Heftig Auschwitz

Een immense begraafplaats, maar geen graven.
Het plan voor deze reis is ontstaan doordat we het voormalige concentratiekamp Auschwitz-Birkenau, wat dit jaar 70 jaar geleden bevrijd werd, willen bezoeken. Vandaag is het zover. Rond 9.00 uur staat de bus al voor en rijden we naar Oświęcim, want zo heet Auschwitz eigenlijk. Onderweg pikken we Anna weer op. Het is ongeveer een uurtje rijden, door een open landschap met akkers en weilanden Her en der staat aangeplant bos. Van Anna krijgen we weer een lesje in geschiedenis. Haar vader werkte voor de “Partij”. Ja, na de Wende werd alles anders. Naast iedere oude stulp wordt een groot modern huis gebouwd, de auto’s nieuw, vaak met een niet pools kenteken. Hoogstwaarschijnlijk van Polen die bij ons gewerkt hebben. Polen heeft een grote populatie van ooievaars, niet gek dat we er een aantal spotten. Het klinkt misschien een beetje stom, maar bij aankomst lijkt het of je een uitje gaat maken Rijen met bussen, ontzettend veel mensen. Het lijkt wel de parkeerplaats van een Attractiepark. Anna zorgt dat we probleem loos naar binnen kunnen. Aansluiten bij de toegangspoort. Alles inleveren en door de scan en detectiepoortje. Grote tassen verboden en telefoons verboden. Fotocamera toegestaan. Headset op, Receiver op kanaal 5 en in optocht achter Anna aan. Als eerste kom je bij de bekende ingang met het bord Arbeit macht Frei. We weten eigenlijk al wat hier gebeurd is. Maar als we er lopen en alles met eigen ogen zien bekruipt je een enorm beklemmend gevoel. We staan in een lege ruimte. Er staan bloemen. Je waant je terug in de tijd en in een sfeer waar meer dan één miljoen mensen vermoord zijn. Een heel bijzondere ervaring en moeilijk te omschrijven. Toch lopen we hier met een dubbelgevoel door het enorme aantal mensen en de strak geregisseerde rondleidingen. Het Japannergehalte ligt hoog. Je wordt geconfronteerd met de afschuwelijke geschiedenis. Het bezoek aan de tentoonstellingsruimte is schokkend. Bij de vitrines met babykleertjes en foto’s van kinderen in blok 10 waar de medische experimenten werden uitgevoerd door Mengele trekken we het niet meer. Even alleen zijn en niet afgeleid worden door andere bezoekers en onze gids Anna, die maar aan het tetteren is in het oortje.

We kunnen even uitrusten op een bankje in de schaduw, eten een broodje, heel stilletjes. 3 kilometer verder ligt Auschwitz 2, kamp Birkenau, met de beroemde poort die we allemaal kennen. De poort waar de treinen doorreden om hun passagiers af te leveren. Eindbestemming dood door de kogel of gaskamer. 140 hectare barrakken, overbevolkt, sadisme, marteling, vernedering, massa vernietiging. Om met eigen ogen deze vernietigingsmachine te zien maakt een onvergetelijke indruk. Het terrein van Birkenau is nog geheel in oorspronkelijke staat. Vanuit de wachttoren kijk je uit over het hele terrein. Wij mochten nog weg, voor 100.000en en meer gold dit niet. In de bus een ieder met zijn eigen gedachten. Het is choquerend, maar het is ook goed dat dit nog steeds zichtbaar. Wat je hier ook ziet, werkelijk alle nationaliteiten komen hier om te ervaren wat er is gebeurd tijdens de nazitijd. “Dit mag nooit meer” maar is ervan geleerd….

Dagje zero.
Na al de indrukwekkende, zeer warme bewogen dagen is het tijd voor time-out. Optioneel wordt er een excursie naar De Wieliczka-zoutmijn aangeboden, deze slaan wij over. Klein wasje doen, beetje lezen, beetje puzzelen, eindje lopen, klein autoritje in de omgeving en langs de Wisla, natje enP1040168 droogje op zijn tijd. Wat wil een mens nog meer. Straks nog even naar de Lidl om de koelkast bij te vullen, we zijn bijna door onze voorraad heen. We verbazen ons weer over de lage prijzen. Waar we ons ook over verbazen en de meest vreemde ervaring is de Poolse bevolking zelf. Strak voor hun uit kijken. Niet groeten en geen lachje op het gezicht. We hebben er eigenlijk niet bij stil gestaan dat Polen niet echt bevrijd is in 1945, naar gewoon weer door een ander land werd overheerst nl. Rusland. Vanavond staat het “MolkaIMG_0912 Spel” op het programma. Iedereen kan er aan meedoen. Wat heb je nodig Een houten werpblok,14 “kegels” en een speelveld en natuurlijk enthousiasme spelers. De enige spelbreker is familie mug. Oma mug, opa mug, kinderen mug, en je wilt niet weten hoeveel kleinkinderen mug er zijn. Voor ons reden om naar binnen te vluchten.button

Images and Words