Onderweg door Spanje

Klik op de foto’s en de afbeeldingen worden vergroot

Woensdag 12 april Girona – Sant Rafel del Riu, Castelló 320 km
We worden wakker door de Spaanse mamma’s die al druk in de weer zijn met hun bambino ’s. Deze camping is niet echt ons ding. We

pakken de boel weer in en gaan verder 320 km. naar het zuiden, dat zal nog wel een aantal dagen hetzelfde zijn. In Catalunya is het tijdrovend om AP-7 te vermijden om tol te besparen. Een omtrekkende beweging om Barcelona. We hebben tenslotte geen haast. De passage van Barcelona is zelfs tolvrij. Wel opletten voor de moderne struikrovers op deze wegen. Komen  in een grote file terecht. Dat hebben we deze reis nog niet gehad. De keuze is tot nu toe goed om via de oostkant af te zakken, de zon schijnt heerlijk en ook onze auto en sleurhutje loopt als een zonnetje. De tolkosten waren euro 10,40 Dat zal je de kop niet kosten. We kachelen landelijk verder. Voor de lunch vinden we uiteindelijk een rustig plekje, in een allervriendelijks klein dorpje Sant Llorenç d’Hortons. Heerlijk onder de bomen. In Alcanar* bij de N340 aftanken en scoren onze eerste Spaanse wijn bij de TAMOIL shop. We proberen elke dag uiterlijk zo rond 16.00 uur op stek te zijn. We staan nu op een camperplaats, er staan hier heel veel Duitsers, met grote campers, de een nog groter dan de andere, zelfs met slide outs.

Gelukkig staat er nog 1 caravan. Lekker uitrusten, in het zonnetje een powernaps en her en der een praatje maken. Onze mobieltjes, tablet, laptop internet etc. werken niet echt optimaal. Iets met de instellingen maar Paul komt er niet achter. We hebben een sim kaartje van KPN aangeschaft. Onbeperkt online Europa, wel traag internet. Thuis euro 7,50 betaald om wat te proberen, dat ging goed. Dan maar een telefoontje naar de helpdesk, gelukkig gratis nummer. Het is een moeilijk gesprek, het probleem gaat een level hoger en worden zo spoedig!! mogelijk teruggebeld. Er is een gezellig Duits aandoend restaurantje, met name Duitse en lokale gerechten op de kaart. Als je daar eet is het staan gratis, anders euro 8. De “huiskok”  😊 heeft vandaag vrijaf. We gaan allebei voor de Grillplatte. Leuk opgediend op een soort grillplaatje. Christina de dochter van Fritz is erg vriendelijk en komt regelmatig vragen of het allemaal goed is. In

haar gebrekkig Duits doorweven met Spaans. Een gezellige avond, we zitten immers in de Duitse hoek, dus geen taalbarrière en al gauw gaat het over de vluchtelingenproblematiek. Tot morgen we sluiten af.
Spätzle Fritz, Sant Rafel del Riu, Castelló euro 12,00 tol euro 10,40

*17.08.2017 Bij de aanslagen in het Spaanse Barcelona en Cambrils vielen minstens 14 dodelijke slachtoffers, maar dat hadden er veel meer kunnen zijn. De Spaanse politie heeft vrijdag meegedeeld dat de terroristen al geruime tijd een grotere aanslag aan het voorbereiden was in Alcanar, waar woensdag een explosie plaatsvond. Het inrijden op een mensenmassa bleek “maar” een plan C te zijn.

