Het wilde hart van Italie


ADEMBENEMD BERGLANDSCHAP EN ONGEREPTE NATUUR 

IL PIANO GRANDE
Via de beneden uitgang, wat een stuk eenvoudiger is, richting Visso. Onderweg zien we veel viskwekerijen. Visso ligt in een steil, bergachtig terrein. Een leuk klein dorpje met een piazza met winkels 563 Visso P1030304en cafe’s. De bekende plaatselijke streekmarkt. Een gotisch-romaanse kerk. Tijd voor een cappu. In een plaatselijk winkeltje kopen we lekkernijen voor onderweg. We rijden omhoog over de slingerende SP477 door het waanzinnig mooie landschap van nationaal park Monti Sibbillini. Eeuwenlang het domein van feeën en demonen, maar ook van kruidendokters, waarzeggers en verhalenvertellers. De Monte Vettore (2476) is met mythen omgeven. Onze eerste blik op het beroemde stadje

Castellucio di Norcia (1452) is prachtig. Hoog boven de hoogvlakte in een ongerept landschap. Van oorsprong een verzameling schaapherdershutten. Bekend om zijn linzen die overal op de vlakte groeien. Een heerlijke plek voor een lunch met uitzicht op de verwaaide toendra-achtige vlakte met op de achtergrond de Monti Sibbillini, waarbij de wolken zorgen voor een lichtspel op de groene bergwanden. Wat ook opvalt is de armada aan motorfietsen en in plaats van een patatje speciaal wordt hier ham, salami en kaas gesneden. Vooraf hadden we niet verwacht hier te kunnen komenP1010385 omdat we hadden gelezen dat de weg hiernaartoe onverhard was. Gelukkig voor ons is de informatie achterhaald en is de weg ondertussen verhard, maar het zijn wel ruige stukken door desolate bergen. Schapen en paarden op de weide, stillen hun dorst aan een poel, streng bewaakt door De witte Berghond van de Maremmen en

Abruzzen; ook wel Maremma genoemd. Met een ruime boog rondom Monte Cavallo sluiten we de dag af in Preci. Een gehucht, met het reilen en zeilen van 400 huishoudens. Het meest in het oog springend is de Abbazia di San Eutizio. De abdij uit de 12de eeuw, een heiligdom voor de benedictijner monniken. Na de detour spekken we de kas nog een beetje door 2 kloosterbiertjes te nuttigen voor de somma van euro 12 oeps.

CAMPO IMPERATORE, HET “KLEINE TIBET”
Bijna alle wegen in deze regio hebben zo’n groene streep, tussen de bochten nauwelijks rechten stukken. Ook hier ontbreken aanduidingen. Terecht, want als je hier woont, dan weet je de weg toch en de massa toeristen komen hier nooit. Twee keer links en twee keer rechts en rijden richting de hoge bergen. Het nationale dscf3627-copiepark Gran Sasso is in zicht. Kijk, dat is schapen op de wegprecies waar we heen willen. Rijden over een hoogvlakte met weinig dorpjes. Hoge Appennijnen-toppen. Links en rechts prachtige uitzichten op weg voor een rondje om het Lago di Campotosto. Rond het lago zijn overal picknick plaatsen met hout opslag. Overal wordt vers vlees op de bbq gegrilled en ruiken we de zo typische openhaard geur. Wij houden het bij een bak koffie uit de thermosfles. Het azuurblauwe water, het zonnetje schijnt, een waar sprookje, ten midden van hoge bergen. De weg rondom het meer is vanwege de geringe hoogteverschillen erg geliefd bij motorrijders en wielrenners. Aan het meer ligt het gelijknamige dorpP1030420 Campotosto, een pleisterplaats vol met motoren. Het panorama over het meer en de dam is hartveroverend. Op de oostflank van de Gran Sasso ligt de Calderonegletscher. Dit is de zuidelijkste gletsjer van Europa sinds de Corral di Veletagletscher in de Spaanse Sierra Nevada is weggesmolten. Ten zuiden van de top strekt zich de Campo Imperatore uit, een enorme hoogvlakte die bekendstaat om haar bloemenpracht in de lente en zomer. De weggetjes worden smaller, de haarspeldbochten scherper, talrijke bochten op weg naar Campo Imperatore, omgeven door vaak naamloze passo’s, van twee tot drie duizend meter. Tenminste de bekende bruine passo-bordjes zien we niet staan. Gezamenlijk vormen ze het Grand-Sasso massief.

