En toen was er… Tarifa

Klik op de foto’s en de afbeeldingen worden vergroot

Maandag 17 april En toen was er… Tarifa. Wind en Zon.
We nemen hier een aantal “rustdagen” die hebben we wel verdiend en hebben de tijd om te koekeloeren in de Costa de la Luz. Deze prachtige morgen uitgeslapen en gewekt worden met een kop koffie. Heerlijk toch. We krijgen bezoek van de ANWB begeleiders en dan gebeurt het Ik maak een duik uit de caravan en ga op m’n plaatje en niet zo’n beetje ook. Gelijk 5 helpende handjes die me optillen en in de stoel zetten. Dat is schrikken, gelukkig alles werkt nog, wel pijn in de knie. De rest van de dag met pootje omhoog. Paul loopt naar het strand van Playa de Valdevaqueros, dat kan door een tunneltje die onder de weg loopt. Het zwembad is leuk maar gevuld met zoutwater.

Dinsdag 18 april
De plannen worden aangepast; niet naar Gibraltar het lopen gaat nog niet best, maar er zijn genoeg alternatieven hier in de buurt zoals Tarifa het meest zuidelijke punt van Spanje, maar ook het tochtgat van Spanje. Een bedrijvig wit stadje. De gidsen zeggen misschien wel het meest Afrikaanse, Moorse stadje van Spanje. Het ligt op het snijpunt van de Atlantische Oceaan (de Costa de la Luz ) en de Middellandse Zee (de Costa de Sol). Vanaf de stranden bij Tarifa kun je het vasteland van Afrika zien liggen, op zo’n 15 kilometer afstand. Vandaag dus niet. Het waait als een gek. De auto kunnen we vrij gemakkelijk parkeren aan de zeezijde. Vandaar is het maar een paar tientallen meters lopen naar het weidse strand. Dat ligt er verlaten bij. De reden is snel duidelijk: de harde wind. De wandeling over de ver in zee uitstekende pier breken we al snel af. De wind blijkt te straf. Het wordt Sightseeing by car. Dan maar het

stadje zelf in. Hier heeft de wind minder vrij spel. Zelfs niet op het Plazuelo del Viento (het Windplein). De straat is bezaaid met surf en kiteboardwinkels en is het surfen wat de klok slaat. Maar waar vindt het surfgeweld nu precies plaats??. We passeren een goed bewaard geheim! Kasteel “Casillo de Guzman el Buerno uit 960 en gebouwd door de stichter van het kalifaat van Corduba Abd-al-Rahman III In 1292 werd het kasteel veroverd door Koning Sancho IV. Proviand aanvullen bij de Lidl. Jeetje wat stormt het hier. Kunnen amper uit de auto komen. Waar zijn die surfers, hier zijn de surfers aan het geïsoleerde, royale strand Punta Paloma wat bij de baai van Valdevaqueros ligt. Het domein van jonge, mooie, stoere en een

beetje alternatieve mensen (en iedereen die zich zo voelt). Geen echt  strand om te zonnen, maar het zicht op de tientallen, kleurige kitesurfers is geweldig. Imposante zandduinen met daarachter een groot natuurgebied. En dat niet alleen. Je wordt compleet gezandstraald door het zand dat van het strand geblazen wordt. Iemand zegt; het is een peeling voor je huid. Terug op de camping hebben we een koffierondje met een door Els (begeleider) zelf gemaakte koffie likeur samen met de al aanwezige deelnemers. Voorstellen hoeft niet meer dat hebben we al in maart gedaan. Helaas kunnen we niet buiten eten, de wind hé. Maar het grillplaatje werkt ook perfect binnen.

