Lekker Langzaam Leven

On the road. In het Engels een begrip. A state of mind. In goed abn klinkt het een beetje gewoontjes … onderweg Ja, we zijn weer onderweg. A man and woman needs a plan. Tijd om het wat hoger op te zoeken. Ons plan is richting het onbekende Umbrië/Abruzzen/Marche te gaan, waar hoge bergen op ons liggen te wachten, en daarbij een minimum aan autosnelwegen nemen. Richting noorden verloopt geleidelijk, maar wel merkbaar. Het zuidelijke temperament wordt zichtbaar minder. Het verkeer wordt wat minder chaotisch. Dorpen en bebouwing wat netter, maar de Italiaanse levensstijl en de landschappen, daar verandert niets aan. De dag verloopt van onbewolkt, naar bewolkt en regen. Ons stekkie voor de komende dagen www.ilcollaccio.com bij het plaatsje Preci. “Situated in the middle of

the Sibillini Mountains National Park, Il Collaccio is an ideal place for people who enjoy nature, beautiful scenery and great local food” Op ons lijf geschreven. Domweg verder rijden zou zonde en jammer zijn. We besluiten de komende dagen in de buurt op verkenning te gaan en zoeken dus onderdak. Een terrassencamping, dat wordt klimmetjes en veel trappen lopen om bij de voorzieningen te komen, waar ieder plekje een uitzicht over de vallei biedt. De plekken zijn wel wat klein, maar dat wordt opgelost door twee plekken aan te bieden voor de prijs van één. Het is er rustig. Ik denk doordat het wat afgelegen ligt. Een aanrader voor mensen die kalmte en een mooi panorama verkiezen, weinig animatie, want dat is er niet, wel een zwembad. Voor Juni nog wat te koud, mede omdat de camping wat hoger ligt.

DROMERIGE DORPJES EN BETOVERENDE HEUVELS
Langzaam ontwaakt de natuur deze morgen en de zon schijnt al aan de horizon. Een nieuwe dag begint. Waarheen? Maakt niet uit, het is hier overal mooi. Een rit over een smalle bergweg, door een smalle kloof naar Norcia, waar we eerst op markt gaan, voordat we op verkenning uitgaan. Norcia ligt tussen twee nationale parken, namelijk Gran Sasso e Monti della Laga aan de zuidkant en Dei Monti Sibillini aan de noordkant. Geheel geisoleerd op de hoogvlakte van de Apennijnen. Ooit trokken de inwoners hoge muren rond hun stad. Nu staan de poorten wijd open voor een bezoek. De geboorte plaats van de heiligen San Benedetto en zijn

tweelingzuster Scholastica. De gelijknamige kerk, die we bezoeken, staat volgens de legende op het geboortehuis. De overdekte galerij naast de kerk vol met stenen kuipen. Het zijn middeleeuwse maten voor de handel in granen. Rijen maten en meters uit steen gehouwen. We slenteren door de middeleeuwse steegjes  met cafeetjes en winkeltjes vol met heiligen worsten, hammen en kaas. Norcia is bekend om zijn slagerijen en dat hebben we geweten. Het valt niet mee om al dat lekkers voorbij te lopen en dat doen we dan ook niet en nemen het nodige mee voor thuis. Overal bordjes met “Racolta di tartufo riservata. De vermaarde zwarte truffel, tartufi neri,  in alle maten uitgestald. Helaas ver boven ons budget. In een alimentari, met een zinken toonbank en prachtig ingericht kopen we een heerlijk broodje gevuld met de beroemde ham. Een overheerlijke lunch uit de regionale keuken bij Dal Francese. Het zijn feestjes voor je zintuigen.
Capodacqua 300 meter boven zee niveau en 40 inwoners. Een haan kraait ergens blaft een hond. We zijn het gesprek van de dag. Het straatje wordt smaller, smaller, smaller, loopt naar beneden in Capodacquanauwe bochtjes tot we eigenlijk niet verder kunnen. Deze hindernis wordt ook weer genomen wel met de nodige zweet druppels op het voorhoofd.
Cascia
, een bedevaarsoord van de Heilige Rita Het begint al fout bij aankomst. Een niet bewaakte parkeergarage Een paradijs voor de pelgrim die op zoek is naar kitsch rond de Santa Rita in de vele souvenirs winkeltjes. We zoeken de roltrap, die we niet vinden, P1030259om ons naar boven te brengen. Het kerkjeP1030255 ligt zeer hoog. De vele trappen zullen we niet trotseren. Aan de stadsmuur tijd voor de bammetjes. We genieten van de stilte en het uitzicht op de bergen.
Acquasanta Terme, ligt aan de SS64 in Le Marche. Niet te missen door de geur van zwavel.  Een klein dorpje in een groene vallei. Acquasanta Terme betekent “heet heilig water” rijk aan natuurlijke bronnen. In de grotten zijn kleine watervalletjes en natuurlijk hete (38gr)P1030265 P1030266 zwavelbaden en mineraalwater. Al sinds de Romeinse tijd wordt er gebruik van gemaakt. Om te wassen en voor medicinale behandelingen. We zijn een beetje aan de late kant anders hadden we er beslist gebruik van gemaakt. We verlaten deze ‘mondaine badplaats’ en rijden door ruige P1030258landschappen naar een klein geheim.
Ascoli Piceno, stad van honderd torens ook een mooie sfeervolle middeleeuwse stad een van de mooiste steden van midden Italië. Rijk aan monumenten die bijna allemaal van travertijn, een soort kalksteen zijn gemaakt. Chillen op een van de vele terrasje, een sightseeing langs allerlei bezienswaardigheden, indrukwekkende gevels, mooie doorkijkjes, in een klein maar fijn centrum en alles op loopafstand. Zere voeten van het slenteren willen we met een toeristisch treintje nog langs alle

