Tra Mare e Monti

PARCO DEL CILENTO e VALLO di DIANO

Deel twee van onze ontdekkingstocht door Campania. Het park, de groene long van Italië, staat sinds 1998 op de bekende lijst van Unesco. In 1991 geopend om het gebied te beschermen tegen bebouwing en massatoerisme. Een dagje binnenland, wat staat voor rust, stilte, hier en daar een dorpje in de bergen, maar vooral heel veel groen. We zijn nog maar net onderweg of Vera raakt geheel in de stress en moet de oude vertrouwde kaart er bij komen. Na ongeveer 1 uur rijden over kleine weggetjes, over hellingen met vervallen schuren, oude karren en boerenhoeven realiseren we ons dat we nog geen mens zijn tegengekomen. Bochten, bochten door een afwisselend berglandschap, kale bergtoppen wisselen zich af met diepe kloven. De lucht van de macchia, de geur van kastanjes, een afwisselende flora, de Primula Palinuri, het symbool van het park en komt alleen in de Cilento voor. Een beetje te vergelijken met Edelweiss. Op elk bergtopje een middeleeuws dorpje waar de tijd is blijven stilstaan, maar altijd met een bar voor cappu of espresso. Opvallend is dat we vaak in het Duits of Engels worden aangesproken, vele vertrokken na de oorlog naar het rijke noorden van Europa of Amerika, hopend op een beter leven en om achtergebleven familie te ondersteunen en nu om dezelfde reden terug te keren of om de laatste levensjaren in het

moederland door te brengen. Het mooie dorpje Roscigno Vecchai geheel verlaten. Uit vrees voor aardverschuivingen bouwde de bevolking een nieuw dorp, honderd jaar geleden. Het dorp, is met alle respect, een groot bejaardenhuis. Een rustig landweggetje, Passo della Sentinella SS166 degli Alburni, rond het Alburni gebergte. Een langgerekt bergmassief met bizarre rotsformaties en kalksteengrotten. De wegen worden slechter en smaller, de tunneltjes donkerder en nog smaller. Vera raakt enigszins van het padje door wegen die geblokkeerd zijn maar dat let Paul niet om het P1030082op eigen krachten te doen en duiken we een aardedonkerbos in, waar een riviertje zich doorheen perst, langs een muilezelpad. De bewoonde wereld lijkt mijlenver weg.
Een dagje kust, wat staat voor prachtige kustlijnen met ongekende uitzichten op de Thyrreense zee. Grotendeels over de Strada Stataledel Cilento SS267. Friszilte lucht, een pastelroze kerkje en een Maria die over een haventje waakt. Een zee als met diamanten bezaaid. Onze eerst stop is Agropoli, wat zo iets betekent als ‘stad op de heuvel’ We rijden door een wirwar van kleine eenrichtig straatjes van het historisch centrum. Bovenop de heuvel ligt een kasteel, waar we een prachtig uitzicht op zee en Torre Fortificata di S.Marco hebben. De kustweg, o dennenboom wat is uw geurspoor wonderschoon, loopt met een boog rond de Monte della Stella naar Acciaroli, waar volgens geruchten Ernest Hemingway inspiratie opdeed voor ‘The old man and the sea’, waar heeft die man niet geleefd!!. Pats. Daar is de boulevard. We zijn terug aan zee

Onderweg zijn fraai plekken voor een korte stop in een eeuwenoud dorpje hoog op een berg aan zee. Gebouwd uit vrees voor piraten en ander gespuis. Bij het kleine havenplaatsje Casalvelino gaan we meer landinwaarts. Het bordje prudenza procedere adagio; voorzichtig langzaam aan en het bord verboden inrijden aan het begin van de weg doen onze wenkbrauwen weer fronsen. Verder rijden is geen optie, misschien wel met ons panneke, de weg is geheel afgesloten. In de verte loopt een weg zo schuin…. En geheel weggezakt. We kunnen een glimlach niet onderdrukken. Een ongerept landschap. Ook hier eeuwenoude olijfbomen, ooit door de Grieken ingevoerd richting Velia, waar die Griekse rakkers in de oudheid een beroemde filosofenschool hadden. Een prachtige skyline met oude rechthoekige wachttorens uit de tijd toen niet alle bezoekers goede bedoelingenP1030194 P1030199hadden. Dwars door een centrum van een leuk dorpje rijden we ‘terug’ naar de afslag om een eng kortsluiting-je te nemen. Stranden vol lege groengele ligstoelen en parasols. Hoe moet het hier zijn in augustus als de Italianen vakantie hebben. Genieten van de vredige sfeer aan het klotsende water. Ook de oude Grieken waren in hoge mate geboeid, zij dachten dat dit het einde van de wereld was. Veel Griekse mythologie speelt zich hier in Zuid-Italië af. Langzaam aan is het tijd om richting camping te rijden.