Woensdag 19 april LANGS WITTE DORPEN EN WITTE STRANDEN.
Bermen vol rode klaprozen, gele brem en talrijke andere bloeiende bloemen zien we als we een tochtje maken langs de Pueblos Blancos. De hele route is meer dan 200 kilometer en dat is natuurlijk een beetje veel. De streek kent nog altijd Moorse invloeden. Toen de Spanjaarden hun land in de dertiende eeuw weer opeisten, vluchtten veel Moorse boeren de bergen in en bouwden hier hun witte huisjes met dikke muren, kleine raampjes en ronde schoorstenen. De witte huizen in de dorpen hebben niet voor niets die kleur. Ze worden elk voorjaar met kalk geschilderd. De witte kalk weerkaatst de zon en samen met de dikke muren en kleine raampjes zorgt dat ervoor dat het in de huizen koel blijft. Met de schilderbeurt luiden de inwoners van de witte dorpen het voorjaar in. We doorkruizen de groene heuvels van zuidelijk Spanje, waar de windmolens overuren maken. Zo gauw je van de kust rijdt begint “het windmolenpark”  Echt honderden  en telkens al je een heuvel op rijdt denk je ‘nu is het afgelopen en dan staan ze er weer zo ver je kunt zien. Het is wel duidelijk dat het hier regelmatig waait zeg maar stormt.  Verborgen tussen de Sierra de San Bartolomé en de Sierra de la Plata, ligt Bolonia. Het paradijselijke zandstrand van dit kleine kustplaatsje is volgens velen het mooiste strand van de Costa de la Luz. Aan het strand zijn een handvol strandbars. Die er nu leeg en verlaten bijliggen. Aan dezelfde kust ligt het vissersdorpje Zahara de los Atunes, een leuk dorpje met nog veel tradities. Sinds lange tijd is Zahara het centrum voor de tonijnvangst met name de “almendraba” de rode tonijn en het dankt haar naam hier ook aan. Via oude poorten in de ommuurde oude stad met straatjes, steegjes en trappetjes langs wit gekalkte huizen met veelal platte daken. De laidback sfeer is hier leuk het is  alsof je terug in de tijd gaat. In het dorp zelf de ruïnes van het oude Castillo (helaas erg verwaarloosd) de las Amadrabas, gebouwd in de 15e eeuw door de Graaf van Medina Sidonia ter bescherming tegen de zeepiraten. In de eeuwen erna werd het kasteel gebruikt door lokale vissers voor het opbergen van hun materiaal. Verder een verscheidenheid aan restaurantjes en barretjes. De straatjes zijn zo nauw, dat we vanuit de auto de heerlijke gerechten zo kunnen aanraken. Bij Barbate ligt een mooi pijnbomenbos. In dit natuurgebied ligt ook Cabo de Trafalgar, een grote rots men een vuurtoren erop. .De laatste keer dat hier iets van betekenis gebeurde was in 1805, toen de Engelse vloot onder leiding van de beroemde admiraal Nelson de Frans-Spaanse vloot versloeg. De stranden zijn hier prachtig. Je merkt wel dat het toerisme enorm is gegroeid in deze streek. Veel nieuwbouw blokken appartementen die nu leeg staan. Conil de la Frontera is ook weer een traditioneel vissersdorp Het charmante witte dorp ligt aan een schitterend zandstrand dat zich kilometers uitstrekt. Een typisch Andalusisch dorp, met smalle straatjes en gezellige tapasbarretjes. Maar wat waait het hier!. Niet leuk meer. Als we na noch wat omzwervingen, via de N340 richting thuis gaan zien we de bekende stier van Osborne, de grote zwarte en stoere vechtstieren, de toro bravo, die langs de kant van de Spaanse wegen zijn te vinden. De Osborne stier is een boegbeeld van Spanje geworden en is beschermd als cultureel erfgoed. Maar wist je dat het eigenlijk een reclamebord is? Ja, voor Veterano cognac uit Jerez gemaakt door de Osborne groep, een producent van gedistilleerde dranken. We komen ook nog Tio Pepe tegen een vrolijk beeldmerk van een aangeklede wijnfles met rood hoedje en gitaar. In 1835 stichtte de 23-jarige Manuel Maria Gonzalez het huis Gonzalez Byass  Zijn oom was een populair figuur en werd door iedereen aangesproken als
‘Tio Pepe’. Hij hielp de zaak mee groot maken en daarom blijft zijn naam onlosmakelijk verbonden met deze hoogwaardige sherry. Droog en fris van smaak is deze sherry Je herkent noten. Niet voor niets bekroond met een zilveren médaille op de International Wine Challenge. De supermarkt van de camping is stervensduur, vooral het brood, maar aan de overkant is er een panaderia, waar je heerlijk brood kunt kopen. Tijd voor een wijntje, na weer een leuke dag. Hans komt langs met de tickets en de nodige formulieren, maar ja die hebben we thuis al ingevuld. We hebben wel twijfel; gaat de boot zaterdag wel de haven uit.