Met zijn Corno Grande 2912 de hoogste top van de Apennijnen, zij die waakt over iedereen en Corno Piccolo We zien sneeuw liggen op de pikken. Zover onze blik reikt, en die reikt ver, geen mens, geen huis, geen auto, geen motor te zien, alleen een asfalt weg die ergens in de verte verdwijnt. Op de paden wanen we ons in de wereld van smokkelaars en marskramers. Die hier vroeger de dienst uitmaakten. Een stevige rit, onderweg tijd voor een picknick. De meegenomen Italiaanse panini-picknickbroodjes smaken lekker. De eerste keer op de CI- een magisch moment. Hoger en hoger gaat het P1030472en staan voor Hotel Campo Imperatore. Het hotel heeft een historische betekenis, immers op 3 september 1943, in kamer 201 (nu 220) heeft Benito Mussolini, nadat hij was afgezet, enkele weken gevangen gezeten. Verder staat er nog een groot observatorium Campo Imperatore Near-Earth Object Survey (CINEOS). Diep onder de berg bevindt zich een ondergronds laboratorium voor kernfysica. Een Italiaans project dat sinds 2001 planetoïde en kometen observeert. Maar wees gerust, buiten merk je daar niets van. Is dit ook Italie zo ruig, zo uniek zo ongerept en haast geen toeristen. Door het Wereld Natuur fonds al een van de laatste jungles van Europa genoemd. We nemen nog een kortsluiting-je richting L’Aquila en rijden door een prachtige kloof, smal en met overhangende rotsen. Ruim 65.000 mensen in enP1030436 rondom de stad verloren hun huis tijdens de aardbeving in 2009. Vijf jaar later, een collectieve depressie, nog veel in puin, een gevolg van een trage wederopbouw door corruptie. L’Aquila zelf bezoeken we niet. In de achteruitkijkspiegel alleen nog de rode bal van de laagstaande zon. Tijd om richting “thuis” te rijden.

Jammer, jammer aan alles komt een eind en nemen afscheid van Italië. Wat meer ruimte in de auto, de tent blijft voor altijd in Italië. Afgelopen nacht heeft het weer eens geregend en het blijft bewolkt. De tent heeft de nodige averij opgelopen en nat inpakken is geen optie. Kilometers maken tot aan een voorstad van Milaan. In Saronno, van dat bekende drankje di Saronno, staat ons bedje bij 45859_78_zAlbergo Della Rotonda . We durven het bijna niet te zeggen maar ’s avonds gaan we voor de  Burger King….Ja, ja we zijn op weg naar thuis. Ook hier dat onhandige systeem om eerst bij de kassa te bestellen en betalen om dan met het verkregen bonnetje terug naar de bar en je order te plaatsen. Het is natuurlijk wel goed voor de werkgelegenheid. Het ontbijt in buffet vorm is een positieve verrassing. Ondanks de wat negatieve recensie hebben wij niets te klagen. Voldoende en genoeg keuze. Welkom tussen de imposante bergtoppen, groenen Almen, Zwitserse dames die op menig wei lopen en kabbelende bergbeekjes van Zwitserland en wederom zien we helemaal niets van de bergen. Alles zit in een dikke laag wolken en de regen komt met bakken uit de hemel. De autobaan is de snelste weg om naar het noorden te P1030485komen. Maar eerst noch even de ‘geliefde’ Gottard tunnel van bijna 17 km. Pff.. wat benauwend is het  weer.  Wat is er over de terugreis te vertellen. Dit keer door Duitsland richting thuis. Dat is weer een grote bouwput Fahren, fahren auf die Autobahn. Een ellenlange snelwegbaan rit met ingebouwde kilometervreter! Tot aan Boppard.  Een verrassing. P1030488 P1030490Steile wijnbergen en een prachtige boulevard langs de oevers van de Rijn en daar staat ook ons bedje bij Rheinhotel Lilie. Met gutburgerliche Kuche en met al die wijngaarden hier vind je natuurlijk tal van wijncafeetjes. De laatste dag, langzaam komt thuis in zicht. Nog een heerlijke lunch bij Eetcafe Havenzicht in Oudhavenzicht Heusden en steken na 7.000 km. de sleutel in het slot. Chipzzzzzzzzzzzzz….. zoveel kilometers!!!!

Nawoord
Misschien waren onze verwachtingen te hoog gespannen. Misschien lag het aan het onbestendig weer. Misschien lag het aan een overdaad aan toeristen of niet. Misschien lag het aan dat ons panneke er niet bij was. Misschien lag het aan alle clichés over de regio of niet. Geen  idee het zal een samenloop van omstandigheden zijn geweest. Deze vakantie gaat in onze vakantie-gedachtenmapje als “wel aardig hoor”. Maar het zal ons niet verbazen wanneer  volgend jaar weer iets uit Italië te vertellen is. Ciao e alla prossima en tot de volgende keer.

Images and Words