EEN BEETJE VAN ALLES
Maffia noemen ze zich zelf ‘mannen van eer’ Immers, bij Napels, Campania en Sicilië zit het toch barstensvol met die maffiose figuren (respectievelijk de Gomorra, Ndrangheta en Cosa Nostra). Hun macht blijkt enorm. De meeste van hen zijn al jarenlang ook in het noorden diep geïnfiltreerd. Vervallen wegen uit inferieur beton. Meerdere malen zien we het bord ‘strada disata’, de aanduiding dat SS267het wegdek slecht, slechter, slechts is. Een infrastructuur van niks, huizen die niet afgemaakt zijn. Puinhopen en slecht verwerkt afval. Ze bieden ook de burgers nog steeds tegen betaling protectie aan. Geen beschermgeld “belasting” (de beruchte “pizzo”) betalen. Hier in het zuiden heeft de bevolking het niet makkelijk.
TRAFFICO E METEO
De wegen zijn in erbarmelijke staat, net zoals op Sicilië, het lijkt wel hoe dieper in de laars, hoe slechter of heeft dat te maken met de ´mannen van eer’. Het is wel zo dat we 4 wielen hebben en dat is toch niet zo heftig als met 2 wielen.  Zoals elke Italiaan, alles went, moet er bij elke kleine verandering qua richting, snelheid, rijbaan of wat dan ook gewoon extra geluid aan te pas komen. Deze chaos werkt uitstekend omdat alle deelnemers even chaotisch zijn. De agressie-defensieve rijstijl is het beste. Meerdere keren grijpt Vera haar kans en zet ons op een verkeerd spoor.
Het is vannacht wat weer betreft zeer heftig geweest. Het heeft hier flink gespookt. Het begon met wat regen, maar daarna werden het flinke plensbuien en ook nog onweer erbij. Daarna gaat het ook nog stormen en hebben we aan de tentstokken gehangen. Best wel angstig. Dat is zo’n beetje de hele nacht door gegaan. Maar toen we na een nacht van weinig slaap als twee zombies wakker worden was het droog, nog wel wat wolken. Hopelijk houden we dat zo vandaag. Het zonnetje schijnt, alles is perfect en de regen is op slag vergeten. De honderden mieren die over, in, onder te tent zitten zijn weer verdwenen. Vandaag naar het rustige middeleeuwse, maar drukke havenstad Salerno op zoek naar tickets voor Capri. We hebben van een locale een routebeschrijving gekregen naar een van de twee

havens, dus dat moet lukken. Salerno heeft een fantastisch systeem voor parkeren het yellowbrick. Maar hoe word je een bricker. We zijn er niet achtergekomen, dan maar illegaal parkeren. We zitten lekker aan een cappuccino terwijl in de verte het constant aan het flitsen is. De zee beukt tegen het land, bladeren van de bomen vliegen in het rond, de auto schudt heen en weer. Zijn we weer in een Horror film beland. Na een felle donderslag breekt het noodweer los. Komen we nog op tijd terug om de tent te redden. Pff…De tent staat er nog, Dank zij onze lieve Duitse buurtjes. stormBestaat Zeus dan toch. De oppergod die slingerde de bliksems, god van hemel en onweer, beheerser van wind en storm en hij die regen bracht. Bij dit soort weer vraag je jezelf af hoe iemand het met droge ogen kan blijven volhouden dat het klimaat steeds warmer wordt. Dit zuidelijke punt zal nooit de meest geliefde regio van Italie worden. Campania is een tegenstrijdig gebied. Hoogtepunten zijn echt verborgen hoogtepunten, maar daartussen kan je beter een oogje dichtknijpen.

 

Images and Words