Donderdag 20 april Campinglife
Naast ons staat een soort pijnboom/ struik daar zitten heel veel mussen in, ze zijn aan het nestelen. Het kwetterende de hele tijd. Gezellig. Vandaag hebben we een lees-luier-voorbereiding-babbeldag. Op de camping hebben we tegen betaling de beschikking over wasmachine en droger. Nou ja, die droger hebben we niet  nodig. De wind hé. Dat betekent poetsen, wassen, bed verschonen alles wegwerken en zijn we weer bij voor de grote overtocht. Zoals jullie weten is hier het verzamelpunt van de reis en uit alle richtingen, is iedereen binnengevallen. Uit de verhalen maken we op dat de keuze om de oostelijke route te nemen een goede keuze is geweest. De deelnemers die gekozen hebben voor de korte route – de meer westelijke –  hebben niet echt mooi weer gehad. Voor de rest van deze winderige dag luieren we en bekijken de pantoffelparade !!! 😊 Bezoek van Guus, de technische begeleider. Een oppervlakkige technische keuring zoals olie, banden van zowel auto als caravan. Alles oké we mogen mee op reis en hebben rugnummer 7 gekregen. Hans komt langs en waar we al een vermoeden van hadden; zaterdag geen boot. Tickets weer inleveren want die moeten omgeboekt worden. Op het eind van de middag toch nog even buiten in het zonnetje gezeten. Bij de bar/restaurant kunnen we een beetje in de luwte; volgens van Dale een windloze plek, zitten en nemen een lekkere  cerveza.

Vrijdag 21 april
Wakker geworden terwijl de wind hard langs de caravan waait. Lekker lang in bed blijven is dan de boodschap. Vandaag gaan we groots inkopen doen bij de Lidl (alsof we weken in de woestijn zullen verblijven). Het is natuurlijk niet aan te raden om uit de kraan te drinken, zodat we drinkwater kopen in 8 liter flessen en gebruiken dat ook in de Schoonwater tank. En dan de wijn, we durven het aan 31 liter rood/wit in kartonnen verpakking ad euro 0,62 per pak/liter. Ja, ja geen typefout.  Die gaan we verstoppen in elke hoekje en gaatje van de caravan en auto. Gewichtige zaken dus. Onze koelkast is nu ook weer goed gevuld. Wat ons betreft kan het beginnen, we hebben er zin in. Nu maar hopen dat de boot zondag gaat. We rijden naar Algeciras, een van de drukste havens ter wereld om even te kijken hoe we precies het haventerrein kunnen oprijden. De camping wordt afgerekend. De reis wordt op vrijdagavond officieel geopend met een welkomst borrel (sangria) en heerlijke tapas hapjes. Het onthouden van de namen wil nog niet zo. Het smoelenboekje biedt uitkomst. Natuurlijk is iedereen een beetje teleurgesteld dat we morgen niet vertrekken, maar ja het is niet anders en maken we er een gezellige avond van.

Zaterdag 22 april
Het lijkt wel alsof de weergoden onze overtocht een extra toets willen geven. Heel de nacht heeft het weer verschrikkelijk gestormd, dat doet je nachtrust ook niet goed. Het wordt een dag van hangen, hangen en hangen. Hans komt langs met de omgeboekte tickets naar 23 april. Maar hij geeft geen garantie echt balen. Verzekeringstechnisch ook nog een addertje onder de gras. Bij windkracht 7 en meer ben je niet verzekerd en rijdt je op eigen risico. En we moeten die bult weer over!!! Waar de wind helemaal vrij spel heeft. Hoe moet dat morgen in godsnaam gaan !

Zondag 23 april
Het gaat nu echt gebeuren. Vrijwel alle ‘normale’ bestemmingen bereikten we tot nu toe rijdend Ja, Engeland, Schotland, Noorwegen, ik weet het. Maar dat was het dan ook wel. Corsica en Sicilië, klopt. Maar Marokko!  kun je daar met de caravan komen. Ja zeker en binnen een stifuurtje. Wederom een stormachtige nacht, met dromen van terug glijdende caravans en windhozen met snelheden van 80 km/uur die ons sleurhutje doen schudden op haar veren, zorgt niet voor de benodigde rust de slaap schiet er stevig bij in. Om kwart over 7 op iets  gestrest. Er is al vroeg bedrijvigheid. Iedereen wil op pad en niemand wil de boot in Algeciras missen.  Is het allemaal verantwoord, om zo weg te gaan vraag ik me af. Vandaag wordt het de dag van het grote wachten. Het is ca. 25 km. naar Algeciras maar wat voor kilometers met dicht geknepen billen en heel voorzichtig rijden we de bult over zonder kleerscheuren Pff… we hebben het gehaald. En heel vreemd het weer is gelukkig hier ook rustiger. Hans stond ons al op te wachten. Er was nl. een kleine wijziging in het routeboek, op de volgende rotonde (met gitarist) derde afslag nemen. De gitarist was verplaats een paar rotondes

