weinig klanten kregen Daar kun je vijf á zes soorten vis eten voor een min of meer vaste prijs. Tarbot, Dorade, Tongetjes, enorme Zeepalingen en Sardientjes We hebben niet alles herkend wat we gegeten hebben. En natafelen was er niet bij: bod leeg betekend bord weg en wordt de tafel alvast schoongeveegd en gedekt voor de volgende gasten. Essaouira heeft naast de haven ook andere mooie stukjes. De stad heeft vroeger verschillende benamingen gehad zo werd de stad Seurah genoemd, Berbers voor ’klein schilderij’. Toen de Portugezen hier de baas waren heten het “Mogador”, wat weer “het kleine fort” betekent. De naam Essaouira, een verkleinwoord, betekent “muurtje of ommuring”. In de medina van Essaouira, sinds 2001 op de Werelderfgoedlijst van Unesco, is het een gezellige boel. Een mooie stadsmuur met hierin kunstgaleries en houtwerkplaatsen waar hebbedingetjes gemaakt worden van het beroemde Tujahout. Ongelofelijk het is bijna gratis, kan me haast niet voorstellen dat het echt handwerk is. Iemand gaat toch niet een paar uur aan zo’n mooi doosje zitten werken en het verkopen voor 2 Euro., verborgen steegjes, witte huizen met blauwe luiken en uiteraard de Alizee, de voortdurende zeewind. De toeristen vullen de straten, de zon schijnt en de mensen zijn verrassend relaxt. Zoals in alle Medina’s wemelt het hier ook van katten en kittens, zielige kleine magere beestjes. Ik zou er zo een mee willen nemen. Hoewel de joodse wijk, de mellah, wat vervallen aandoet, is een wandeling door dit gedeelte van de stad een aanrader. Heel bijzonder. Op zoek naar onze bolide lopen we langs het strand. De toeristen in badkleding op de ligbedden en de bevolking in hun djellaba’s en hoofddoeken om hun hoofd aan de kustlijn. Wat een contrast! En al die mannen maar gluren op die muurtjes!. Even naar de Carrefour voor wat snacks en het oplossen van ons “drankprobleem”. Het is even zoeken. Drank wordt hier in een aparte ruimte verkocht, dat gaat met de nodige geheimzinnigheid. Stel je voor dat iemand je ziet en snel een flesje bier onder je jas stoppen of gewoon een toerist vragen. Ik denk dat het alcohol gebruik het grootste gezamenlijke geheim van Marokko is. Schikken van de Franse prijzen en kopen slechts het hoognodige. Bij het tanken een vervelend momentje. Ik word totaal genegeerd bij het Total Mogador tank mannetje als ik hem beleefd vraag waar ik kan betalen met de Visa. Ja. vrouwen met een portemonnee not done in Marokko. Eenmaal terug op de camping doken we direct het zwembad in.

Donderdag 18.05.2017 Een kort ritje van 140 km naar Safi
Van Hans horen we dat de komende camping in Safi niet veel soeps is dus maken wij niet veel haast om weg te gaan. We rijden de camping af en wat zien we wat we gisteren niet zagen, inderdaad geiten in argan bomen. Ja, en dan heb je je fototoestel niet paraat. Ik heb een paar foto´s geleend van een medereiziger. Een prima 2 baans weg, behalve de laatste 25 km dat was een ramp; kuilen, gaten, smal, slechte berm, kortom opletten en tijdig stoppen voor tegemoetkomend verkeer. We rijden dwars door kleine stadjes, waar de weg nagenoeg geblokkeerd wordt door voetgangers, karren met ezels, auto’s enz. Het is de plaatselijke markt en in de stalletjes langs de weg stijgen de rookwolken op van het grillen. We rijden werkelijk stapvoets door de menigte. Op de camping aangekomen – gereduceerd tot een mooi groen vlak grasveldje, daar heb je het wel mee gehad had Hans bedacht de caravans in lijn te zetten en op de kop de campers. Het is goed voor 1 nacht. Sterk verouderd sanitair, restaurant gesloten en ook op de rest van de camping is de laatste jaren geen onderhoud gedaan. Om nu weer door zo’n drukke Souk te gaan dwalen, kijken, kijken en niks kopen, hebben we niet zo’n zin in. We gaan voor een rondje Safi  De op een na grootste havenstad van Marokko. Geen toeristische stad, veel industrie en aardewerk. Merkwaardig is dat je dwars over het terrein van de fosfaatindustrie en de visverwerkingsbedrijven  door de vieze rook rijdt. We zien dat het smerige afvalwater zo in zee wordt geloosd Wat een luchtvervuiling, je zal er in werken. De mensen hebben allemaal hun hand of een doek voor hun mond. Wij hebben alles potdicht. Hier rijden we maar niet verder en maken rechts omkeer. Dan naar de nieuw stad. Langs een fort, gebouwd door de Portugezen. Een mooie muurschilderij (Street Art) Twee kleine kinderen spelen met een soort tol In

Arabisch Trombiya. Ik kom er achter dat het een populair oud spelletje is. Spelletjes van vroeger dat zie je bij ons niet meer op straat. Wat we ook grappig vinden is een verkeersbord:  verboden voor Paard en Wagen. Dit is toch echt HET vervoermiddel in Marokko.  Even verder op een klein opstootje. Een hoop mannen in een kring en vrouwen die schreeuwen. Blijkt dat er iemand gewond is, kunnen niet zien waardoor. We rijden richting Cap Beddouza, daar is een strand en daar gaan we even kijken. De kustweg is fantastisch, het wegdek is abominabel. Het ene gat na het andere. Maar mooie uitzichten over de Atlantische oceaan. Mooie rotspartijen waar de branding op stukslaat.  Een oude vuurtoren van het Franse leger. Door de groene kleur lijkt wel op een moskee. Een desolate plek, half afgemaakte wandelpromenade, vervallen hotels/restaurant, lege strandhuisjes en een gierende wind. Het ontbreekt aan investeringen om met de tijd mee te gaan. Jammer. Langs de kust liggen veel akkertjes. Het is een prachtig gezicht zo langs de oceaan, het geeft een leuk lijnenspel. Nog een gezellige HH en hier en daar een praatje pot. Iets waar we op deze camping last hebben, is de aanwezigheid van mannetjespauwen, die heel mooi zijn om te zien, maar owee, als ze zichzelf zien in het spiegelbeeld van een door de zon glimmende, vooral zwarte auto. Ze zien dus een kopie van hunzelf en beginnen als een razende op de auto te pikken en keiharde kopstoten. De eigenaar wordt gealarmeerd en sprint achter ze aan. Na drie rondjes om de auto geven ze het eindelijk op. Maar van korte duur de pauwen gingen er met gestrekte poten in. De auto wordt gebarricadeerd met stoelen en handdoeken en plakken stukken af.

 Meer foto’s zie Fotoalbum