Donderdag 13 april Sant Rafel del Riu –  Santa Pola, Alicante 355 km
Nog even terugkomen op gisteren, vooropgesteld dat we een gezellige avond hebben gehad was het eten niet echt om naar huis te schrijven. De advertentie zegt dat als je hier eet voor min. Euro 30 met z’n tweetjes, de staanplaats gratis is. But no, gratis is niet stroom ad euro 4, douche ad euro 2 pp, grijs water lozen ad euro 4. Dat je moet betalen voor stroom oké, maar euro 4, douche kan je een dagje overslaan. Legen chemisch toilet wel gratis, Jippie. We hadden beter ergens een menu del dia kunnen nemen, die zijn vaak zo rond de euro 8 a 9 pp. We voelde ons een beetje rip-off. We worden zowaar teruggebeld. Het blijft een Babylonische spraakverwarring met mevrouw KPN. Uiteindelijk krijgen we een gratis update. Ook weer opgelost. Inpakken en er weer van tussen. Kijk ik in mijn travel-log zie ik dat er vandaag bar weinig is gebeurd. Dan zeg je we hebben de foto’s nog maar helaas zelfs geen foto’s genomen deze reisdag. Was zeker niet het juiste moment. Parallel aan de tolweg AP-7, autopistas lopen de tolvrije A7 autovias of N340, Er bestaat vaak onduidelijkheid over de A-7 en de AP-7. Waar de AP-7 ontbreekt is er een A-7, en omgekeerd. Goed opletten dat je de goede neemt. We vertrekken met mooi weer richting Valencia via de A7 dwars door het binnenland. Overal sinaasappel- en citroenplantages met op de achtergrond de bergen. Heel mooi. Onderweg zien we veel bekende plaatjes aan de volgestouwde Costa Blanca, die in menig reisgids worden aangeprezen. Met een boog om Alicante. We hebben bij een groot winkelcentrum, Gran Alacant, wat kleine boodschappen gedaan. Er waren daar diverse supermarkten, onze keus viel op de Lidl, de watertank vullen en aftanken bij Low CostStation E.S. Dit ging apart. Je kon maar voor euro 10 per keer tanken, wel met visa. De week voor Pasen is de week Semana Santa(heilige week), die week zijn er overal processies en zijn veel Spanjaarden vrij. Bij Santa Pola, 2e afslag en dan ligt de camping direct rechts en wat een drukte. We staan nog niet stil of er komt al een mannetje die aangeeft dat de camping vol is. Maar we laten ons niet zo snel uit het veld slaan. Hij sputtert nog wat tegen maar mogen! de combi toch parkeren op de smalle toegangsweg. Een señorita is zo vriendelijk dat wij voor haar de recepción in kunnen. Hetzelfde ‘mannetje’ komt nu aan met zijn ‘golfkarretje’ en geeft aan volg mij en brengt ons naar een van de 455 toerplaatsen. Slik!! Je hoeft geen hond te hebben om contact met medekampeerders te maken. We zijn nog aan het installeren en onze Nederlandse bovenbuurman/vrouw zijn al in voor een praatje. Die hier trouwens al voor de 20e keer overwinteren. Met de gezondheid gaat het niet zo goed en denken dat dit hun laatste jaar wordt en dan onze overburen die zijn helemaal lyrisch over de patatkraam die hier op donderdag staat. Sjonge jonge, wat is het hier vol. Een geliefde plek voor overwinteraars, uit diversen landen. We staan bijna “boven” en hebben een mooi uitzicht over het lagere gedeelte van de camping en over de zoutpannen van het natuurreservaat Parque Natural de Las Salinas de Santa Pola. De zoutwinning is een van de economische steunpilaren van deze streek. Ons avondwandelingetje gaat over de camping, die tegen de helling van een heuvel ligt met een leuk gezicht over het dorp met al die lichtjes. We nemen nog een afzakkertje op dit zalig plekje met geweldig uitzicht.
Camping Bahia de Santa Pola, Alicante euro 17,00