bezienswaardigheden. Helaas treintje is defect. Drie man staan met hun handen in het haar terwijl de olie er uitspuit. Het prachtige plein;  Piazza del Populo, omgeven door arcades, waarvan de boogopeningen niet allemaal dezelfde afmeting hebben. Dit komt doordat men belasting moest betalen naargelang de grootte van de voorkant van zijn winkel en de vloertegels zijn van marmer gemaakt. Hier in het hart van het oude IMG_3185centrum is het goed toeven. Het plein is gevuld met stoeltjes en je hoort prettig geroezemoes. Er wordt druk gerepeteerd en soundchecks voor een Workshow 2014 van Scuola die Musica LeArti. We houden het hier wel een uurtje uit.

Onze magen beginnen te knorren. De Italië ganger weet het ga niet op zoek naar een gezellig restaurantje met sfeer verlichting, maar ga voor tl-verlichting en waar Italiaanse families ook eten. Bijna rijden we er voorbij. Het restaurant Il Castoro is er zo een. Opa, oma, papa, een klassieke italiaanse mama en bambini. Ze praten honderd uit. Italianen vullen meteen de ruimte, de gezellige bedrijvigheid doet denken aan een Fellini film scene. We kunnen geen keuze maken uit P1030300al dat lekkers en gaan voor van alles een beetje. De ober schuift, met glimmende pretoogjes, bord na bord onder onze neus. Alles zelfgemaakt en met de overheerlijke truffel. Als afsluiter een grappa en espresso en dat alles voor euro 60. Het water loopt ons nog in de mond.

GOETHE WAS ONS VOOR
We staan vroeg op want we gaan er weer op uit. Het oude centrum, il centro storico, van Spoleto ligt bovenop een heuvel, zoals bijna alle dorpjes in de regio. Bij de plaatselijke VVV lopen we even naar binnen om een kaart en informatie te bemachtigen. In de benedenstad zijn grote parkeerplaatsen, daarna met verschillende vervoermiddelen zoals liften en 7 lange roltrappen, die door het inwendige van de rots gaat  omhoog naar de oude stad. De roltrappen zijn gemaakt om duizenden toeristen te transporteren, maar we zijn de enigen…. Een beetje raar gevoel. Eenmaal boven

staan we gelijk in oog met de prachtige kathedraal aan de voet van een lange trap. Oude gewelven en oneindig veel trappetjes, een wirwar van nauwe straatjes en steegjes die voortdurend stijgen en dalen. Gelukkig zijn er veel schitterende gebouwen bewaard gebleven. Niet ver van het historisch centrum, lopend door de vesting (La Rocca), van buiten een koel, weergaloos groot en onneembaar fort, die weer met een lift te bereiken is komt je bij aquaduct Ponte delle Torri, die de heuvel waarop de Rocca ligt met de berg Monteluco verbindt: de brug is 80 meter hoog en 230 meter lang, en steunt op tien bogen. Goethe was hier 27 oktober 1786 ’s P1030406avonds. Hij was onder de indruk van wat hij zag en schreef erover in zijn “Italiënische Reise”. Al lopend over deze immens hoge brug genieten we van een adembenemend uitzicht op de bosrijke heuvel. Al meer dan vijftig jaar  wordt in juni en juli het Festival dei Due Mondi gehouden, een van dé kunstfestivals van Europa, waarbij artiesten uit de hele wereld optreden. Via een plezierige rondwandeling onderweg naar beneden strijken we neer op een gezellig terras, waar ook Jazz muziek klinkt, voor een gelati met daarbij een weids uitzicht over de vlakte. We dalen via de roltrappen de rots weer af en rijden terug naar Preci. Daar schijnt de zon nog volop en kunnen we de vermoeide ledematen en alle indrukken van de dag  met een vino tot rust laten komen.


Images and Words