Il Mezzogiorno

 EEN KLEINE VERKENNING VAN ZUID-ITALIË
Grofweg het gebied ten Zuiden van Rome en ten oosten van Ancona. De grens tussen rijk (noorden) en arm (zuiden). 

Tijd om verder naar het zuiden af te zakken. De spullen voor ons nomadenleven weer ingepakt. Een dagje asfalt staat op het programma. Met een ruime boog om Napels heen. Dat gaan we niet zien, dus het sterven moet nog even wachten. Toch moet je dat niet doen, Wij kijken een stukje verder. En dat verder is Parco Nazionale del Cilento e Valle di Diano. Vera raakt enigszins van de leg als we door een agrarisch gebied rijden met links en rechts een soort vanmcdonald kassen vol met citroenbomen. We laten haar maar even zo’n M zoeken en dat doet ze perfect. In een mum van tijd staan we bij de M. in Eboli. Ondanks dat we digitaal willen detoxen, pakken we toch even de gratis wifi met een lekker ijsje erbij even contact met het CarloLevi_Cristothuis front. Eboli, Eboli denk ik, komt me bekend voor. Christus stopte in Eboli.(Cristo si è fermato a Eboli) Van de schrijver Carlo Levi. In 1935 verbannen naar deze uithoek, het Siberië van Italië. Het boek gaat over de barre leefomstandigheden in deze verlaten streek, diep in het zuiden. De even zwijgzame als trotse boerenbevolking in dit arme deel verwacht al lang niets meer van staat, kerk en andere autoriteiten. Er zijn twee campingcard korting campings in Paestum. We kiezen voor camping Athena sul Mare. Een camping direct aan het privéstrand. We hebben een goede schaduwplek en dat is wel belangrijk, de temperaturen stijgen en stijgen. Een eenvoudige, zonder poespas, camping. Sanitair kan beter, ook van die zuidelijke hurktoiletten. Moet je mee overweg kunnen☺. In de mini-market; het hoognodige. Restaurant nog niet open, maar in de omgeving genoeg te vinden. Je merkt dat het Speel en leervoorseizoen is; alles draait nog op halve toeren. In de omgeving van de receptie is een gratis Wifi verbinding. Nadat we gesetteld zijn, is het koken voor de tent, glaasje wijn erbij, een kaartje leggen,  terwijl de zon in de zee zakt. 

campaniaDoor een motorreisreportage in een Duits motorblad zijn we getrikkerd op deze regio: Campania, door de Romeinen Campania Felix genoemd, wat gelukkig land(schap) betekent. Ook Goethe maakte met één pennenstreek Campania gelukkig.

COSTIERA AMALFI. DE WEG VAN DUIZEND BOCHTEN
costiera_amalfitana2
Na een lekker ontbijtje en corvee de auto in. We rijden naar Costiera Amalfi, alleen de naam is al magisch. Een van de meest schilderachtige kustlijnen van Europa en staat dan ook op de wereld erfgoedlijst van Unesco. Doorleeft, een tikje theatraal en bloedmooi, vanwege de waanzinnige uitzichten en elegante mediterrane sfeer. De Strada Statale 163 verbindt Vietri sul Mare met Sorrento en wordt niet voor niets ‘de weg van duizend bochten’ genoemd en dat veertig kilometer lang. Voordat we er zijn rijden we langs de waterbuffels van de mozzarella di bufala. Maar Italië zal Italië niet zijn. Een schandaal rond de mozzarella. Het Italiaanse Gerecht is fraude op het spoor gekomen met de kaas. Verse mozzarella wordt normaal van buffelmelk gemaakt, maar voedselinspecteurs ontdekten onlangs sporen van koemelk. Foei…dat is verboden. Door het centrum van Salerno, een verschrikkelijke drukke havenstad. We banen ons een weg tussen de autobestuurders die zich gedragen op zijn Italiaans en worden getrakteerd op een dosis chaos, chaos en wij rijden mee. Vietri sur Mare is voor ons het beginpunt. Bijna alle keramische souvenirs komen hier vandaan. De zon priemt door de wolken. Een steile kust, groen en kleine dorpjes. Campers en caravans worden geweerd op de Via Nastro Azzurro SS163. Voor personenauto’s gelden geen beperkingen, al vergt dat het nodige van Paul en ook niet voor de SITA lijnbussen. Voor elke bocht wel je oren spitsen, de bussen geven een oorverdovend signaal zonder snelheid te verminderen en hebben altijd voorrang. Na de eerste kilometers achter ons gelaten

en onze monden nog wagen wijd open staan van de uitzichten, rijden we rustig langs de schitterende costiera Amalfi, de azuurblauwe zee, enorme rotspartijen, oude Saracenen torens, hier en daar een kasteeltje of een kleurige kerktoren bovenop een rots aan zee, het ene dorpje nog mooier dan het andere dorpje; Maiori, Praiano, Positano. De dorpjes kleven als adelaarsnesten tegen de uitlopers van de Monti Lattari. We beginnen al aardig te wennen aan de misselijkmakende bochten, het asfalt draait, wendt, keert, klimt en daalt dat het een lieve lust is. Aan het water de Italiaanse badcultuur flanerende mannen en mevrouwen en….drukte, drukte, drukte. Daartussen nemen wij een heerlijke picknick met uitzicht op een klein eilandje aan de horizon. Amalfi, deamalfi naamgever van dit stuk kust, ooit een heel machtige zeevarende republiek. Nu een giga toeristenindustrie, probeer dan ook niet rustig rond te slenteren. Als je… een parkeerplekje kan vinden. Snel een foto van de kathedraal; een moskee of een kerk??. De bezienswaardigheid Amalfi. Heuvels bedekt met joekels van citroenen, overal zie je ze staan. Deze citroenen hebben zelfs het predicaat IPG; Indicazione geografica en Citroenenalleen van deze citroenen wordt de overheerlijke bekende limocello gemaakt. De Costiera Amalfi; ongerept, schitterende maar overvolle kustweg een smal stuk asfalt dat het tot werelderfgoed heeft gebracht. Weinig tot geen stopplaatsen, ontelbare scooters, die sneller zijn dan welke auto dan ook. Autorijden is het grootste minpunt. De weg is smal en behalve bochtig ook keren, draaien, achteruit rijden, spiegel aan spiegel, spiegel aan spiegel. Echt millimeterwerk. BELLISIMA BELLISIMA. Terug op de camping regeert de eenvoud weer.

Rome

Images and Words