Vrijdag 14 april Santa Pola –  Motril, Granada 395 km
Gisteren is een vreemde dag geweest, Net of we ‘naast het land’  ‘naast de geschiedenis’ hebben gereden. Inmiddels zijn we een week onderweg. Het weer wordt steeds beter en nog geen druppel regen gehad. De boel weer reisvaardig maken. De N340 is de meer dan 1000 km lange weg die start ten zuiden van Barcelona en volgt dan voornamelijk de kust tot Cádiz. Op veel plaatsen, vooral rond de ferry’s naar Marokko zie je op deze weg twee talige bewegwijzering zowel in het Spaans als in het Arabisch. Een prima rit , redelijk rustig verkeer en prachtig weer onderweg. Is er een woestijn in Spanje? We hebben een stop gepland in de Woestijn van Tabernas. Als we deze desolate plek naderen is het landschap al compleet veranderd in een dorre steenwoestijn. Tafelbergen in allerlei kleuren en formaten geven je de illusie dat je ergens in Arizona bent. Canyons en droge rivierbeddingen snijden door het onbarmhartig door de zon geteisterde land. De natuur is ondanks zijn kaalheid ook indrukwekkend. Deze omgeving is niet voor niets door de grote filmmaatschappijen uitgekozen. Tabernas is een groot filmdecor. Kijk je door de wimpers van je ogen verwacht je elk moment John Wayne of Clint Eastwood om de hoek zien komen. Voor Italiaanse spaghettiwesterns was het een populaire locatie. Zonder al te veel

fantasie zie je nog Sergio Leone aan het werk. Of hoor je de ijle, wegstervende klanken van de muziek van Ennio Moricone. Midden in het woestijnachtige landschap rijst het westerndorp op uit de kokende rotsbodem. De filmsets zijn al lang verlaten maar kunt deze nog wel bezoeken. Wij laten dat aan ons voorbij gaan maar de imitatie van de bekende Hollywood-letters,  de wigwams van een indianenstam en Ford Bravo tegen een achtergrond van de bergen, is leuk om te zien. In Tabernas op zoek naar een, liefst schaduwrijk lunchplekje, die we niet vinden, parkeren bij plaza del pueblo. Paul gaat nog een klein wandelingetje maken ik blijf lekker binnen zitten. Maken nog wat shots van het indrukkende landschap. Op een kruispunt twee poor lonesome cowboys op hun paarden turend naar de weg 😊 Op zoek naar wat?. Wij geven onze eigen plata gris C-max

de sporen. Komend uit de bergen, richting Almeria zien we plastic, een gigantische lelijke plastic zee en komen terecht in het “Westland” van Spanje. De Costa Del Plastico. Geen kassen van glas, maar van plastic alsof er getto’s gebouwd zijn.  Langs de zee, in de bergen elk plekje benut. Hier wordt ca.3,4 miljoen ton groenten en fruit gekweekt, Op 30.000 hectare, bestemd voor de Europese markt. Ooit was dit gebied desolaat en droog. Ten behoeve van de tuinbouw wordt al jaren massaal grondwater opgepompt, met als gevolg de uitputting van ondergrondse watervoorraden. Onderbetaalde, meestal illegale, seizoenarbeiders oogsten, sorteren en verpakken de productie. Tot aan Motril golft deze plastic oceaan maar door. We staan op camping Playa de Poniente, en hoe toepasselijk, aan het strand gelegen. De vriendelijke receptionist helpt ons met de formulieren voor het inchecken. Onze paspoorten verdwijnen onder de toonbank het kopieerapparaat in !!. Bij aankomst op ons plekje zien we dat het allemaal zeer krap is. Laten we zeggen dat het hier… eh niet al te ruim is. Om elke hoek staat een paal voor de toldo’s (tentdoek) of een boom. Op die manier is het erg moeilijk bochten te maken zonder beschadigingen. Dus dat wordt afkoppelen en met de mover verder. De camping is nagenoeg vol. Aan het eind van het pad hebben de plaatsen boulevard en zeezicht, daar staan (uiteraard) veel “oude meuk” Nederlandse, Franse en Duitse overwinteraars. Tijd voor Sit back and relax.

