Un Po’di Tutto

EEN BEETJE VAN ALLES

“Magna Graecia” het Grote Griekenland, zo wordt het zuiden van Italië in de oudheid genoemd. De Grieken koloniseerden de kusten van het vasteland en de eilanden vanaf 750 v. Chr. Later pikten de Romeinen alles in, want wie de zee beheerste, was wereldbeheerser en nog later volgden tal van andere overheersers, die allen hun eigen sporen nalieten. Een heerlijke plek om bij te tanken, te unpluggen, typisch Italiaanse dorpjes te bezoeken, met een plein, gemeente huis, fontein, gevallenmonument en natuurlijk een grote kerk. Urenlang genieten op een Italiaans terras. Kijken hoe er hoegenaamd niets gebeurt. “Dolce far niente” zalig niets doen. Een dagje naar het strand; lekker op een luchtbedje. Neem wel slippers mee want het zand brand je voeten zowat weg, maar dat mag de pret niet drukken. Een duik nemen in de heldere zee en gezellig slenteren langs winkeltjes en kraampjes. Een lokaal marktje bezoeken met overheerlijke producten. De ruige, ongepolijste handen van de boeren en boerinnen dringen je subtiel het meest verse van hun land op. Groenten en vruchten waar je soms het bestaan niet van wist. Het gaat hier wel iets anders als bij thuis. Zelf je plastic tas vullen met ui, tomaat, courgette, knoflook, sinaasappel, pruimen en kersen, tas afgeven, een blik in de tas en dan geef maar euro 2,40. Ook de prijzen zijn anders dan thuis. De geur opsnuiven van de beroemde citroenen en van de olijfboombossen. Limocello ijs en ijskoud het lekkerst in de supermarkt te verkrijgen. Maar het lekkerst rechtstreeks van een biologisch boertje en laat deze nou om de hoek te zitten. We volgen het bordje Artigianale Limocello. Met vrolijke ogen en een wenkende hand met een glaasje worden we naar binnen gelokt. Twee flessen rijker met vrolijke oogjes terug naar de camping. De tradities van zee en gebruiken van land die elkaar ontmoeten op tafel bij Il Principe Pescatore. De lokale gerechten zeggen iets over deze streek en de mensen die erin leven.

PEASTUM De perfecte symmetrie
O sole mio zo begint de nieuwe dag die ons begroet en toelacht terwijl we de slaap uit onze ogen wrijven. De lucht kleurt blauw, de zon schijnt. Hoogste tijd. Niks leuker dan te gluren bij de buren. We hebben besloten om niet aan de gekte van Pompeï te doen. Wij gaan voor een Indiana Jones gevoel en te dwalen door de tempelruïnes van Paestum. Het plaatsje zelf stelt niet veel voor, maar volgens de altijd lovende reisgidsen, is dit de enige plaats in Italië waar nog complete Griekse tempels te vinden zijn, waar hebben we dat nog meer gelezen!!, en toen de Grieken hier de baas waren heten het Poseidonia. Een tip: bezoek eerst het museum om een beter beeld te vormen, het is tenslotte toch ook een hoop stenen. We bereiken de parkeerplaats, de hitte heeft het asfalt bijna doen smelten, gelukkig is er een plekje in de schaduw. In het kleine archeologische museum liggen schitterende voorwerpen, gevelstenen. Muurschilderingen, ornamenten en gebruiksvoorwerpen zoals schalen, mantelspelden(fibulae) en sieraden. Gevonden amforen werden museo_paestumgeopend en bleken honing te bevatten die nog steeds heel smakelijk bleek te zijn. Achteloos staan de pronkstukken in vitrines of gewoon tegen de muur opgesteld. Het meest imposant en bekend zijn de tombes; grafkisten. Kleine huisjes lijken het van beschilderde stenen, versierd met fresco’s. De tombe van Tomba del Tuffatore, het graf van een duiker, is prachtig. De jonge duiker, al eeuwen

bron: world wide web Dit is een animatie
bron: world wide web Dit is een animatie

bevroren boven zee. De kleuren zijn vrolijk en helder alsof ze net zijn aangebracht. De overleden duiker is afgebeeld op zijn vrolijke doodsbed omringd door zijn vrienden die hem toelachen en drinken. We dwalen door drie gebieden; twee heiligdommen met drie magnifieke grote Griekse tempels en een openbaar centrum met natuurlijk het forum, omgeven door resten van oude villa’s. Verbazingwekkend, behalve een handje vol toeristen en verdwaalde Amerikaanse kunststudenten lopen we in absolute stilte. De tempels steken weer schitterend af tegen de blauwe lucht en ook hier kun je weer zien hoe groot en imposant het geheel geweest moet zijn en heel even lijkt het alsof we terug zijn in een andere tijd dan die waarin wij nu leven.Het ultieme godsbewijs vinden we niet, maar langzamerhand hebben we wel de indruk dat die oude Grieken voor hun nederzettingen de mooiste plaatsen wisten te zoeken en lopen we toch maar rond de tempels van Griekse opperwezens. Na deze verkenning kunnen we ontspannen, genieten en strijken we neer bij La Basilica voor een uitgebreide lunch, omgeven door oleanders en palmbomen.

 

 

 

 

 

 

Images and Words