verder. Dat hadden we al gezien. Om 10.30 uur staan we op de grote parkeerplaats in de haven. Opgesteld bij de juiste bootmaatschappij. Al snel horen we dat de boot vertraging heeft. Eerst maar even koffie zetten. We vermaken ons verder met babbelen en kijken naar de chaos van rijen wachtende auto’s, die steeds langer wordt en mannetjes die tegen betaling hun diensten aanbieden. Vriendelijk zeggen we non merci en we wachten op de dingen die komen gaan. Ja, er komt beweging. Alle vracht die in de drie voorgaande dagen niet kon vertrekken vanwege het slechte weer gaat ons voor. Als het onze beurt is, is het rijden, stoppen, rijden, stoppen. Nu staan we na twee controles aan de terminal, klaar om ingescheept te worden. De wind is ook wat gaan liggen. Ik hoop dat het nog een tijdje zo blijft want ik heb geen zeebenen. Morocco here we come of Maroc nahn qadimun. Maar… zo snel ging het niet. Mannetje 1 keek of je een kaartje had. Mannetje 2 scheurde een strookje van het kaartje. Mannetje 3 keek of je een afgescheurd kaartje had. Mannetje 4 zei waar je op moest stellen. Mannetje 5 wilde dat anders hebben. Mannetje 6 kwam kijken of alles goed stond. Uiteindelijk zijn we om 15.00 uur ingescheept maar weg zijn we dan nog niet. Dat duurt ook nog een uurtje, ondertussen zijn we langs mannetje 7,8 en 9 geweest voor paspoortcontrole. Aan de uitgang van de haven staat hoog op een sokkel een beeld van Jezus. Het lijkt of hij ons een veilige reis wenst. We hebben een rustige overtocht, niet teveel wind en een beetje deining. Op het buiten achter deck zijn de 1,5 uur zo om, we varen langs Gibraltar en zien dolfijnen of zijn het twee plastic zakken. Ondertussen zijn we bij mannetje 10 geland en die zet op zijn gemakje DE stempel en een CIN-nummer, zeg maar een Marokkaans bsn-nummer en keek daarbij heel boos. Yes, dat is in the pocket. Na de overtocht zijn we beland bij mannetje 11, die controleerde ons paspoort. Mannetje 12 keek of we DE stempels hadden. Mannetje 13 dirigeerde ons via een slingerweg naar een parkeerplaats. Mannetje 14,15,16 gaan met paspoort, kentekenpapieren, groene kaart, rijbewijs en inklaringspapieren aan de haal naar een loket. Na wederom een uurtje wachten gaat Paul het loket in, dat wordt niet op prijs gesteld. Hij stelt toch de vraag “waar blijven mijn papieren” s’il vous plaît. Mannetje 17 controleerde alles. Mannetje 18 komt de papieren terugbrengen. Mannetje 19 kijkt in de caravan Pff… alleen in de bovenkastjes en vraagt of we guns of drugs of un chien ou chat bij ons hebben. Al die tijd kneep ik ‘m als een ouwe dief. Smokkelen van drank is kennelijk niet mijn sterkste zijde. En dan de verlossende woorden OK bon voyage.  De meesten mannetjes met een gewone dienstpet, een vijftal heeft een pet met ster en 2 zijn duidelijk de bazen. Een kroontje erbij. Wat  duidelijk is dat de lageren hun best doen als baasjes op te treden. Weinig communicatie, niet aankijken, zonder iets te zeggen weglopen. Gelukkig is het één uur vroeger in Marokko dan in Nederland, daardoor leek het iets minder lang te duren allemaal…!!. Even verder kan je dirhams pinnen. Niet nodig wij hebben onze “eigen” dirhams. Ook weer een goede keuze, het is er

stervensdruk. nog ca 170 kilometers te gaan, hopen niet in donker aan te komen. De weg naar Moulay Bousselham is een 4 baans autoweg in topconditie met tolpoortjes. (MAD 109) Gelukkig, de wegen en plaatsnamen worden zowel in het Arabisch als in het Frans aangegeven. Marokko lijkt groen. Voorlopig weinig verschil met Europa. Wel opletten op de laserguns, die zeer verdacht opgesteld staan. We komen aan op camping Les Flamants Loisirs Het laatste stukje weg ernaar toe over een niet duidelijke zandweg. Het is dan inmiddels DONKER. Let extra op: Het wordt sterk afgeraden om in het donker auto te rijden in Marokko. Er is weinig verlichting waardoor hindernissen moeilijk tot niet zichtbaar zijn. Om 22.00 uur zitten we aan de warme hap. Kikkererwtensoep, couscous met kip, en aardbeien na… en thee natuurlijk. Het wijntje maakt veel goed. De avond is voor iedereen erg kort, want iedereen is doodmoe na deze spannende dag. Iedereen gaat vroeg naar bed, om snel in ‘coma” te geraken.

Meer foto’s zie Fotoalbum