Zaterdag 15 April
Even een dagje ‘onthaasten’. Tenslotte begint officieel de reis op Vrijdag 21 April. Dus hebben tijd zat om in een paar dagen de omgeving en evt. Gibraltar te bezoeken. Lekker uitgeslapen, opgestaan met een zonnetje. Dit wordt een rustdag.  Niets heerlijker dan een warme douche, uitgebreid een sani-service. Hangen we bij de caravan, alleen de luie zak uitgehangen, boek lezen, even het internet op per dag 20 minuten for free, eigenlijk niet nodig we hebben onze eigen wifi, rondje over de camping. Toch wel lelijke bouwwerken met veel blauw zeildoek op de vaste plaatsen. Lekker lunchen met thoffie en vers gehaalde broodjes in de kampwinkel. Wandelingetje naar het strand, jammer alleen zand/kiezel. Dan zit het er zo grauw uit, maar wel alleen de weg oversteken. Een mooie boulevard met palmbomen. Gluren naar de toch wel aparte buren. Oppassen dat ze het niet in de gaten hebben 😊. Er staan allerhande vreemde vogels. Links van ons een camper met dame en kind. We gissen mevrouw heeft of hooikoorts, relatieproblemen of liefdesverdriet. Tegenover ons een gezin, die te pas en te onpas komen en gaan en hebben een hele uitstalling rond de caravan gebouwd; bijzet tent, een luifel, meerdere parasols en tafels en nog wat rommel. Een pools gezin, met klein kind uitstekend Spaans spreken, die in een geleende Touareg, type groot, rijden, en in een klein tentje slapen. Duidelijk dat er bespaard wordt op eten voor benzine. Ja, en dan moet het winkelmandje gevuld worden. In Motril is een groot winkelcentrum, maar gaan toch voor de Lidl. Eer dat we een parkeerplekje hebben zijn we zo’n klein uurtje verder. Wat een drukte. Logisch een dag voor Pasen. Aftanken doen we bij de BP. We sluiten de dag af op en klein terrasje in de eigen buurt en een huiselijke maaltijd thuis.
Camping Playa de Poniente, Motril, Granada euro 34 (2 dg)

Zondag 16 april Motril – Tarifa, Cadiz 262 km
Inpakken en met de vlam in de pijp, op naar het zuiden. Als we proberen om de camping af te komen hebben we bij de 1e de beste bocht a few problems with the overhanging trees, dus maar weer afkoppelen, ook daar komen we zonder kleerscheuren door en even later rijden we de camping af. We draaien weer de N340-A7 op. In de verte zien we de bergtoppen van de Sierra Nevada. Het is nog vroeg en bovendien… echt prachtig weer. De plastic oceaan wordt minder en ook vanaf de snelweg mooie uitzichten en hebben meer oog voor het landschap een prachtige rotskust, azuurblauw water, diepe kloven en langzaamaan ook groene bergen. Maar overal daarboven de verzengende zon. Een prachtige, lijkt wel een nieuwe snelweg echter zonder parkeerplaats en tankstations. Dan moet je de snelweg af.  Tussen Fuengirola en Marbella mooie uitzichten op de zee en bij helder weer kan je Marokko zien liggen.

De N340 gaat  dwars door Marbella. Een smalle tweebaansweg, met zeer korte invoegstroken. Kilometers een aaneenschakeling  van lelijke betonnen flats aan het strand van de Costa del Sol. Ons hart sloeg in elk  geval niet op hol!?. Nog iets meer dan een uurtje en bereiken onze  laatste bestemming in Europa. We krijgen nog een glimp van de rots van Gibraltar te zien, maar vanwege het verkeer en nogal bochtige weg lukt het me niet er een foto van te maken. Als we langs Tarifa rijden, passeren we nog een klein bergje en op het midden van deze ‘berg’, kun je heel ver langs de kust kijken. Aan het eind van de middag komen we, na de Costa de Sol in vogelvlucht zijn gepasseerd, aan op de camping waar vandaag al een aantal equipes zijn gearriveerd.
Camping Valdevaqueros, Tarifa,, Cadiz Euro 17 pd

Meer foto’s zie Fotoalbum